Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ...

"ο πιο πιστός φίλος του σκύλου"


Σε μισώ Υποσυνείδητο.

Ζεις τόσο σιωπηλά και προβοκατόρικα μέσα μου, τόσο ύπουλα και παρασιτικά, που με ξεγελάς και με καταφέρνεις να λέω με σιγουριά πως δεν υπάρχεις καν.

Νυχοπατώντας γυρνάς στα δωμάτια του μυαλού μου, κατοικείς στα κύτταρα μου, είσαι ο καρκίνος της σκέψης μου, είσαι ο Δούρειος Ίππος του εγκεφάλου μου. 

Γιγαντώνεις τις αναμνήσεις μου κι εκεί που έχω αφεθεί ανέμελα, ανοίγεις την κλειδωμένη μου πόρτα και ξεχύνεσαι άξαφνα παντού, τόσο που...με φτάνεις στο άλλο άκρο! 

Να λέω πως, εσύ ειδικά, αποκλείεται να είσαι το Υποσυνείδητο.

Εσύ είσαι το Συνειδητό,  θα μπορούσα να βάλω και στοίχημα...

Είσαι τόσο πολύ αλήθεια εσύ, που καμμία άλλη αλήθεια στον κόσμο δεν μπορεί να είναι τόσο πολύ αληθινή...

Σε μισώ Υποσυνείδητο.

Γιατί χύμηξες κι απόψε πάλι κι έπιασες όλες τις γωνίες του μυαλού μου κι άρχισες τα γνωστά τερτίπια σου... 

Εκείνα τα κόλπα σου τα πονηρά κι απρόβλεπτα, στήνοντας οργανωμένα γύρω μου ένα τρελό γαϊτανάκι...

Και κοίταξε να δεις! 

Απόψε ήτανε μια από εκείνες τις νύχτες που, για να με πάρει ο ύπνος, σκεφτόμουν τραγούδια κι αν δεν είχε κλείσει κι η φωνή μου, μέχρι και να τα σιγοτραγουδούσα θα μπορούσα. 

Αλλά δεν πρόλαβα. 

Με πήρε ο ύπνος.

Ή τουλάχιστον, αυτό που λένε οι άνθρωποι ότι συμβαίνει, κάθε φορά που ακουμπούν το κεφάλι τους στο μαξιλάρι και κλείνουν και τα μάτια τους σφιχτά.

Στο πάτωμα λοιπόν, δίπλα στο κρεβάτι, εμφανίστηκε μια πεταλούδα ή ένα μικρό πουλί.

Ούτε που πρόλαβα καλά-καλά να καταλάβω τι ήταν.

Σηκώθηκα με πανικό από το κρεβάτι μου κι άρχισα να το κυνηγώ.

Κι αυτό, όσο πήγαινε προς το άλλο δωμάτιο, τόσο και μεγάλωνε και τόσο μεταμορφωνόταν σ' ένα χρωματιστό πουλί με μεγάλα και πολύχρωμα φτερά, τόσο χρωματιστό που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου.

Έκανα απέλπιδες προσπάθειες μέχρι να το φτάσω ως την έξοδο και να το φυγαδεύσω, μέσα σ' έναν πανικό, που έτρεχε ο ιδρώτας μου ποτάμι κι εκείνο έδειχνε να το διασκεδάζει τόσο πολύ μα τω Θεώ! 

Κι όσο ένιωθε τον πανικό μου όλο και πιο πολύ προσπαθούσε να με κάνει να φοβηθώ!

Κι ύστερα βρέθηκα ξαφνικά να οδηγώ σ' έναν κεντρικό δρόμο ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι.

Ο δρόμος είχε πολύ κίνηση κι εγώ οδηγούσα αργά και προσεχτικά.

Είχα περάσει τόσες πολλές φορές απ' αυτόν τον δρόμο, που γνώριζα απέξω όλες του τις λακκούβες, τα σαμαράκια και τα φανάρια που θα με έπιανε το κόκκινο.

Κι εκεί, μέσα στην πολύ την κίνηση, έρχεται από το πουθενά "εκείνος"... 

Πεζός από την πλευρά του συνοδηγού, μου χτυπάει το τζάμι και με ρωτάει αν έχω κουραστεί κι αν θα 'θελα να οδηγήσει.

Είναι τόσο ωραίο το χαμόγελο του κι εγώ θέλω τόσο πολύ να οδηγήσει και να με ξεκουράσει, το έχει κάνει άλλωστε πολλές φορές στο παρελθόν, που του έχω πια τυφλή εμπιστοσύνη.

Μα εκείνο που ήθελα όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, ήτανε να τον έχω δίπλα μου και να τον κοιτάζω με λατρεία, να του χαϊδεύω τα μαλλιά και να του λέω πόσο πολύ τον αγαπώ κι εκείνος να μου απαντάει "κι εγώ μωρό μου".

Παραμέρισα θυμάμαι ανυπόμονα την καπαρντίνα μου, που βρισκόταν στο κάθισμα του συνοδηγού, για να μπορέσω να καθίσω με άνεση.

Και τότε ήρθε ένας αόρατος εχθρός κι έπεσε καταπάνω μου και με κατασπάραξε με λύσσα.

Μου πήρε άξαφνα το τιμόνι μέσα από τα χέρια και το αμάξι έφευγε από τον έλεγχο μου... 

Η καπαρντίνα μου πετούσε στον άνεμο κι εκείνο το χαμόγελο από το τζάμι του συνοδηγού εξαϋλωνόταν μέχρι που σκορπίστηκε στο Σύμπαν.

Επτά παρά είκοσι το πρωί...

Το ξυπνητήρι μου δεν αθέτησε ποτέ τον λόγο του.

Ήτανε πάντοτε υποταγμένο στις υπηρεσίες μου. 

Σε μισώ Υποσυνείδητο. 

Γιατί σήμερα, μέσα σ' όλα τα άλλα, κατάλαβα πόσο πολύ με μισείς κι εσύ και πως -πιο πολύ από όλα- λατρεύεις να με βασανίζεις και να μου σφαδάζεις την ψυχή...

Αποφασίζεις να εκμηδενίσεις τις αποστάσεις και να μου φέρεις από το πουθενά "εκείνον" στη μέση μιας κεντρικής λεωφόρου.

Και μετά χωρίς λόγο αλλάζεις γνώμη... 

Εγωιστικά. Γιατί έτσι το θέλησες εσύ.

Εντέλει εκείνη τη βόλτα με το αμάξι κι "εκείνον" στο πλευρό μου να μου λέει "σ' αγαπώ", δεν μου τη χαλάλισες ποτέ... 

ΕΣΥ δεν την επέτρεψες ποτέ να γίνει...

Τελικά δεν έχεις το Θεό σου εσύ.

Αίμα δεν έχεις μέσα σου ούτε μια σταγόνα.

Κι άλλωστε, όσο κι αν σε ακριβοπλήρωνα, το ξέρω καλά πως δεν θα μου το ομολογούσες ποτέ, γιατί μου τη στέρησες στ' αλήθεια εκείνη τη βόλτα. 

Έτσι κι αλλιώς εσένα δεν θα σου κόστιζε τίποτα! 

Εμένα όμως μου κόστισε ένα χαμένο όνειρο... 

(Προϊόν Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητά η αντιγραφή και η αναδημοσίευση)



"ο πιο πιστός φίλος του σκύλου"

24 σχόλια:

  1. Να τα εμπιστεύεσαι τα όνειρά σου. Κάποτε γίνονται πραγματικότητα... Υπομονή θέλει.
    Με συγκίνησες απόψε.
    Ξεγύμνωμα ψυχής...

    Καλό βράδυ και μη σταματάς να ονειρεύεσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άλλο να ονειρεύομαι Μαράκι κι άλλο να ονειροβατώ... Μου πήρε χρόνια να μάθω την ειδοποιό διαφορά, αλλά τα ξεχώρισα... Φιλάκια!

      Διαγραφή
  2. Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
    τίποτα πια δε θα `ναι όπως πρώτα
    Ξημέρωσε πάλι

    Ξυπνάω στο φως, τα μάτια ανοίγω
    για λίγο νεκρός, χαμένος για λίγο
    Ξημέρωσε πάλι

    Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο,
    μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
    Μην ξημερώνεις ουρανέ

    Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο
    κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
    το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

    Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
    και τ’ όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
    Θα `μαι κοντά σου

    Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου,
    εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
    με τα φτερά σου

    Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις,
    ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
    Μην ξημερώνεις ουρανέ

    Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο
    κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
    το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε
    http://www.youtube.com/watch?v=iToozfJFv8k

    Η έλλειψη πολλές φορές νιώθεις ότι καταστρέφει το κάθε σου κύτταρο. Μπορεί να ξεχάσεις κάποια στιγμή, αλλά η πληγή που σου έχει αφήσει δεν κλείνει η άτιμη και πότε πότε αιμορραγεί.

    Σου αφιερώνω αυτή την ανάρτηση.
    http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/2012/03/blog-post_27.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοείται πως είχα αναρτήσει ΑΥΤΟ το τραγούδι πρώτα (το οποίο μου έχει κολλήσει σε βαθμό κακουργήματος!), αλλά έχω μια...υποψία πως μιλάει για τον...άλλον κόσμο κι είπα να το αφήσω να πάει στο καλό...

      Διαγραφή
  3. Άλλη φορά να μιλάς, να προειδοποιείς..ήρθα απροετοίμαστος
    και παραλίγο να πνιγώ μέσα στα λόγια σου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αποφάσισε, από δω θες να την συνεχίσουμε την κουβέντα ή από το blog σου, γιατί το δίπορτο με κουράζει τα μάλα... Και γιατί κόντεψες να πνιγείς παρακαλώ;!

      Διαγραφή
  4. 1)Τα μάλα ε; Χμ, τιμή μου να μιλώ με την αδελφή του καθηγητή Κατακουζηνού!!
    2)Τώρα αν περιμένεις να αποφασίσω εγώ σώθηκες...χαχαχα
    3)Ποια κουβέντα;
    4)Σε έχουν ρίξει στο νερό, χωρίς να το περιμένεις, και μετά να σου λένε
    να το περιγράψεις κιόλας, και μάλιστα μπροστά σε όλους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατευθείαν στο: 4! Μα τι σου συνέβη ξαφνικά Ω Ανταίο! Τι ήταν αυτό που σου προκάλεσε αίφνης (!) την ψυχρολουσία;;;

      Διαγραφή
  5. Δεν θα απαντήσω για τρεις λόγους.
    Θέλω να μείνω βρεγμένος...
    Θέλω να σου δώσω την ευκαιρία να καταλάβεις μόνη σου..
    Θέλω να σου δώσω την ευκαιρία να το ξανακάνεις..
    Καληνύχτα, Ω πιο πιστέ φίλε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σου συνέστηνα πριν κοιμηθείς, να ακούσεις και το μουσικό κομμάτι "Νοσταλγία" στο κείμενο μου, έτσι για να αποτελειωθείς! Μια και τώρα πια, ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται, τι παραπάνω να σου συμβεί δηλαδή;! Όσο για τους τρεις λόγους, αλίμονο μου κι αν κατάλαβα... Καληνύχτα "Ω Ανταίο-Ανταίο"...

      Διαγραφή
    2. Η αλήθεια είναι πως ούτε εγώ κατάλαβα ακριβώς, αλλά μην δίνεις σημασία! :))
      Την καλημέρα μου κι από δω, Ω πιο πιστέ φίλε..

      Διαγραφή
  6. Δεν το περίμενα.
    Με συγκίνησες βραδιάτικα.
    Μη στενοχωριέσαι όμως.
    Μπορεί να το δεις το όνειρο.....
    Εγώ σου εύχομαι να το ζήσεις αληθινά!
    Φιλάκια:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. serenata, επειδή έχω επικεντρωθεί μόνο στο όνειρο, μιλάω για έναν έρωτα που χάθηκε και πίστεψε με δεν πρόκειται να ξανάρθει (αυτός ο συγκεκριμένος) ποτέ... Στο: "ή μαζί ή μόνοι", η απάντηση έχει δοθεί προ πολλού κι από κοινού: μόνοι... Μακριά ο ένας από τον άλλον. Μαζί, θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά το μόνο που προσπαθήσαμε να κάνουμε ήτανε να αλλάξουμε τους εαυτούς μας. Ο ένας του άλλου... ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΚΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΟ... Γι' αυτό μάλωσα με το υποσυνείδητο μου. Γιατί τουλάχιστον στον ύπνο μου, θα έπρεπε να μου επέτρεπε έστω και μια συνάντηση... Φιλάκια!

      Διαγραφή
    2. Η ζωή είναι απρόβλεπτη.
      Ποτέ μη λες ποτέ!!!

      Διαγραφή
  7. Κοίτα μην μένεις στα όνειρα.
    Εγώ όποτε ήμουν στα χειρότερά μου, έβλεπα τα καλύτερα όνειρα,
    τι ταξίδια, τι παρέες, τι χαρές....
    Και το πρωί άνθρακας ο θησαυρός.
    Βέβαια όταν ζεις την απόλυτη μαυρίλα, αν δεν ζήσεις και στα όνειρα κάτι καλό τότε τι περιμένεις;
    Έτσι λοιπόν θεωρώ ότι λειτουργούν λυτρωτικά τα ωραία όνειρα.
    Όσο για τους εφιάλτες με τα πολύχρωμα τρομακτικά πουλιά....
    δεν ξέρω τι είναι αυτό γιατί τελευταία τον εφιάλτη τον ζω όταν είμαι ξύπνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μετουσίωσα σε "τέχνη" (αν δεν λέγεται "θράσος" αυτό από μέρους μου!) ένα όνειρο που είδα μια νύχτα... Ξύπνησα το πρωί και ήταν τα ίδια...σκατά με την πραγματικότητα! Κακιώνεις μετά κύριε πρόεδρε ή δεν κακιώνεις;... Φιλάκια Φλωρούκο μου!

      Διαγραφή
  8. Μέχρι που εμφανίστηκε "εκείνος" με ενθουσίαζε το κείμενο σου, πολύ δυνατό. Θα έλεγα λοιπόν να μην επιτρέπεις να σε εγκλωβίζει κανείς. Σαν γυναίκα σου λέω πως δεν υπάρχουμε μόνο για να μας ερωτευθούν και να ερωτευθούμε όπως έμμεσα μας μαθαίνουν όταν είμαστε κοριτσάκια. Αξίζεις το ίδιο ακόμα και αν δεν είσαι με κάποιον, τυχαίνει εξάλλου και δεν τρέχει τίποτα. Ειλικρινά το λογοτεχνικό σου όνειρο ήταν πολύ πιο δυνατό χωρίς το κλισέ -θα έλεγα- του έρωτα. Αλλά είναι και φάσεις που περνάμε, και πιστεύω οτι θα υψωθείς πέρα από αυτό, κάποια στιγμή όταν θα το αποφασίσεις.

    Πολυλογία που με έπιασε βραδυάτικο! Είναι που βρήκα εξαιρετικό αυτό που έγραψες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χμμ... Μπέρδεψα κόσμο απόψε "κ.κ". Σε παραπέμπω λοιπόν στην απάντηση που έχω δώσει στη serenata για να σου γίνει λίγο πιο αντιληπτό αυτό που έγραψα! Και δεν μιλάω καθόλου για "λογοτεχνικό" όνειρο. Είναι ζωή. Φιλάκια, καληνύχτα!

      Διαγραφή
  9. Και σαν αναγεννημένο δένδρο σηκώθηκα
    και ούρλιαξα δυνατά να ακουστεί η επιστροφή μου.
    Από τα δώματα του πιο σκοτεινού μου κόσμου
    σε έναν άλλο που είχα ξεχάσει πίσω από την σκοτεινή μου διαδρομή.
    Η οργή έφυγε, το μίσος χάθηκε, η σκοτεινιά από τα μάτια έσβησε...
    Το πρώτο Φώς μπορώ να δώ, το τελευταίο να απολαύσω.
    Στο μεγάλο τα μάτια μου ματώνουν...
    Στην νέα νύχτα όλα είναι καθαρά και το βλέμμα απαλά αγγίζει
    τον κόσμο που ζεί πίσω από τις φυλλωσιές.

    Με μια αναπνοή ξεκινώ να τρέχω
    πάνω στους λόφους και κάτω από τα δέντρα
    έξω από τις σκιές που ρίγος φέρνουν.
    Τρέχω... Τρέχω... Τρέχω...
    Κάτω από το Φώς του Φεγγαριού
    κάτω από το τραγούδι των αναγεννημένων άστρων.

    Επέστρεψα μέσα από το Σκοτάδι
    με έναν αέρα παλιό... Πανάρχαιο...
    Τρέχω... Τρέχω... Τρέχω...
    Τον κόσμο που κρύβεται πίσω από τις φυλλωσιές της Νύχτας φυλάω!

    Κάτω από την πύρινη βροχή...
    αναγεννήθηκα Λύκος...
    Και σ'έναν τελευταίο πόλεμο οδεύω...
    Στο πλάϊ της Κυράς και των πιο αγαπημένων Ανθρώπων
    Ανάμεσα στην Μέρα και την Νύχτα...

    Κάτω από την γκρίζα την βροχή...
    πεθαίνει ελεύθερος και μόνος ένας Λύκος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει λοιπόν κάτι χρήσιμο σ' αυτήν τη διαδικασία: απελευθερώνεται η έμπνευση μας. Κι αυτό είναι πολύ θετικό φίλε/η Ανώνυμε/η. Και τι να πω εγώ τώρα; Καλό το παραμύθι σου, αλλά δεν έχει Δράκο; Θα μου πεις πως είναι άμετρη ποίηση και έχει Λύκο! Η Κοκκινοσκουφίτσα που πήγε οέο;;; Ελπίζω "Λύκε" να μην ξέρεις ούτε εσύ...

      Διαγραφή
    2. "Ω Ανταίο-Ανταίο", θυμάσαι μια μέρα που με ρώτησες αν στην "πίστη" μου συμπεριλαμβάνονται και..."Λύκοι";;;...!!! Το το' θελες κι εσύ! Ορίστε λοιπόν... Ένας "Λύκος" στο κατώφλι μας...
      ΧΜ...!!!

      Διαγραφή
    3. Ναι, θυμάμαι..πολύ περίεργο για να είναι σύμπτωση δεν νομίζεις;

      Διαγραφή
    4. Αν δεν είναι σύμπτωση
      τότε μονάχα ετούτο μου μένει για να πω:
      "Λύκε Λύκε είσαι εδώ";...

      Διαγραφή

ΚΙ ΕΔΩ -ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ- ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ BLOG ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΧΝΑΩ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΓΩ! ΧΑΧΑ!

ΠΕΡΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ: ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΝΟΜΟΣ 2121/1993 Copyright © Mia Petra

ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Ή ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑΣ -Mia Petra-
***IMPORTANT NOTE***:The reproduction, publication, modification, transmission or exploitation of any work contained herein for any use, personal or commercial, without my prior written permission is strictly prohibited.