Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

ΤΡΥΠΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ...


Από μικρό παιδί λατρεύω την μόδα! Δεν μπορώ να διαχωρίσω αν αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλωσα δίπλα σε μια αυτοδίδακτη καταπληκτική μοδίστρα, την μητέρα μου, η οποία και μου το ενέπνευσε ή είναι έμφυτο.

Πάντως στις παιδικές μου αναμνήσεις συμπεριλαμβάνονται υφάσματα, πολύχρωμα περιοδικά μόδας, ψαλίδια, μεζούρες, πατρόν, μπομπίνες σε μεγάλο μέγεθος (με άσπρη και μαύρη κλωστή) αλλά και μασουράκια με κλωστές σε διάφορα χρώματα, "σαπουνάκια" για σημάδι, κουμπιά, επίσης σε διάφορα χρώματα, αλλά και περίεργα σχέδια, βελόνες, καρφίτσες και δαχτυλήθρες.

Επίσης θυμάμαι στο δωμάτιο που ήταν για το ράψιμο, την ραπτομηχανή singer, τις κυρίες που ερχόντουσαν για τις πρόβες και την μητέρα μου πάντα με μια αγωνία αν το ρούχο που είχε ετοιμάσει θα έπεφτε καλά στην πελάτισσα κι αν θα ανταποκρινόταν στις προσδοκίες της. Διότι οι πελάτισσες δεν είχαν σώμα μοντέλου, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, ανεξάρτητα όμως από αυτό, το ρούχο έπρεπε να εφαρμόσει τέλεια για να είναι ευχαριστημένες.


Εγώ λοιπόν πάντα δίπλα στη μητέρα μου παρατηρούσα όλη την διαδικασία ραψίματος ενός ρούχου και με τον τρόπο μου προσπαθούσα να την βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορούσα.

Με το που ερχόταν μια πελάτισσα να παραγγείλει το ράψιμο κάποιου ρούχου, εγώ σύμφωνα με τις οδηγίες που είχα πάρει νωρίτερα από τη μαμά, έτρεχα να την κεράσω (καφέ, γλυκό, κουλουράκι, νερό). Η πελάτισσα έλεγε στη μητέρα μου πως είχε φανταστεί να ραφτεί το ύφασμα, αλλά τις περισσότερες φορές ζητούσε την γνώμη της, γιατί -επειδή όπως είπα ήταν καταπληκτική μοδίστρα- την προτιμούσαν και την εμπιστεύονταν τυφλά!

Στη συνέχεια η μητέρα μου έπαιρνε από την πελάτισσα τα μέτρα (στήθος, μέση, περιφέρεια, μάκρος) με την μεζούρα που πάντα είχε γύρω στον λαιμό της και τα σημείωνε σε ένα χαρτί, με γράμματα που μόνο η ίδια καταλάβαινε και κανένας άλλος! 


Έπειτα ανάλογα με την ποιότητα του υφάσματος ή το "περνούσε" από το νερό για να μην "πιει" αργότερα, όπως έλεγε, ή ξεκινούσε να το κόβει με βάση τα μέτρα που είχε πάρει. Αυτό ήταν από τα πιο δύσκολα στάδια και για το λόγο αυτό όταν το έκανε έπρεπε να ήταν απίστευτα συγκεντρωμένη χωρίς να της μιλάει κανείς.

Μόλις τέλειωνε με το κόψιμο του υφάσματος, εγώ έτρεχα με την σκούπα και το φαράσι, να μαζέψω τα κομμάτια που περίσσευαν, για να μην την εμποδίζουν στα επόμενα στάδια.



Ενδιάμεσα της έφτιαχνα και κανένα ελληνικό καφεδάκι για να μπορέσει να συνεχίσει και την υπόλοιπη, ομολογουμένως κουραστική χειρωνακτική διαδικασία.

Μεγαλώνοντας άρχισα να συμμετέχω πιο ενεργά καρικώνοντας και τρυπώνοντας ραφές, ράβοντας στριφώματα και κουμπιά ή ανοίγοντας τις ραφές με το σίδερο, για να στρώσει καλύτερα το ύφασμα κι έφτασα μέχρι το σημείο να βγάζω πατρόν από τα ειδικά περιοδικά και να ράβω ρούχα χωρίς την βοήθεια της μητέρας μου.

Ακολουθούσαν 2-3 πρόβες και εφόσον το ρούχο έφτανε στο σημείο να εφαρμόζει σωστά ή όπως απαιτούσε η πελάτισσα, γινόταν από την μητέρα μου ένα καλό σιδέρωμα, με σίδερο μικρών δυνατοτήτων, μιας και ήμασταν στην 10ετία του 70, το αποτέλεσμα όμως ήταν τέλειο, γιατί δεν έραβε μόνο πολύ καλά, αλλά σιδέρωνε εξίσου!

Τέλος ή ερχόταν ή ίδια η πελάτισσα για να το παραλάβει ή το παρέδιδε η μητέρα μου στο σπίτι της ή κάποιες φορές το πήγαινα εγώ σ' εκείνη.

Πάντως σε κάθε περίπτωση οι πελάτισσες ήταν πολύ ευχαριστημένες και επειδή μέναμε και σε χωριό, το μετέδιδαν και στις άλλες κυρίες, ακόμα και στα γύρω χωριά. Αργότερα η φήμη της έφτασε μέχρι και την Αθήνα (μετακομίσαμε για κάποια χρόνια εκεί) ράβοντας ρούχα ακόμη και νυφικά, με προδιαγραφές που άγγιζαν την υψηλή ραπτική κι έτσι η μητέρα μου για πολλά χρόνια είχε, εκτός από ευχαριστημένες και πιστές πελάτισσες.

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειώσω ότι η μητέρα μου έχει πάει σχολείο μόνο μέχρι την 5η δημοτικού κι εγώ κατάλαβα ότι το να είναι κάποιος επιτυχημένος επαγγελματίας, αρκεί να έχει αγάπη και μεράκι για την δουλειά του!

Επίσης δεν μπορώ να μην πω ότι το σκηνικό, σε καθημερινή βάση, συμπλήρωνε η παρουσία της λατρεμένης μου γιαγιάς (μητέρα της μητέρας μου) η οποία από τη μια καμάρωνε όταν επαινούσαν την μητέρα μου κι από την άλλη θύμωνε, όταν εκείνες με τις ιδιοτροπίες τους 

-οι οποίες δυστυχώς ήταν πολλές- δυσκόλευαν την δουλειά της και την στεναχωρούσαν, 
καθώς ήταν και τελειομανής!

Δυστυχώς οι συνθήκες που επικρατούσαν στην οικογένεια όταν βγήκα στην αγορά εργασίας (μόλις στα 18) δεν με βοήθησαν να ακολουθήσω για επάγγελμα αυτό που αγαπώ τόσο πολύ, γι' αυτό το διάλεξα τουλάχιστον σαν χόμπι.

Έτσι λοιπόν σχεδόν σε όλη μου την ζωή είμαι ερωτευμένη και αφοσιωμένη σε αυτό που λέγεται μόδα και ο,τι εμπεριέχει η έννοια αυτή (ποιότητες υφασμάτων, συνδυασμοί χρωμάτων, στυλ, ομορφιά, δημιουργία εικόνας) ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας...


Υ.Γ Το σημερινό κείμενο είναι βιογραφική περιγραφή της φίλης Μαριέττας. Δεν έχει σχέση με το διαδίκτυο και δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στα σχόλια των φίλων. Εγώ την ευχαριστώ!
(Το Κείμενο Αποτελεί Προϊόν Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται Ρητά Η Αντιγραφή Και Η Αναδημοσίευση)
______________ "o pio pistos filos tou skylou" _________________ Foto Foto ____________

29 σχόλια:

  1. Τι ωραία ιστορία!Ε λοιπόν εγώ τη θαυμάζω τη Μαριέττα και τη μαμά της φυσικά,αφού με το ζόρι ράβω κανένα κουμπί,ας όψεται η ανάγκη.Δεν το έχω το κόψε ράψε,ίσως γι' αυτό μου φαίνεται βουνό αν και μου αρέσει η μόδα.
    Εύγε στις κυρίες,εύγε και σε σένα που φιλοξένησες απόσπασμα από τη βιογραφία τους!
    Ζεστό φιλί Πετρουλάκι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πω πω σήμερα την κατέχω την πρωτιά και στα 2 κορίτσια μου χιχι!

      Διαγραφή
  2. καλημερα!
    και μενα μου αρεσε πολυ η ιστορια της Μαριεττας!
    Γλυκια τρυφερη! Νοσταλγικη! Τα ειχε ολα!
    Μου αρεσε επισης η αναφορα για ενα επιτυχημενο επαγγελμα!
    συμφωνω πολυ!

    φιλακια και στις 2 σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν κατάφερα ποτέ να ράψω ούτε ένα κουμπί... Ας είναι καλά η μάνα μου κι η πεθερά μου...
    Η ιστορία όμως μαγευτική!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα Πετροσυμπεθέεερα μου!!! Μας μετέφερες τόσα όμορφα και νοσταλγικά την ιστορία της Μαριέτας!! Και μέσα από την Μαριέτα μας πήγες πίσω στο χρόνο, σε άλλες συνήθειες πιο προσωπικές!!
    Είμαι σίγουρη θα συγκινηθεί πολύ αν διαβάσει την ιστορία της μέσα από τα μάτια σου!!!
    Κι εμείς την ευχαριστούμε που μοιράστηκε μαζί μας την αγάπη της για τη μόδα και τα χρώματα αλλά και την λατρεία της για την ταλαντούχα μαμά της!!
    Μάκια καλό μου!!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η Μαριέτα είναι υπερήφανη για την μητέρα της
    κι εμείς χαρούμενοι που μας δημοσιοποίησες
    την βιογραφία της!!!!!!!!!!!!


    πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολύ όμορφη ιστορία μυθιστορηματική!
    Μας ταξίδεψε σε μια άλλη εποχή πιο αθώα με όμορφες εικόνες και όμορφες μυρωδιές!
    Αυτό το ελληνικό καφεδάκι μέχρι εδώ μου μύρισε!
    Μπράβο στην Μαριέττα και σε σένα που την δημοσίευσες!
    Τα φιλιά μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  7. Δεν μπορώ να αντισταθώ σε όσα γράφονται σ' αυτήν την ανάρτηση, γιατί με αγγίζουν συναισθηματικά.
    Και η δική μου μαμά ήταν μοδίστρα και εξακολουθεί -παρά την προχωρημένη ηλικία της- να ράβει και να διορθώνει αγόγγυστα, όσα της φορτώνουμε, παιδιά και εγγόνια (άρτι και δισέγγονα).

    Ταυτίζομαι απόλυτα με όλα όσα περιγράφονται, πλην των τριών τελευταίων παραγράφων, καθότι αθεράπευτα βιβλιομανής από τα παιδικάτα μου, προτιμούσα πάντα να βρίσκομαι μ' ένα βιβλίο στο χέρι, κάτι που ακόμα συνηθίζω.
    Να 'ναι καλά η μανούλα μου, σωστός θησαυρός προσφοράς και ανιδιοτέλειας!

    ΥΓ. Εκείνο το σίδερο με τα κάρβουνα να είναι στη σωστή θερμοκρασία για το τελικό σιδέρωμα, δεν είναι στις μνήμες της Μαριέττας άραγε;

    Δωράκι η ...ραπτομηχανή!
    http://www.youtube.com/watch?v=D4SXcTzXxLU

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τι ωραιες εικονες μας μεταδιδεις..

    φιλια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εμένα η δική μου έραβε νυχθημερόν τα προυκιά μου, κοφτό κ.ά. αλλά δυστυχώς εγώ δεν ξέρω να πιάνω ούτε βελόνα!!!!! Πολύ τρυφερές αναμνήσεις!!!!!!!
    Ευχαριστώ για την επίσκεψη!!!! Να τα λέμε!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κι εγώ νόμισα ότι είναι δικό σου το κείμενο, γλυκό μου κουμπαρόνι. Και σκεφτόμανε: κουμπάρα. τσεκ. μοντελίστ. τσεκ. Και 2 σε 1 μάλιστα (να, πάλι μπροστά μας αυτό το 2 σε 1, τυχαίο;). Τι μου λείπει;; Ο τυχερός που θα βάλει αυτό το τεφαρίκι στη ζωή του. Ε, με γείωσες τώρα...!!! :(

    -Αυτές οι μνήμες, που ξεπηδήσανε απ' το πατάρι του μυαλού, μας ταξιδέψανε μοναδικά στα περασμένα. Ευχαριστούμε την Μαριέττα που μας γέμισε νοσταλγία και εικόνες, και σένα που την φιλοξένησες και μπορέσαμε να διαβάσουμε την ιστορία της.

    Αφιερωμένο!!! :)

    http://www.youtube.com/watch?v=DJFnP-0YW2E

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το είδα, σκέφτηκα την Μαριέττα και τον έρωτά της κι είπα να το φέρω μια βολτίτσα. :)

      http://www.athensvoice.gr/article/video-gallery/fashion/100-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CF%8C%CE%B4%CE%B1%CF%82-%CF%83%CE%B5-100-%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B1

      Διαγραφή
    2. Ξετρελάθηκα!! Ευχαριστώ και φιλιά κουμπαρόνι!

      Διαγραφή
  11. Tι ιδιαίτερη και εξαιρετική ανάρτηση !!! Μπράβο και στη Μαριέττα που την έγραψε και σε σένα που την δημοσίευσες !!!
    Όσες ζήσαμε αυτή την εποχή της μοδίστρας την καταλαβαίνουμε απόλυτα .... η καλή μοδίστρα φαίνεται στα περίεργα σώματα και όχι στα μοντέλα !!!Ακόμα και στο σχολείο την εποχή μου (δεκαετία του ΄60), μαθαίναμε στα οικιακά και αργότερα στο Γυμνάσιο οικοκυρικά σε κομματάκια ύφασμα, στρίφωμα, καρίκωμα κλπ μη σας κουράζω ... Να είστε καλά κορίτσια που μας δώσατε τόσο όμορφες και νοσταλγικές εικόνες !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Petroκόριτσο, κι εγώ στην αρχή νόμιζα ότι αναφερόταν το κείμενο σε σένα.
    Όμως, κάτι δε μου κολλούσε όσο το διάβαζα!!!
    Πραγματικά με ταξίδεψε κι εμένα η ιστορία της κοπέλας και της μητέρας της. Μου θύμισε λίγο
    τη δική μου μητέρα, η οποία κεντούσε αριστουργήματα και είχαν μεγάλη ζήτηση. Εκείνη το ξεκίνησε
    ως χόμπι αλλά είχε μεγάλη πέραση η δουλειά της, οπότε από κάποια στιγμή κι έπειτα τα πουλούσε κατόπιν
    παραγγελίας.
    Εμένα μου έμαθε τα πάντα, αλλά δεν ασχολήθηκα ποτέ! Μάλιστα της έλεγα: "Εσύ βελόνα κι εγώ βιβλίο , μολύβι και χαρτί", γιατί σκίτσαρα, αλλά μου άρεσε να μελετώ για τα πάντα από παιδί.
    Το άσχημο είναι ότι αρκετά από τα αριστουργήματα έχουν περάσει στα δικά μου χέρια, αλλά δεν ξέρω τι να τα κάνω, αφού δεν τα χρησιμοποιώ. Μια φορά τα Χριστούγεννα, αν θα βάλω ένα, ως έργο τέχνης, για να τιμήσω εκείνη και τις δημιουργίες της.
    Είδες, Πετρουλίνι, πόσες αναμνήσεις μας έφερε η ανάρτησή σου σήμερα;;
    Σ' ευχαριστώ!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πόσο μ' αρέσουν αυτές οι προσωπικές εξομολογήσεις που ξεχειλίζουν νοσταλγία!
    Μπράβο στην Μαριέττα για την όμορφη ιστορία της!
    Φιλιά Πέτρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Απόψε σέρνομαι...
    Συγχώρεσέ με . Θέλω να διαβάζω με ξεκάθαρο κεφάλι!
    Ετοίμαζα τη λήξη του Συμποσίου!
    Αν τα καταφέρω απόψε ξαναπερνώ!
    Φιλί τεράστιο! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Τι ομορφη ιστορια! Τι ομορφο που φιλοξενεις τις ιστοριες αλλων στο μπλογκοσπιτακι σου! Φιλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Στην αρχή νόμισα ότι είναι η δική σου ιστορία. Όμορφη και μεστή πάντως. Και η δική μου μητέρα στην εφηβεία της είχε μάθει μοδίστρα και αργότερα δούλευε σε ραφτάδικο. Μέχρι που γνώρισε τον πατέρα μου και άρχισαν να κάνουν σχέδια (για μένα).
    Οι δουλειές αυτές σήμερα σπανίζουν. Μας έφαγαν τα έτοιμα, άσε που σπρώχνουμε όλοι τα παιδιά μας να σπουδάσουν για να τα …καμαρώνουμε. Άνεργα!
    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πες τα, βρε Πέτρο!
      Πόσο δίκιο έχεις!!!
      Γλαύκη

      Διαγραφή
  17. Πάρα πολύ όμορφη ιστορία, παλιότερα έραβε η γιαγιά μου αν και δεν το έχω ζήσει από τόσο κοντά....!!!
    Φαντάζομαι πως θα είναι πολύ όμορο συναίσθημα να μπορείς να φτιάχνεις τα ρούχα σου όπως ακριβώς τα θέλεις....!
    Καλό σου βράδυ Πέτρα μου, σ'ευχαριστούμε για την όμορφη ιστορία που φιλοξένησες :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Βρέθηκα πριν λίγες μέρες σε επιδιορθωτήριο-ραφείο για να κοντύνω ένα παντελόνι.
    Στο χώρο βρισκόταν μια κυρία βαρέων βαρών και γκρίνιαζε απίστευτα για το παλτό που της έραβε η μοδίστρα.
    Την λυπήθηκα την έρμη την μοδίστρα και την θαύμασα για την υπομονή της.
    Εγώ θα της είχα φορέσει καπέλο το παλτουδάκι,
    Πώς να ράψεις μάνα μου παλτό σε μια πελάτισσα βαρέων βαρών;
    Μωρέ καλά τα έλεγε η......."Παριζιάνα" Βλαχοπούλου στην Σούζι!
    "Σούζι τρως.......και ψεύδεσαι και τρως!!!!!!"
    Φιλάκια σε σένα και την Μαριέττα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Τι όμορφες μες στην απλότητά τους εικόνες βγαίνουν όταν ανοίγουμε το μπαούλο των αναμνήσεων! Πες στη Μαριέττα πως μας συγκίνησε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Αναμνήσεις γεμάτες γλύκα, τότε που όλα ήταν τόσο απλά,
    και μετά προοδεύσαμε και ξεχάσαμε και τις μοδίστρες και
    τις μπαλωματούδες και γέμισαν οι ντουλάπες ρούχα της οκάς
    και πόσα ακόμα επαγγέλματα χάθηκαν στον χρόνο και τώρα...
    τώρα έφτασε η ώρα να γυρίσουμε πίσω τα ρολόγια και να
    δίνουμε περισσότερη σημασία σε ότι έχουμε γιατί πια
    μοιάζουν αναντικατάστατα....
    Καλό βράδυ Πετράκι μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Κι απόψε σέρνομαι αλλά κατάφερα και διάβασα την ιστορία ...
    Ξέρεις πόσα κοινά υπάρχουν με τη δική μου ιστορία; Μέχρι κι η ραπτομηχανή!
    Εύχομαι να είσαι καλά κι απλά να μην έχεις σήμα απόψε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Πάνε κάποια χρόνια που προσπαθώ να πίσω τη μητέρα μου να ασχοληθούμε πιο ζεστά με την πιο διάσημη ραπτομηχανή (που διακοσμούσε μια γωνιά πολλών σπιτιών), τροποποιώντας την σε ηλεκτρική, για να μην μείνει απλώς διακοσμητική!
    Μια τόσο σπουδαία ιστορία. Χρώματα, ταπετσαρίες στους τοίχους, τις πρώτες τηλεοράσεις στα σπίτια, τα λιγοστά τηλέφωνα επίσης...τόσες παιδικές θύμησες, που κρύβονταν μέσα σε εκείνα τα σπίτια.
    Να είναι καλά η Μαριέττα που την μοιράστηκε κι εσύ φίλη μου που μας κέρασες αυτή τη "γλυκύτατη ανάμνηση", σας ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγνώμη,μου ξέφυγε ένα ε....απ' το π.ισω!

      Διαγραφή
  23. Καλοί μου φίλοι, σας ευχαριστώ όλους σας πάρα πολύ εκ μέρους της Μαριέττας, για τα πολύ καλά σας λόγια! Τα διάβασε και συγκινήθηκε ιδιαίτερα... Εγώ να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά δημόσια την Μαριέττα, που μου εμπιστεύτηκε αυτό το κείμενο! Ιδιαιτέρως πολύτιμες οι αναμνήσεις της....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΚΙ ΕΔΩ -ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ- ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ BLOG ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΧΝΑΩ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΓΩ! ΧΑΧΑ!

ΠΕΡΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ: ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΝΟΜΟΣ 2121/1993 Copyright © Mia Petra

ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Ή ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑΣ -Mia Petra-
***IMPORTANT NOTE***:The reproduction, publication, modification, transmission or exploitation of any work contained herein for any use, personal or commercial, without my prior written permission is strictly prohibited.