Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

ΣΑΝ ΗΡΩΑΣ Ή ΣΑΝ ΗΡΩΙΔΑ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ...


Από παιδιά όλοι κάποια στιγμή φανταστήκαμε τον εαυτό μας σαν ήρωα ή ηρωίδα κάποιου βιβλίου που βρέθηκε στα χέρια μας. Σ’ εκείνες τις τρυφερές ηλικίες μπορεί να τους ζωγρα-φίσαμε, να τους υποδυθήκαμε στα παιχνίδια ρόλων, στα οποία αφιερώναμε δημιουργικό χρόνο από τις ελεύθερες ώρες μας, μπορεί να θέλαμε με πάθος να τους μοιάσουμε, να ζήσουμε όπως εκείνοι. 

Ένας μαγικός κόσμος ανοιγόταν μπροστά μας, που μας τροφοδοτούσε με όνειρα κι ελπίδα για την ζωή. Ως ενήλικες πάλι υπήρξαν ήρωες ή ηρωίδες βιβλίων, που μας συντρόφευσαν κατά καιρούς, με τους οποίους ταυτιστήκαμε, πονέσαμε, χαρήκαμε, ανησυχήσαμε, προ-
βληματιστήκαμε, απογοητευτήκαμε, θυμώσαμε, είδαμε την ζωή με αισιόδοξη ματιά, βρή-καμε στοιχεία από τον εαυτό μας σ’ αυτούς.

Μιας και αναφέρθηκα στον εαυτό, θα ήθελα να σημειώσω εδώ ότι όταν άρχισα να γράφω τούτο το κείμενο, προσπαθούσα να ανασύρω από τα «κουτάκια» της μνήμης μου ένα τέτοιο πρόσωπο των βιβλίων που έχω διαβάσει είτε στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια είτε ως ενήλικας. Μια θολούρα, ένα κακό…! Δεν κατάφερνε κανένας απ’ τους ήρωες μου 
να παραμείνει ακίνητος στον νου μου. 

Μες στην ομίχλη κι όλη την παραζάλη ήρθε και στάθηκε εμπρός μου ξαφνικά κι απρόσ-κλητος ο … εαυτός μου…!!! Ναι, μην απορείς, είναι από εκείνα τα ύπουλα παιχνίδια που παίζει το μυαλό μας ώρες-ώρες. Νομίζουμε ότι το ελέγχουμε, έχουμε αυτή την ψευδαί-σθηση! Οι ειδικοί λένε, και ίσως κάτι παραπάνω ξέρουν, ότι η πρώτη εικόνα, σκέψη, ανάμνηση, που έρθει στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια μιας αναζήτησής μας, αυτή είναι 
και η απάντηση, πρωτογενής, πηγαία.

Έτσι, λοιπόν, έμεινε η σκέψη μου στην ηρωίδα ενός βιβλίου που δεν γράφτηκε ποτέ. Πόσα συναισθήματα άραγε μπορεί να εκφράζει σιωπηρά κάποιος που σου εκμυστηρεύεται ότι αν αποφάσιζε να γράψει μια ιστορία για κάποιο πρόσωπο και να την εκδώσει, θα την έπλαθε πάνω σ’ εσένα; Μια τρυφερή στιγμή που δεν την ξεχνάς όσα χρόνια κι αν περάσουν! Μια στιγμή, κατά την οποία αντιλαμβάνεσαι ότι ηρωίδα πολύτιμη της ζωής σου είσαι εσύ η ίδια… Τότε όλοι οι άλλοι ήρωές σου επισκιάζονται, χάνονται στα «κουτάκια» τους!

Με την παραπάνω κατάληξη ξέρω ότι δεν βοηθώ καθόλου για το ερώτημα που θέτω παρακάτω, γιατί δεν δίνω ένα καλό παράδειγμα. Σε δεύτερη αναζήτηση, έχοντας ξεπε-
ράσει την επιτακτική πιθανόν ανάγκη της πρώτης, επιτράπηκε η έξοδος από τα «κουτά-
κια» του νου μου σ’ ένα άλλο πρόσωπο των πρώτων εφηβικών μου αναγνωσμάτων. 

Ήταν και πάλι εκείνο που ήρθε αβίαστα και άμεσα. Ο ήρωας που ταυτίστηκα για πολλά χρόνια, με συγκίνησε και αποτέλεσε παράδειγμα στην επαγγελματική μου σταδιοδρομία ήταν ο Μέλιος, ένας δάσκαλος στην «Αγέλαστη Άνοιξη» του Μενέλαου Λουντέμη (ο ίδιος ήρωας ήταν και στο Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα όπου εκεί μας παρουσιάζεται ο αγώνας του να μάθει γράμματα). 

Στην «Αγέλαστη Άνοιξη» ο Λουντέμης μάς εξιστορεί την επαγγελματική εμπειρία του Μέλιου ως δάσκαλος σ’ ένα ορεινό χωριό, τις δυσκολίες που είχε μέχρι να κερδίσει τα παιδιά, τους κατοίκους, την δυσπιστία στο πρόσωπό του. Το άδικο έρχεται την ώρα που έχει κερδίσει την αγάπη των παιδιών και την αποδοχή όλων, όταν το Υπουργείο στέλνει δάσκαλο με περισσότερα τυπικά προσόντα. Ο Μέλιος είχε και τη γνώση, την απόλυτη αγάπη γι’ αυτό που έκανε, ήταν από αυτούς που λέμε «δοσμένους» στο αντικείμενό τους, αλλά δεν είχε τα τυπικά προσόντα. Αναφέρω όσα θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια, οπότε ζητώ συγγνώμη για τυχόν ανακρίβειες.

Ήταν η πρώτη μου επαφή με την αδικία που κυβερνά τελικά τον κόσμο μας, όμως εγώ έμεινα πιστή στον κόσμο που ονειρευόταν ο Μέλιος! Μέσα από αυτό το κείμενο και το ερώτημα που το συνοδεύει πιστεύω ότι δίνεται η ευκαιρία να μοιραστούμε μεταξύ μας ενδιαφέρουσες εμπειρίες, να βρεθούμε μέσα σε στιγμές ηρεμίας και να ανασάνουμε έστω για λίγο από την σκληρή και καταπιεστική επικαιρότητα. Και το ερώτημα: Ποιος είναι 
ο ήρωας ή ηρωίδα, κάποιου βιβλίου που σου έκλεψε την καρδιά είτε στην παιδική σου ηλικία είτε ως ενήλικας; Εννοείται πως θα δώσεις εξηγήσεις για την επιλογή σου με λίγα 
ή πολλά λόγια!   Γλαύκη
....................................................................................................................

**Γλαύκη, εγώ πάλι όταν ήμουν παιδί, μεταξύ πολλών άλλων βιβλίων, είχα φάει πολύ κόλ-λημα με την "Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά". Εντάξει, θέλει και ρώτημα; Εννοείται ότι είχα ταυτιστεί με τον ίδιο τον νέγρο δούλο Μπαρμπα-Θωμά και οι δικοί μου λόγοι είναι προ-φανείς επίσης: "η αδικία που κυβερνά τον κόσμο μας" αλλά και ο φυλετικός ρατσισμός...
Σήμερα γράφει και απαντά στα σχόλια σας η Γλαύκη/Άστεγη Καταληψίας. Πολλά γλυκά φιλιά σε όλες και σε όλους και καλό Σαββατοκύριακο! Mia Petra

.................................................................................................
.................................................................................................
.......................................................................................

 ❤¸¸.•*¨*•♫ ...................................................................................❤¸¸.•*¨*•♫

64 σχόλια:

  1. Βασικό δομικό συστατικό της προσωπικότητάς μου, ο Μέλιος του "Ένα Παιδί Μετράει Τ Άστρα" , της "Αγέλαστης Άνοιξης" , αλλά και του "Συννεφιάζει" που πρωτοεμφανίζεται σαν μικρός πρόσφυγας.
    Πριν από τον Μέλιο, ο Τον Σώγιερ, η Πολυάννα και ο Κόμης Μοντεχρήστος.
    Μετά, ο Γιάννης Αγιάννης.
    Και συννεχίζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, Αννούλα!
      Χαίρομαι πάρα πολύ που σχολιάζεις πρώτη και με τιμάς!
      Βλέπεις ότι τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο μεταξύ μας... Μέλιος κοινός
      ήρωας, ο οποίος επηρεάζει την εξέλιξή μας!!!
      Σε κάποια πράγματα λέει ο λαός αν δεν ταιριάζαμε, δεν θα συμπεθεριάζαμε...
      Φιλιά πολλά!!!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα κορίτσια μου
    Πόσοι δεν γαλουχηθήκαμε
    και δεν ταυτιστήκαμε από
    τους ήρωες του Λουντέμη !!!
    Επίσης έζησα μέσα από τους
    ήρωες του Ντοστογιέφσκι (Βλέπε: Έγκλημα και Τιμωρία
    Παίχτης Ηλίθιος Αδελφοί Καραμαζώφ κ.α)
    Ζούμε μαγικά και προσθέτουμε ψηφίδες!!!

    φιλί γλυκό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη μου, τι όμορφα που το διατύπωσες!
      "Ζούμε μαγικά και προσθέτουμε ψηφίδες"!!!
      Έτσι, παίρνουμε έμπνευση, για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα
      με χιούμορ, φαντασία και δύναμη!!!
      Καλημέρα και να περάσεις όμορφα!

      Διαγραφή
  3. εμενα σαν παιδι κανενας δε μου ειχε κλεψει ας πουμε την καρδια. δεν ειχα ποτε κανενα κολλημα με κανεναν παιδικο ηρωα.
    ειμαι ο ηρωας του εαυτου μου απο παλια φαινετε. αχαχαχαχαχα
    πλακα κανω! απλα δεν ειχα ποτε ηρωες και ειδαλματα.

    φιλακια πολλα αδυναμια! καλο σκ να εχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχαχαχα!!! Φυσικά και είμαστε ήρωες και πρωταγωνιστές
      στο έργο της δικής μας ζωής και δεν είναι έπαρση!!!
      Αρκεί να το αντιληφθούμε έγκαιρα, προκειμένου να εξελιχθεί
      η υπόθεση όπως θα θέλαμε περισσότερο εμείς...
      Φιλιά και την καλημέρα μου Κική!

      Διαγραφή
  4. Εγώ πάλι, επειδή δεν αγαπούσα ποτέ τη Λογοτεχνία, δεν απέκτησα κάποιον ήρωα από μυθσιτορήματα.
    Τα εικονογραφημένα μ' αρεσαν, όπως μαρτυρά και το... όνομά μου!

    Μικρός ζήλευα κάποιον ήρωα.
    Απ' τα εικονογραφημένα του Μίλο Μανάρα.
    Τον εκάστοτε συμπρωταγωνιστή...
    (η εξήγηση προφανής)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε μου τρελοκομείο, από τον μαγικό χώρο των εικονογραφημένων, να σ' ευχαριστήσω πρώτα
      απ' όλα για την ανταπόκρισή σου και πιο πολύ γιατί ήρθες με τον γνωστό πικάντικο τρόπο
      σου και μας φτιάχνεις την διάθεση!!!
      Κατά το "Σούζυ, τρως! Σούζυ, ψεύδεσαι και τρως!" της Βλαχοπούλου, "Αρχηγέ, αλήθεια λέγεις! Αρχηγέ, αλήθεια λέγεις και προκαλείς!" Αχαχαχα!!!

      Η εξήγηση προαφανέστατη για την θέση του συμπρωταγωνιστή... χεχε!!!
      Καλέ, από ποια ηλικία μιλάμε;;; Πόσο μικρός;;;
      Εμείς μιλάμε για Μέλιους κι εσύ για λίμνες από μέλια... χαχαχα!!!

      Πέρα από την πλάκα, ο Μανάρα, χωρίς να έχω διαβάσει πολύ... κοριτσάκι γαρ... (διάβασα ως ενήλικας)
      μου αρέσει ως εικονογράφος πάρα πολύ, όπως και το χιούμορ του (αν και άγριο κάποιες φορές).
      Επειδή έχω ασχοληθεί με το σκίτσο, όπως ξέρεις, λατρεύω τις "κούκλες" του!!! Θα ήθελα να σκιτσάρω έτσι!

      Πολύ ερωτικός σίγουρα, προκαλεί κι ξεσηκώνει τις αισθήσεις... των αντρών φυσικά!!! Μόνο;;; Μμμμ, δεν ξέρω!

      Διαγραφή
  5. Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο πάντα συμπάσχω με τον ήρωα. Γίνομαι ένα.
    Όταν διάβαζα μικρούλα τις μικρές κυρίες ήμουν η Τζο, η συγγραφέας, στο Έγκλημα και Τιμωρία ζούσα το δράμα του Ρασκόλνικοφ, στο Αι δυο Ορφαναί ( που κατάφερα και το διάβασα στην καθαρεύουσα ) ήμουν και αι δυο ορφαναί μαζί!
    Αλλά αγαπημένη ηρωίδα ever είναι η Λουκρητία του Αρκά! ( Ελπίζω να μην ρίχνω το επίπεδο!) Έχω νιώσει τον πόνο της , τον αυτοσαρκασμό της , τις επιθυμίες της τα πάντα της στο πετσί της! Μπορώ να στην παίξω κιόλας ;-) αχαχαχα
    Τώρα βρίσε με!

    Φιλιά ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά θα ήσουν η Τζο, μόνο μ' αυτή θα μπορούσα να σε ταυτίσω!!!
      Στην καθαρεύουσα!!!! Βοήθεια!!! Δεν την χώνεψα ποτέ αυτή την γλώσσα...
      Είχα πέσει τέτοια βιβλία στα χέρια μου κατά τύχη και... μακριά κι αγαπημένοι!!!

      Γιατί καλό μου μπιμπελό κατεβάζεις το επίπεδο;;; Εδώ ο αρχηγός το πήγε στον "έβδομο
      ουρανό"... χεχε!!!
      Λατρεύω τα κόμικς και τα λάτρευα πάντα!!! Διάβαζα με τις ώρες μαζί με τα λογοτεχνικά μου.
      Έχουν φύγει πολλά χαρτζιλίκια σ' αυτά. Ήμουν συχνός πελάτης στα περίπτερα!
      Παρατηρούσα τα σκίτσα και τα αναπαρήγα αφιερώνοντας πολύ χρόνο σ' αυτό.

      Αν θέλω να μας την παίξεις την Λουκρητία;;; Περιμένω εναγωνίως!!!
      Όμως, να καλέσουμε τον Μίλο του αρχηγού να την σουλουπώσει λίγο... έτσι θα
      είναι πιο κοντά σε σένα... αχαχαχα!!!!

      Φιλιά εικονογραφημένα, Λουκρητία, εεε, Αριστάκι μου!!!

      Διαγραφή
    2. Α, θέλω να πω κι εγώ ένα κομικ: ΜΑΦΑΛΝΤΑ!!!!!!!!!

      Διαγραφή
    3. Ναι, απίστευτη!!! Πάντα μου άρεσε!!!

      Διαγραφή
  6. Αν κάποιος, που με διαβάζει, έχει διακρίνει μια παράνοια σε μένα, μου δίνεις την ευκαιρία να εξηγηθώ, Γλαύκη: το έπαθα από τους πολλούς ήρωες βιβλίων με τους οποίους ταυτίστηκα ή καλύτερα (χειρότερα δηλαδή) έζησα τη ζωή τους στον κόσμο μας σαν αυτούς όντας εγώ στον κόσμο μου!!!!!!!!!!!!!!

    [Εκείνο το καλοκαίρι που εγώ ανακάλυψα το Λουντέμη ήταν σκέτο δράμα για τους δικούς μου: από τη μια να διεκδικώ να πάω σχολείο (εγώ, που το σιχαινόμουν) κι από την άλλη να μην υπογράφω δήλωση κι ας με κλείνουν σε σακιά με γάτες...]

    Πολλοί συγγραφείς ευθύνονται για την κατάτασή μου και είναι δύσκολο να διαλέξω. Ακόμα κι όταν δεν ταυτίζομαι, δένομαι τόσο με τους ήρωες... Και παθαίνω τώρα το ίδιο: χοροπηδάνε όλοι στο μυαλό μου!

    Γι' αυτό θα επιλέξω τη Σεσίλ ή Άννα (δε θυμάμαι...) από το Καλημέρα θλίψη. Λίγα θυμάμαι πια, περισσότερο μου έχει μείνει η αίσθηση, η ατμόσφαιρα. Με είχε παιδέψει πολύ αυτή ηρωίδα και προβληματίσει. Ήταν η μοναδική φορά, ίσως, που ευχήθηκα να ήμουν μεγάλη....

    (Πολλά λόγια για κάτι τόσο θολό: κορίτσια, επιείκεια!) Καλό απόγευμα!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια χαρά διαβάζε σε...!!! Χεχε!!!
      Σώας τας φρένας και όλα καλά!!!

      Όταν έχεις διαβάσει πολλά και δεν τα διαβάζεις αδιάφορα
      κι επιδερμικά, τότε σίγουρα κάνουνε χορό οι ήρωες των βιβλίων!!!

      Το "Καλημέρα θλίψη" ευτυχώς το διάβασα γύρω στα είκοσι. Νομίζω
      ότι αν το διάβαζα πιο νωρίς θα με είχε στοιχειώσει, χωρίς πλάκα!!!
      Δεν πιστεύω ότι ταιριάζουν όλα τα βιβλία σε όλους τους ανθρώπους
      στην ίδια ηλικία. Ανάλογα με τις εμπειρίες και τα ερεθίσματα γενικά
      του καθενός θα πρέπει να γίνεται η επιλογή ενός βιβλίου, αλλιώς
      θεωρώ ότι πράττεται ένας μικρός "βιασμός" καμιά φορά και μεγάλος!
      Το θέμα είναι ότι πολλές φορές πέφτανε στα χέρια μας βιβλία κατά λάθος
      μέσα από δικό μας ψαχούλεμα...
      Καλά να περάσεις!!!

      Διαγραφή
    2. Καλέ, τι έγραψα!
      "διαβάζεσαι"
      Από κεκτημένη ταχύτητα ό,τι να ΄ναι!!!

      Διαγραφή
    3. Όχι, δεν ταιριάζουν, αλλά, όταν είσαι στην εφηβεία και βρίσκεις ένα βιβλίο με τέτοιο τίτλο, δεν μπορείς να αντισταθείς!!!!!!!!!!!!

      Διαγραφή
  7. Και γω ακομη και τωρα καμια φορα όταν διαβαζω βιβλίο σκεφτομαι, πως θα αντιδρουσα να γινοταν αυτο σε μενα ή αν ήμουν η ταδε ηρωίδα!
    Καλη συνέχεια στη μερα μας!
    Φιλιά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άθελά μας συμπάσχουμε με τους ήρωες των ιστοριών που διαβάζουμε.
      Αν είναι δε καλό και το ανάγνωσμα σε παρασύρει απίστευτα!
      Καλή συνέχεια και σε σένα!
      Σ' ευχαριστούμε, Αριάδνη!

      Διαγραφή
  8. αν ήθελες να μοιάσεις σε κάποιον, ας τον ονοματίσουμε "ήρωα", πρωτίστως έπρεπε να είναι υπαρκτό πρόσωπο και όχι αποτέλεσμα μυθοπλασίας. έτσι πιστεύω. μπορεί και να κάνω λάθος. αν και οι χαρακτήρες που χρησιμοποιούν συνήθως οι βιβλιογράφοι είναι πρόσωπα που ζουν ανάμεσά μας, δεν λείπουν και τα φανταστικά στοιχεία τα οποία ευθύνονται για την προσέγγισή μας και την εν μέρη ταύτισή μας μιας και απευθύνονται στο συναισθηματικό. τώρα, αν γράφτηκαν βιβλία γι' αυτό το υπαρκτό πρόσωπο που σε εντυπωσίασε, τόσο το καλύτερο, για να το γνωρίσεις. να αποδεχτείς ή να απορρίψεις το χαραχτήρα του. επειδή όμως, στην επαρχία και σε κείνα τα χρόνια, τα βιβλία ήταν είδος πολυτέλειας, και το βασικότερο, σαν αγόρι που μεγάλωσε στις αλάνες, τι πιο προσιτό να κάνω ήρωα κάποιον που κλότσαγε το τόπι με μεγάλη μαεστρία; έτσι, μέχρι να πάω στο γυμνάσιο οι τοίχοι ήταν γεμάτοι με φωτογραφίες του Λέανδρου. απ' το γυμνάσιο και μετά, μέχρι να μου βγει το χέρι, εξάρθρωση ωμοπλάτης λέγεται, τρεις φορές, και να σταματήσω θέλοντας και μη, ο ήρωας μέσα στο γήπεδο, μια και αφιέρωνα σχεδόν όσες ώρες μου περίσσευαν, ήμουνα εγώ και μόνο εγώ. η συνέχεια ήταν αναμενόμενη, τουλάχιστον για μένα. τα θεωρητικά βιβλία, μου ήταν περισσότερο χρήσιμα απ' την λογοτεχνία, όχι πως δεν με συγκινούσε κι αυτή. όμως, είχα ξεπεράσει το στάδιο που θα με συγκινούσε κάποιος "ήρωας", που όπως είπα, αποτέλεσμα μυθοπλασίας. αν θα έπρεπε να πω μερικές κουβέντες για "βιβλιοήρωες" θα έλεγα με μεγάλη μου ευχαρίστηση για τους ήρωες των θεατρικών του Μπρεχτ, μια και τα θεατρικά έργα είχαν το μεγαλύτερο μερίδιο στη βιβλιοθήκη μου, και επομένως και στις ώρες ανάγνωσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Μπρεχτ θαυμάσιος και αξεπέραστος για μένα! Σχολείο!!!
      Όμως και η αλάνα και οι ηρωές της πάντα μοναδικοί... πάντα όλοι γύρω
      από ένα "πετσί" όπως έλεγε η γιαγιά μου!!! Όταν ήμουν μικρή έπαιζα κι
      εγώ με τ' αγόρια μπάλα και το διασκέδαζα αφάνταστα! Άσε που το έπαιρνα και
      πολύ σοβαρά, γιατί ήθελα να τους βγάζω ασπροπρόσωπους, όλο τέρμα με έβαζαν!
      Μπαλιά δεν έχανα όμως...!

      Ήρωας της ζωής σου, λοιπόν, κι έτσι είναι!!!
      Σ' ευχαριστώ για την κατάθεσή σου, την χάρηκα πολύ!!!

      Διαγραφή
  9. Γλαύκη καλησπέρα, καλησπέρα και στην Πέτρα και σε όλες τις φίλες και φίλους εδώ.
    Γλαύκη, πολύ όμορφο ερώτημα-κάλεσμα βάζεις καθότι πράγματι υπάρχει αυτό που αποκαλείς πρώτη αυθόρμητη απάντηση στο ερώτημά σου χωρίς πολλές-πολλές περιστροφές και δισταγμούς.
    Έτσι και εγώ λοιπόν, αυθόρμητα ανταποκρινόμενος στο ερώτημά σου θα απαντήσω, ότι ο πρώτος ήρωας βιβλίου με τον οποίο πορεύτηκα, περπάτησα, ταυτίστηκα ήταν ο μικρός ΡΕΜΙ από το υπέροχο "ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ" του ΕΚΤΟΡΟΣ ΜΑΛΟ.
    Η Ιστορία και η προσωπική δύσκολη πορεία ενός νεαρού υιοθετημένου παιδιούν να βρει τις ρίζες και την οικογένειά του.
    Αυτή ήταν η πρώτη μου ταύτιση με κάποιο ήρωα Γλαύκη...
    Τότε δεν μπορούσα να ερμηνεύσω τον απόλυτο λόγο.
    Ίσως γιατί μονάχα το ερώτημα αιωρούνταν μετέωρο.
    Ίσως να βρήκα κάποια "γιατί" στο ερώτημα αυτό της ταύτισης σαν έμαθα ότι όντως ήμουνα ένα υιοθετημένο παιδί που κάποια στιγμή αναζήτησε την πλήρη αλήθεια στη ζωή του.
    Ευχαριστώ Γλαύκη για τη συγκίνηση που μου χάρισες.
    Καλό σας βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω δει το σχόλιό σου από το απόγευμα, αλλά δεν προλάβαινα να απαντήσω,
      γιατί περίμενα φίλους! Το μυαλό μου έχει κολλήσει εδώ όλες αυτές τις ώρες!
      Η συγκίνηση είναι δική μου ειλικρινά, που ήρθες να μοιραστείς μια τόσο προσωπική
      σου κατάσταση εδώ σήμερα... Μια τόσο ευαίσθητη και λεπτή κατάσταση!
      Δεν μπορώ να περιγράψω πώς αισθάνθηκα όταν είδα το σχόλιο!
      Είσαι παιδί καρδιάς, Γιάννη μου!
      Το βιβλίο... τυχαίο;
      Με τιμά αφάνταστα η επίσκεψή σου!!!
      Να είσαι καλά!

      υ.γ.
      Θυμάσαι στην προηγούμενη ανάρτηση, όπου είχα φιλοξενηθεί από
      την Πέτρα και πάλι, τι σου είχα απαντήσει. Τελικά, όποιο λιθαράκι σηκώσεις
      κάποια "έκπληξη" θα βρεις!

      Διαγραφή
  10. Αχ, πολύ μ΄αρέσει αυτό το θέμα. Η ηρωίδα που εγώ έχω ξεχωρίσει και έχω ταυτιστεί μαζί της είναι η Ναταλία από το βιβλίο της Λένας Μαντά "Βάλς με 12 θεούς". Εντάξει, πολλοί θα πουν "σιγά το βιβλίο, σιγά τη συγγραφέα κτλ".. εννοείται πως πιάνει λίγα μπροστά σε κάποια άλλα βιβλία που έχουν αναφερθεί παραπάνω, ωστόσο το "Βαλς" είναι ένα αξιόλογο βιβλίο που ξεχωρίζει από τα περισσότερα βιβλία της Μαντά. Δεν αναλώνεται στα ερωτικά τρίγωνα κτλ. Αντίθετα, υμνεί τη φιλία και άλλες μεγάλες αξίες.
    Η Ναταλία λοιπόν είναι μία γυναίκα γύρω στα 30 που τίποτα δεν της προσφέρθηκε απλόχερα. Το μικρότερο παιδί μιας ήδη πολύ μεγάλης οικογένειας, από τα μέλη της οποίας περνούσε κυριολεκτικά αδιάφορη. Έκαναν σας να μην υπήρχε, χωρίς να υπάρχει λόγος. Και η Ναταλία όμως ποτέ δεν παραπονέθηκε. Δε ζήτησε τίποτα. Άριστη πάντα μαθήτρια, μα κανείς απ' την οικογένεια δεν την επαίνεσε. Διάβαζε πάντα μόνη της με τις δικές της δυνάμεις για να περάσει τελικά πρώτη στη Φιλολογία Αθηνών. Ήταν η πρώτη φορά που ζήτησε κάτι. Να πάει να σπουδάσει. Και πήγε. Ο αδερφός της της έστελνε χρήματα, αλλά ποτέ κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τη ζωή της στην πρωτεύουσα.
    Η Ναταλία ήταν άτυχη και στα ερωτικά της, καθώς οι σχέσεις της της έδιναν να καταλάβει πως ήταν λίγη και αδιάφορη γι' αυτούς.
    Η Ναταλία είναι μία ήρεμη δύναμη που απλά δε δίνει απλόχερα στους άλλους την ευκαιρία να τη γνωρίσουν. Σίγουρα δεν είναι ούτε αδιάφορη, ούτε "λίγη". Ταυτίστηκα εν μέρει μαζί της γιατί μοιραζόμαστε πολλές ίδιες σκέψεις και βλέπω πως σαν προσωπικότητες έχουμε κάποιες ομοιότητες. Η Ναταλία δεν είναι σε καμία περίπτωση εγώ, αλλά μοιάζουμε σε πολλά σημεία, κάτι που την πρώτη φορά που διάβασα το βιβλίο, με τρόμαξε. Τις επόμενες 5 φορές που το διάβασα, ξεκαθάρισα πολλά στοιχεία της.. :Ρ

    Ευχαριστούμε πολύ Γλαύκη γι' αυτή την όμορφη ευκαιρία που μας έδωσες να αναζητήσουμε αγαπημένους ήρωες βιβλίων..
    Φιλιά πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά, Γιώτα, και είμαι πολύ χαρούμενη που το απόλαυσες!
      Αυτός ήταν ο σκοπός μου εξάλλου, να βρούμε τρόπο να περάσουμε όμορφα!

      Το διάβασες 6 φορές, βρε θηρίο;;;
      Δεν το έχω διαβάσει, όμως πράγματι είναι τρομακτικό να βρίσκεις τόσες πολλές ομοιότητες!
      Είναι σαν κάποιος να σε έχει παρατηρήσει τόσο χωρίς να το έχεις αντιληφθεί.
      Άσε που αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως θα έχεις την ίδια εξέλιξη με την ηρωίδα...

      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  11. Αχ κυρία Γλαύκη μου, ως παιδί είχα ταυτιστεί με τη "Μικρή Λουλού". Μου άρεσαν οι μπούκλες της!
    Στην εφηβεία μου ταυτίστηκα με τον Χάρυ Χάλλερ ή αλλιώς Λύκο της Στέπας. Μην με ρωτήσετε γιατί. Ίσως επειδή ενώ αποζητούσε τις συναναστροφές, ταυτόχρονα αδυνατούσε να συμβιβαστεί με την υποκρισία των αστικών αξιών. Μάλλον μέχρι σήμερα ο ίδιος ήρωας με στοιχειώνει.
    Κατά τα λοιπά, θα ήθελα να έχω το πνεύμα της Μαφάλντα!
    Καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Αθηνά, αυτό τον Λύκο της Στέπας κι εγώ τον νιώθω να με στοιχειώνει σε
      όλη μου την ζωή! Όχι ως υπόθεση βιβλίου, αλλά ως στάση απέναντι στην ζωή
      ή ακόμα καλύτερα ως βαθύτερη αίσθηση της ζωής!

      Ποιος δεν θα ήθελε να έχει το πνεύμα της Μαφάλντα; Αλλά με τις μπούκλες της Μικρής Λουλού!
      Να περάσεις όμορφα κι εσύ!

      Διαγραφή
  12. Από τα παιδικά μου χρόνια ποιος άλλος; Ο Γιάννης Αγιάννης.
    Δεν έχω διαβάσει τα αναρίθμητα βιβλία που έχεις διαβάσει εσύ και η οικοδέσποινα, κάτι και το αλτσχάιμερ που βοηθάει κι αυτό, οι Άθλιοι είναι το μοναδικό βιβλίο που έχω διαβάσει 2 φορές.
    Πάντως θυμάμαι 10 χρόνια μετά την 15/11/1973 που υπηρετούσα την θητεία μου έγινε η ανακύρυξη του ψευδοκράτους. Εκείνο το βράδυ τρέχαμε και δεν φτάναμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Οι Άθλιοι" είναι υπέροχο βιβλίο κι εγώ σαν παιδί είχα εντυπωσιαστεί, συγκινηθεί και το διάβασα
      επίσης δύο φορές και δεν είναι κάτι που συνηθίζω!
      Γιατί όμως είχα αυτή την εικόνα ότι θα είχες ως ήρωα τον Γιάννη Αγιάννη;
      Γιατί μου είναι τόσο φυσική αυτή η επιλογή από σένα;

      Για εκείνο το βράδυ θα ήθελα λεπτομέρειες παρακαλώ! Γίνεται με κάποιον τρόπο;

      Διαγραφή
  13. Γλαύκη μου θα κάνω την αναδρομή μου στα βάθη της θύμησης, λοιπόν ανακαλύπτω με έκπληξη ότι πρίν τα 12 μου ταυτιζόμουνα κυρίως με αρσενικά πρότυπα ηρώων, με τον Ευτυχισμένο πρίγκηπα, τον Ντ΄Αρτανιάν, τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα, τον Περσέα, (η μυθολογία με είχε συναρπάσει ολοκληρωτικά) παράλληλα με τον, ο Τεν Τεν, ύστερα πήρε τη θέση τους ο Μέλιος για να ακολουθήσουν επι τέλους οι γυναίκες ηρωϊδες μου, η Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ, η Ντεζιρέ, η καπετάνισσα Δόμνα Βισβίζη, οι τρείς κινέζες (γιαγιά,μητέρα,εγγονή) από τους Αγριόκυκνους και τελευταία ταυτίζομαι με την Καλάμιτυ Τζέην.......να ανησυχώ;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κλαυδία μου, η μυθολογία συναρπαστική όσο δεν παίρνει!
      Μ' αυτήν μεγάλωσα διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας!

      "Οι Αγριόκυκνοι" με είχαν εντυπωσιάσει και το απόλαυσα όσο λίγα βιβλία!
      Ευχαριστήθηκα πάρα πολύ με την ευτυχή κατάληξη της ηρωίδας! Μια Κίνα
      για φάπες...

      Καλάμιτυ Τζέην;;; Αχαχαχα!!! Μια χαρά σε βρίσκω... γιατί;;;

      Διαγραφή
  14. Α τι μου θυμίζεις τώρα! Εγώ είχα κολλήσει με τον Jean Baptist Grenouille, τον ήρωα από το Άρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ. Είναι που με ταξίδεψε στους δρόμους του Παρισιού μας άλλης εποχής αλλά κυρίως γιατί είχε αυτή τη μανία με τις μυρωδιές (όπως κι εγώ) και την ικανότητα να τις κατατάσσει σε κατηγορίες και να τις ξεχωρίζει μία μία. Καλά το ότι άρχισε μετά να σκοτώνει είναι άλλο θέμα ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά, τι μου θύμισες κι εμένα τώρα... ένα βιβλίο που δεν ξεχνιέται!!!
      Το σοκ μεγάλο στην πορεία της υπόθεσης!
      Μου άρεσε πάρα πολύ, αλλά με τον ήρωα δεν κόλλησα παρόλο που
      έχω πάθος με τις μυρωδιές!
      Εμ κι αυτός πατούσε επί πτωμάτων για... μια σταγόνα!!!
      Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  15. Πετράδι, υπομονετικό και πολύτιμο, σε άφησα στο τέλος, για να ... σε κάνω να σκάσεις, χεχε!!!
    Φυσικά και αστειεύομαι... ωχ μην βαράς, καλέ!

    "Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά" είναι το βιβλίο!!! Κλασικό μεν μοναδικό δε!!!
    Σου ταιριάζει ως ανάγνωσμα και όπως μου φάνηκε φυσική η επιλογή του Πέτρου, έτσι
    απόλυτα φυσική μου φάνηκε και η δική σου!!! Σίγουρα κάτι λέει όλο αυτό κι εγώ είμαι
    ευτυχής που σας έχω συντροφιά είτε από κοντά είτε από μακριά!!!

    Τώρα που είπα από κοντά, μην ξεχαστούμε για την ώρα!
    Είμαι και λίγο τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, ώρες-ώρες μόνο...!!!

    Σ' ευχαριστώ κι από εδώ για το καταφύγιο που μου προσφέρεις έτσι απλόχερα!!!
    (Καλέ, πότε να περάσω να λάβω αυτά που μου έχεις υποσχεθεί;;;, Χεχε!!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βρε, ποιο τέλος; Χαμός γίνεται πιο κάτω! Να είσαι καλά Γλαύκη, να μας χαρίζεις ενδιαφέρουσες ιδέες και να περνάμε όλοι μαζί σούπερ! Πολλά γλυκά φιλιά σε σένα και σε όλες τις φίλες και τους φίλους -πάνω και κάτω στην ανάρτηση!- και καλή Κυριακή (αλλά κυρίως...καλή Δευτέρα) να έχουμε όλοι, αμήν! Καλά να περνάτε :))

      Διαγραφή
  16. Πολύ ωραίο βιβλίο η καλύβα του μπαρμπα Θωμά. Εγώ δεν είχα φάει κόλλημα ποτέ με την ηρωίδα - ήρωα ενός βιβλίου, ενώ πάντα διάβαζα πολύ. Έχω ένα ταλέντο να κρατώ όσα θέλω και ποτέ να μην "επιθυμώ" αυτά που δεν μπορώ να έχω. Ή πες με απλώς ξενέρωτη, δεν ξέρω χαχα
    Σε καλημερίζω και σε φιλώ Πέτρα μου. Όμορφη Κυριακή να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ότι κρατάς όσα έχεις, δείχνει προσγειωμένο άτομο και φυσικά καθόλου αγνώμων!
      Καμιά φορά όμως δεν είναι κακό να κοιτάμε και να επιθυμούμε όσα δεν μπορούμε
      να έχουμε, αφού έτσι δίνουμε μια ελπίδα στον εαυτό μας να καταφέρει ίσως να
      αποκτήσει κάποια από αυτά. Στην άλλη περίπτωση κλείνουμε την είσοδο μια για
      πάντα!
      Καλή σου μέρα κι σ' ευχαριστούμε!

      Διαγραφή
  17. Αγαπητή και χαρισματική Γλαύκη,

    Κάποιοι βλέπεις γράφουμε μετά το «τέλος» και τις ευχαριστίες σου στη φιλόξενη οικοδέσποινα για να μην σου χαλάσουμε την όμορφη σκέψη.
    Δεν μπόρεσα να απαντήσω ευθέως στο ερώτημά σου. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Τα βήματα μου τα οδηγούσε η ίδια η ζωή και η δική μου προσπάθεια η οποία όπως και όλων των άλλων ανθρώπων πάντοτε πίστευα ότι θα είναι ξεχωριστή και σε συγκεκριμένο χωροχρόνο. Θα είναι δική μου και διαφορετική.
    Οι ήρωες των βιβλίων είναι ήρωες των συγγραφέων. Και είναι πάμπολλοι οι καλοί συγγραφείς που πράγματι έχουν να πουν και να διδάξουν πολλά. Παίρνεις από τον καθένα και από το καθετί.

    Ακόμα θέλω να προσθέσω ότι και μέσα από την καθημερινότητα μας υπάρχουν γεγονότα και άνθρωποι που μας δίνουν πολλά – και ξεχωριστά πράγματα.

    Συμπορεύομαι με τους ανθρώπους και τα γεγονότα γύρω μου και κοντά μου με ανοικτά τα μάτια. Τίποτα περισσότερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τάσο, καλή σου μέρα!
      Καλοδεχούμενοι όλοι πάντα!!! Τι κι αν ήρθατε μετά από τις ευχαριστίες;

      Έχεις δίκιο πως "ήρωες" είναι όλοι οι άνθρωποι γύρω μας, "ήρωες" στο δικό
      τους λογοτεχνικό έργο κι εμείς συμπορευόμαστε μαζί τους. Όταν συναντηθούμε
      παίρνουμε και δίνουμε ο καθένας με τον τρόπο του! Σίγουρα κερδισμένοι βγαίνουμε
      όλοι όποια κι αν είναι η αλληλεπίδραση, θετική κι αρνητική! Η διαφορά με τους
      λογοτεχνικούς ήρωες είναι ότι όλα στην καθημερινότητά μας είναι ολοζώντανα!

      Σ' ευχαριστώ για την επίσκεψη και τα πολύ όομορφα λόγια σου!
      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  18. καλημερα, τι μου θύμισες τωρα!!!!!!!!!!
    Ποσο δίκιο έχεις για την ταυτηση με ήρωες απο τα βιβλία που διαβάζουμε, και με τοποθέτησες στα βιβλία που ολοι αγαπήσαμε!!!
    μεγάλες διαχρονικές επιτυχίες ή αξίες;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου μέρα!
      Θεωρώ ότι είναι διαχρονικές επιτυχίες, οι οποίες φέρουν διαχρονικές
      αξίες. Πιστεύω ότι είναι ορθότερο να διαβάσει κανείς πρώτα κλασικά
      έργα κι έπειτα να περάσει σε κάποια σύγχρονα, ώστε να πατήσει σε
      ορισμένες σταθερές και στην πορεία να οικειοποιηθεί με μεγαλύτερη
      άνεση και ομαλότητα καθετί καινούριο!

      Διαγραφή
  19. Καλημέρα κορίτσια! Γλαύκη, τι ωραία και ενδιαφέρουσα η ιδέα σου!
    Εγώ δεν θυμάμαι τους ήρωες των βιβλίων που διαβάζω, για να πω ότι ταυτίζομαι γενικώς με κάποιον. Στην πραγματικότητα, ταυτίζομαι με τους ήρωες τη στιγμή που διαβάζω ένα βιβλίο και μετά από καιρό αυτό που μου μένει είναι η αίσθηση που μου προκάλεσε, το πόσο με συνεπήρε. Πάντως, το βιβλίο που με έκανε να αγαπήσω τη λογοτεχνία ήταν το "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται". Το είχα πάρει για τις διακοπές των Χριστουγέννων στην Α' Γυμνασίου και τo διάβασα τρεις φορές στη σειρά. Ε, από κει και μετά "πήρε φωτιά" η δανειστική βιβλιοθήκη!!!
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι, Σοφία μου, που σου άρεσε!
      Το σκεπτικό μου ήταν να ανταλλάξουμε εμπειρίες, να χαρούμε και να γνωριστούμε
      λίγο περισσότερο!
      Θεωρώ ότι αρκετά νωρίς διάβασες το "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται"! Μα αφού τα κατάφερες
      και μαλιστά εις τριπλούν είσαι σούπερ! Εγώ το διάβασα πολύ αργότερα.
      Με σένα είμαι σίγουρη ότι θα έπαιρνε φωτιά η δανειστική!!!
      Αν ήσουν μαθήτριά μου σήμερα, θα ήσουν ο αγαπημένος μου πελάτης στην ώρα της δανειστικής!
      Μπορεί να είχες αναλάβει στην τάξη τον ρόλο της υπέυθυνης για τον δανεισμό... ξέρεις φτιάχνω
      την εικόνα στο μυαλό μου τώρα!!!

      υ.γ.
      Άσχετο. Μόνο εσύ θα κάθεσαι πλάι στο καμάρι σου; Έχω κι εγώ πρωτάκι μιας άλλης βαθμίδας όμως!
      Περίοδος εξετάσεων εδώ και πολλές μέρες... Γράφω σχόλια και διακόπτω, γιατί εξετάζω παράλληλα!!!

      Διαγραφή
  20. Γεια σου Γλαύκη! Η πρώτη ηρωίδα που αγάπησα ήταν η Τζο, η τρίτη αδερφή από τις Μικρές κυρίες της Λουίζας Άλκοτ. Μου άρεσε που ήταν τρελό αγοροκόριτσο. Αργότερα αγάπησα τα ξωτικά του Τόλκιν . Μετά πάλι ταυτίστηκα με την Κατερίνα από Τα Ψάθινα καπέλα της Λυμπεράκη που ήταν στο ίδιο στυλ με τη Τζο. Γενικά αγαπώ χαρακτήρες που έχουν το απροσάρμοστο και το περιπετειώδες μέσα τους με μια γερή δόση ρομαντισμού και οράματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, Χριστίνα!
      Καλά, Άλκοτ, Τόλκιν, Λυμπεράκη... ποπό χορό που έχουν στήσει οι ήρωές τους!!!
      Σαν να τους βλέπουν να περνούν μπροστά μου!!!
      Μμμμ, και σε μένα αρέσει τρελά το απροσάρμοστο, περιπετειώδες αλλά με ρομαντισμό
      και όραμα!!! Ταυτίζομαι πολύ!!!
      Πολύ χάρηκα από την επίσκεψή σου!
      Φλιά!!!

      Διαγραφή
  21. Βλέπω κάνετε συνεργασίες....

    Λοιπόν Γλαύκη, εγώ μικρή κάπως ταυτιζόμουνα με τη Λόρα στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, το τηλεοπικό, επειδή είμαι κι εγώ κάπως παιδάκι στην ψυχοσύνθεση. Πρόσφατα διάβασα οτι το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε ήταν πολύ πιο τραγικό, οτι η αληθινή ιστορία δεν ήταν τόσο ρόδινη, ούτε καν η οικογένια Ιγγλις λειτουργούσε έτσι ιδανικά. Κρίμα!

    Μεγάλη όμως μέχρι και σήμερα αισθάνομαι πολλές φορές όπως ο Κ. ο ήρωας του Κάφκα στη Δική και τον Πύργο, απέναντι σε ένα αδιαπέραστο κράτος-οχυρό όπου ποτέ δεν μπορείς να βρεις το δίκιο σου και απ' όπου δεν υπάρχει διέξοδος διαφυγής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι συνεργασίες, Κερασιά, οφείλονται στην καλή καρδιά κάποιων πάντα!!!
      Τους ευχαριστώ θερμά για τη δυνατότητα που μου δίνουν!!! Κι εδώ στο Πετράδι,
      που ήταν η πρώτη που λειτούργησε από την αρχή έτσι!!!

      Κι εμένα μου άρεσε "Το μικρό σπίτι στο λιβάδι"!!! Δεν ήθελα να το χάνω με τίποτα!
      Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, οπότε δεν ήξερα ότι είναι διαφορετική η υπόθεση.
      Καλύτερα, γιατί δεν θα απογοητευόμουν!

      Όσο για τον Κάφκα, ναι, αισθανόμουν ασφυξίαόταν τον διάβασα! Η πραγματικότητα
      ως εφιάλτης! Είναι όμως σπουδαίος!!!
      Σ΄ευχαριστώ και καλή σου μέρα!

      Διαγραφή
  22. Λοιπόν θα σας πω κάτι τρελό τώρα, που ίσως και δεν ταιριάζει με το ερώτημα.
    Εγώ όταν ήμουν πολύ μικρή βιβλία δεν διάβαζα.
    Δεν με ενδιέφερε καθόλου.
    Πως έγινα μετά βιβλιοφάγος ούτε εγώ ξέρω.
    Μου άρεσε όμως να βλέπω σαν τρελή τους ρεπόρτερ των ειδήσεων.
    Μόνιμος καυγάς με την μαμά μου γιατί μου έλεγε ότι δεν πρέπει να βλέπω ειδήσεις δεν είναι για μικρά παιδιά.
    Είχα που λέτε τρέλα μεγάλη, όλη την ημέρα είχα ένα αυτοσχέδιο μικρόφωνο στο χέρι και έπαιρνα συνεντεύξεις από ανθρώπους και "κάλυπτα" τα γεγονότα.
    Χαχαχα!
    Είχα γίνει ο φόβος και ο τρόμος όλων, όλη την ώρα με το μικρόφωνο στα μούτρα τους να τους ρωτάω διάφορα.
    Δεν υπήρχε γεγονός που να μείνει ακάλυπτο.
    Η μάνουλα ήταν σίγουρη ότι θα γίνω δημοσιογράφος όταν μεγαλώσω.
    Αλλά είχα μια φοβερή τάση για την ωμή αλήθεια στα μούτρα των άλλων και μάλλον γι΄αυτό δεν έγινα.
    Χαχαχα!!
    Αυτό θυμάμαι πολύ έντονα, ο ήρωας βιβλίου που να μου άφησε χαρακιά ήρθε αργότερα όταν διάβασα τους Άθλιους και που πάντα όταν είμαι στα δύσκολα το ξαναδιαβάζω και βρίσκω πάντα την λύση εκεί.
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου σε όλους!

    Υ.Γ.Γιατρέ μου μήπως δεν είμαι καλά;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξεκινώ από το τέλος!
      Μια χαρά σε βρίσκω ως "γιατρός" που είμαι... χεχεχε!!!

      Παιδικότητα στο φουλ και ζωντάνια που σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο!!!
      Τι καλύτερο για ένα παιδί, που είναι παιδί!!!
      Τώρα πώς ενώ δεν διάβαζες μικρή, έγινε βιβλιοφάγος έπειτα, αυτό είναι
      εξαίρεση και σπάνιο!!! Εκεί, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά... αχαχαχα!!!

      Δηλαδή, για σένα "Οι Άθλιοι" μετατράπηκαν σε Βίβλο!!! Είναι ένα έργο που
      μπορεί να λειτουργήσει όμως έτσι!

      Πολύ την χάρηκα την επίσκεψή σου!!!
      Καλή σου μέρα!

      Διαγραφή
  23. Απαντήσεις
    1. Είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρον ένα κορίτσι που διαβάζει, αρκεί να μην χάνεται εντελώς όταν έχει
      κοντά της το ραντεβού της...
      Σ' ευχαριστώ για την επίσκεψη, να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  24. Γλαύκη μου,
    Πόσο όμορφο θέμα!
    Η αλήθεια είναι πως επειδή διάβαζα πολύ, από μικρή ηλικία, ταυτιζόμουν πάντα σχεδόν με τον (κεντρικό, συνήθως) ήρωα του βιβλίου! Δηλαδή, στα πολύ... μικράτα μου, είχα ταυτιστεί με τον "Τρελαντώνη" (και όχι, π.χ. με την Πουλουδιά!) Τι να πεις;!
    Ωστόσο, όχι δύσκολα, μπορώ να σου πω ότι περισσότερο και εντονότερα, ταυτίστηκα με την Ματθίλδη, από τη Χαμένη Άνοιξη του Τσίρκα, εμφορούμενη από τα ιδανικά της εποχής της νιότης μου. Ωστόσο, με είχαν "τσιμπήσει" και κάποια στοιχεία της Φλώρας, αλλά νομίζω, αυτό είναι φυσικό εφόσον κάθε προσωπικότητα έχει πολλές πτυχές, κάποιες εκ των οποίων λίγο πιο... "σκοτεινές"...

    Σε κόμικ, λόγω "ιδιοσυγκρασίας", Λουκρητία κι εγώ! Μαζί με την Αριστέα!
    (Πολυαγαπημένη, η Μαφάλντα, στο σύνολό της! Η ίδια, πολύ "συγκεντρωμένη" και συγκροτημένη για να μπορέσω να ταυτιστώ. Περισσότερο "φέρνω" σε... Ελευθερία!)

    Καλό βράδυ να έχεις!
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ, Ρούλα, για τα καλά σου λόγια και χαίρομαι πολύ που σου άρεσε!
      Και ποιος δεν θα ταυτιζόταν με τον "Τρελαντώνη"!!! Τολμηρός, ευφυής, παρορμητικός
      και σβέλτος!!! Απολάμβανε πάντως την ζωή!!!
      Την "Χαμένη Άνοιξη" δεν την έχω διαβάσει και με πιάνεις απροετοίμαστη...
      Κι εσύ την Λουκρητία;;; Τι να πω! Να κάνεις παρέα με την Αριστέα και όποια την αποδώσει
      καλύτερα αυτή και θα την πάρει, χεχε!!!
      Μαφάλντα με φτερά, λοιπόν...!!!
      Φιλιά κι από μένα και καλή εβδομάδα!!!

      Διαγραφή
  25. Ciao, Petra!... Ο δικός μου παιδικός ήρωας ήταν ο Γιώργος Θαλάσσης, το εκπληκτικό "Παιδί φάντασμα", του περιοδικού "Ο μικρός ήρωας", που αν δεν μου το αγόραζε ο πατέρας μου έκλαιγα!... Ο Κηλαηδόνης τον έκανε και τραγούδι: "που είσαι τώρα και σ' έχω χάσει, μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση..."

    http://youtu.be/DeMweA8pnLg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ο μικρός ήρωας", ένα κόμικ που θα μπορούσαν και σήμερα να διαβάσουν τα παιδιά
      και να τα συναρπάσει!
      Σ' ευχαριστούμε και καλό σου βράδυ!

      Διαγραφή
  26. Ωραίο θέμα και βρήκα ενδιαφέρουσες όλες τις απαντήσεις των φίλων πιο πάνω!
    Διάβαζα πολύ από μικρή (και συνεχίζω ακόμη, λατρεύω τα βιβλία)! Θυμάμαι πως τότε είχα ταυτιστεί έντονα με τη Σάρα, την ηρωίδα του βιβλίου "Η μικρή πριγκίπισσα", της Φ. Χ. Μπάρνετ (http://www.politeianet.gr/books/9789602343470-burnett-fh-frances-hodgson-burnett-agkura-i-mikri-prigkipissa-3521).
    Επίσης είχα ρίξει πολύ κλάμα με τις περιπέτειες του Ρεμί (Χωρίς Οικογένεια, Ε. Μαλό) και αργότερα, μεγαλώνοντας λίγο, με το βιβλίο "Η Άγνωστος" του Alexandre Bisson.
    Τι μου θυμίσατε...
    Φιλιά, καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά ήθελα να περάσουμε όλοι καλά μέσα από αυτήν την ανάρτηση,
      να ανταλλάξουμε απόψεις κι εμπειρίες, για να δούμε κι άλλες πλευρές ο ένας
      του άλλου. Πάνω απ' όλα όμως να δοθεί η ευκαιρία ν' ασχοληθούμε με κάτι πιο ήρεμο
      και χαλαρό!
      "Η μικρή πριγκίπισσα" σε φέρνει μπροστά στην σκληρή κοινωνία μιας άλλης εποχής
      που δεν νοιάζονταν οι ενήλικες για τα παιδιά και τα αντιμετώπιζαν ως αντικείμενα ή
      ως κατώτερα όντα! Όχι, πως δεν γίνεται ακόμα αλλά τέλοσπαντων όχι σε τέτοιο
      βαθμό όπως τότε!
      Σ' ευχαριστώ πολύ και καλή εβδομάδα σου εύχομαι!

      Διαγραφή
  27. Όταν είμαστε μικροί και ταυτιζόμαστε με τους ήρωες που διαβάζουμε όλα καλά .Το κακό είναι ότι στη σημερινή εποχή βλέπω νέους ανθρώπους να ταυτίζονται με τους πρωταγωνιστές των διαφόρων σίριαλ που βλέπουνε στην τηλεόραση, τα άσχημα τις εποχής μάλλον ,τι άλλο να πω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να ταυτίζονται και ν' αποκτούν το στυλ, τη συμπεριφορά και σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά!!!
      Ευτυχώς, υπάρχουν πολλά παιδιά που αγαπούν το βιβλίο κι αυτό ξεκινά από τους
      γονείς που τα εισάγουν στην καθημερινότητά τους από πολύ νωρίς. Τα τελευταία τουλάχιστον
      δέκα χρόνια υπάρχει αισθητή βελτίωση στο κομμάτ αυτό! Υπάρχει μια ελπίδα να μειωθούν
      στην πορεία τα ευτράπελα!
      Καλό σου βράδυ!

      Διαγραφή
  28. Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστούμε, Μαρία Έλενα!
      Καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  29. Αχ πολλή ωραία και χορταστικότατη ανάρτηση!!!
    Νομίζω είτε στα βιβλία είτε στις ταινίες που βλέπουμε με κάποιον ήρωα πάντα ταυτυζόμαστε ή συμπάσχουμε ή και τον αντιπαθούμε!!! :)))
    Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο παράδειγμα που να μου χει κολλήσει αλλά πάντα με ξετρελαίνουν οι Ρώσοι συγγραφείς και τα θέματά τους!! Η ανεκπλήρωτη αγάπη, η τρέλα, γενικώς ένα δράμα αυτό με συγκινεί και με θυμώνει ταυτόχρονα σαν να το ζω!!
    Επίσης επειδή λατρεύω τον Πόε έχω μια αγάπη στα σκοτεινά,κρυπτικά κείμενα όπως και στα μυστηρίου, βλέπε Σερλοκ και Αγκάθα!! Τρελαίνομαι να ψάχνω δολοφόνους!!! Αχαχαχα!! :)))
    Γενικά καλό είναι όσο μπορούμε να διαβάζουμε και σίγουρα κουβαλάμε μαζί μας όσα διαβάσαμε έστω κι ασυνείδητα!!!
    Φιλάρες πολλές και στις δυο σας!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Μαριλένα, καλά που σε είδα!
    Πάντα όταν φιλοξενούμαι κοιτώ αρκετές μέρες μετά τα σχόλια, γιατί δεν έχω τον
    έλεγχο άμεσα.
    Και για μένα οι Ρώσοι συγγραφείς είναι αγαπημένοι, γιατί γράφουν με πάθος για πάθη και δράματα
    των ανθρώπων! Ξέρουν να συγκινούν και να συναρπάζουν!
    Μμμ, Σέρλοκ και Αγκάθα... δεν έτυχε να διαβάσω πολλά, αλλά όταν έπεφταν στα χέρια μου, ήθελα
    να μην τελειώσουν!
    Το γονίδιο του ντετέκτιβ έχεις ή... μήπως μπάτσου, χεχεχε!!!!
    Τι εννοείς κουβαλάμε μαζί μας μέχρι σήμερα όσα διαβάσαμε; Κάνεις τον ντετέκτιβ και στην καθημερινότητά σου;
    Όχι, γιατί ξέρω ανθρώπους που το κάνουν...!!! Χαχαχα!!!!
    Χαίρομαι ιδιαίτερα που απόλαυσες την ανάρτηση!
    Φιλιά πολλά κι από μένα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΚΙ ΕΔΩ -ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ- ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ BLOG ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΧΝΑΩ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΓΩ! ΧΑΧΑ!

ΠΕΡΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ: ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΝΟΜΟΣ 2121/1993 Copyright © Mia Petra

ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Ή ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑΣ -Mia Petra-
***IMPORTANT NOTE***:The reproduction, publication, modification, transmission or exploitation of any work contained herein for any use, personal or commercial, without my prior written permission is strictly prohibited.