Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ: ΕΝΑ ΧΑΡΑΜΑ...

"ο πιο πιστός φίλος του σκύλου"



Στο "βιογραφικό" μου περιλαμβάνεται, μεταξύ άπειρων άλλων γεγονότων βεβαίως και κάποια βραδιά γενεθλίων, κάτι...αιώνες πίσω, με εμένα στην εφηβική ηλικία, που -παραδόξως πως- αν και δεν είχαμε χρήματα ως οικογένεια, είχαμε κανονίσει να πάμε ένα βράδυ στην Ελευθερία Αρβανιτάκη, η οποία εκείνη περίπου την εποχή είχε εμφανιστεί στα μουσικά δρώμενα. 

Εγώ, κολλημένη εκείνη την περίοδο...εμμονικά στα ρεμπέτικα και συγκεκριμένα; 
Στον Βασίλη Τσιτσάνη. Τον "γεράκο" μου... 

Έτσι τον έλεγα... Δυο ημέρες λοιπόν πριν από τα γενέθλια μου και την έξοδο μας στην Αρβανιτάκη, πεθαίνει ο Βασίλης Τσιτσάνης. 

Έπεσα σε πένθος βαρύ. Αν δεν ήξερε κάποιος την οικογενειακή μας κατάσταση, θα έλεγε πως μόλις είχα χάσει τον παππού μου, φυσικό δεν ήταν να πενθώ;... 

Οπότε πάμε στην Ελευθερία, με την ελπίδα πως θα διασκεδάζαμε τα γενέθλια μου αφενός κι αφετέρου, θα ξεπερνούσα κι εγώ το...πένθος! 

Μεγάλη επιτυχία! 

Η Ελευθερία, όπως ήταν φυσικό άλλωστε, όχι μόνο άρχισε να μιλάει για τον Τσιτσάνη, όχι μόνο του αφιέρωσε την βραδιά εκείνη, αλλά τραγουδούσε και τα τραγούδια του το ένα πίσω από το άλλο!... 

Τόσο πολύ κλάμα "μετά μουσικής", δεν είχα ξαναρίξει ποτέ, στην μέχρι τότε ζωή μου... 

Τι "γενέθλια" και βλακείες, η βραδιά εξελίχθηκε σε..."παρηγοριά", αφού όλη η οικογένεια είχε πέσει πάνω μου και με εκλιπαρούσε να σταματήσω το κλάμα και να συνέλθω επιτέλους! Χαμπάρι εγώ. 

Το είχα πάρει εντελώς...προσωπικά, όπως πάρα πολλά άλλα πράγματα επίσης σ' αυτήν τη ζωή! Μα να πάει και να μου πεθάνει βρε Θεέ κι εμένα να μην με σκεφτεί καθόλου κι ούτε καν να με ρωτήσει;!... 

Πως θα ζήσω τώρα εγώ, χωρίς τον "γεράκο" μου;... Από τη επόμενη κιόλας ημέρα, άρχισα την συλλογή "έντυπου" υλικού για την ζωή και το έργο του, φωτογραφίες, αφιερώματα, στίχους. Έκανα την "βιογραφία" του..."φύλλο και φτερό".

Πολλοί στίχοι.
Πολύ ταλέντο. 
Πολλές πενιές. 
Πολλές επιτυχίες. 
Πολύ φτώχεια. 
Πολύς αγώνας. 
Πολύ πάθος. 
Πολύ πείσμα. 
Πολύ μεράκι. 
Πολύς πόνος. 
Πολλά νοήματα. 
Πολλοί συνεργάτες. 
Πολύ κέφι. 
Πολύς καημός. 
Πολλοί φίλοι. 
Πολλοί εχθροί. 
Πολύ παραφιλολογία. 
Πολύ Μπουζούκι. 
Πολύ Ιστορία. 
Πάρα πολύ Ιστορία. 

Η ζωή και το έργο του, μια ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια, στην αστείρευτη Ιστορία της Μουσικής. 

Ο Βασίλης Τσιτσάνης γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1915 και πέθανε στο Λονδίνο(σε νοσοκομείο) το 1984. 

Η Μοίρα επέλεξε για εκείνον, την ίδια ημερομηνία για να του δώσει τη ζωή και την ίδια για να του τη στερήσει: 18 Ιανουαρίου. ΕΝΑ "ΧΑΡΑΜΑ"... 

Για το έργο του, τι αναφορά να κάνω εγώ, αλήθεια... 

Υπήρξαν γενιές ολόκληρες, που απλά, γεννήθηκαν, τραγούδησαν, χόρεψαν, ερωτεύτηκαν, πόνεσαν, θρήνησαν, αγωνίστηκαν, γλέντησαν, έζησαν, πέθαναν, μέσα από τα αμέτρητα δημιουργήματα του. 

Κι εξακολουθούν και οι επόμενες γενιές... 

Το ονοματεπώνυμο του Βασίλη Τσιτσάνη είναι συνώνυμο με ένα από τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα κεφάλαια της Ελληνικής Μουσικής Ιστορίας... 

Μια ατελείωτη..."ΛΙΣΤΑ" ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ, που θα μείνει για πάντα χαραγμένη μέσα μας, χωρίς να καταφέρει ποτέ κανένας να αντιγράψει, να σπιλώσει, να...αλλοιώσει και να επαναλάβει το παραμικρό, από το μέγεθος, την αξία της και την γνησιότητα της...

Ο "ΓΕΡΑΚΟΣ" ΜΟΥ...














"Μην απελπίζεσαι και δεν θ' αργήσει" 



"Ακρογιαλιές Δειλινά"
"ο πιο πιστός φίλος του σκύλου"

10 σχόλια:

  1. Μα πέθανε; Εγώ γιατί νομίζω πως ζει και βασιλεύει; Πως έχει μπει για πάντα (ξέρω, δεν σ' αρέσει η λέξη, αλλά εγώ επιμένω να τη χρησιμοποιώ) στο πάνθεον των Ελλήνων δημιουργών; Γίνεται γλέντι, παρέα, καημός, χαρά, ντέρτι, πόνος, φυγή, φτώχεια (που είναι και επίκαιρο πάλι), δίχως τον "Γεράκο" σου; Στην καθημερινότητά μας υπάρχει διαρκώς. Αθάνατος!
    Να σε συγχαρώ πάλι για το θέμα σου. Και δεν είναι τυπικούρα αυτό, το εννοώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήρθα έστω και καθυστερημένα, μια και η Google με έβαλε σε ασκήσεις επί...blog σήμερα κι έπρεπε να λύσω τα άλυτα!
      Φιλάκια πολλά Μαράκι μου!

      Διαγραφή
  2. Μα κι αυτός να πεθάνει λίγο πριν τα γενέθλια σου:P
    Κλάμα μετά μουσικής ε;
    Ηταν μεγάλος ο Τσιτσάνης, το λέω εγώ που δεν ακούω τέτοια μουσική.
    Που χθες μόλις άκουσα στο ραδιόφωνο πως πέθανε την ίδια μέρα που γεννήθηκε.
    Να σαι καλά που του έκανες ένα τόσο ωραίο αφιέρωμα!!
    Να τον θυμάσαι και να τον τιμάς το γεράκο σου!
    Ετσι του πρέπει!!!
    Σε φιλώ πολύ:)



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε, ναι λοιπόν! Κι εμένα σήμερα πέθανε το ψευδώνυμο μου, αλλά δεν θα αφήσω κανέναν πο@@τη να μου χαλάσει τη...μόστρα!...

      Διαγραφή
  3. Μερικοί άνθρωποι δεν πεθαίνουν ποτέ. Θαρρείς πως έζησαν σε άλλο σύμπαν. Ξεχωριστό απ΄το δικό μας. Λες και οι νεράιδες τους έδωσαν κάτι παραπάνω.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι το "άστρο" που έχουν κάποιοι πάνω από το κεφάλι τους...
      Φιλάκια Μαρία μου!

      Διαγραφή
  4. Πολύ όμορφο και τρυφερό αφιέρωμα! Τελικά το'χεις με τα αφιερώματα, γίνεσαι πολύ γλυκιά!
    Φιλιά! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σημασία μεγάλη έχουν τα αφιερώματα που γίνονται σε κάποιον από αυτόν που δεν έχει να υπολογίζει σε οφέλη.
    Εσύ λοιπόν τον θυμήθηκες ίσως πιο πολύ κι από τους δικούς του.
    Πάντα να τιμάς του ανθρώπους σταθμούς...
    Σε φιλώ και σου εύχομαι καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η τελευταία φορά Φλώρα μου που διασκέδασα με τραγούδια του Τσιτσάνη, ήταν χθες... Οπότε, τι να λέμε...
      Φιλάκια Φλωρούκο μου!

      Διαγραφή

ΚΙ ΕΔΩ -ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ- ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ BLOG ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΧΝΑΩ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΓΩ! ΧΑΧΑ!

ΠΕΡΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ: ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΝΟΜΟΣ 2121/1993 Copyright © Mia Petra

ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Ή ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑΣ -Mia Petra-
***IMPORTANT NOTE***:The reproduction, publication, modification, transmission or exploitation of any work contained herein for any use, personal or commercial, without my prior written permission is strictly prohibited.