✿ Το Εγκώμιο τής θαλάσσης...

Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη τού ιδανικού. Και τ’ όνομά της είναι ένα θαυμαστικό. Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό τού φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. Ένας κόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μού άγγιζαν τα μαλλιά. Άστραφτε η μέρα στο πρόσωπό μου και  στα χαλίκια. Όλα μού ήταν ευπρόσδεκτα: ο ήλιος, τα λευκά σύννεφα, η μακρινή βοή της.

Αλλά η θάλασσα επειδή ήξερε, είχε αρχίσει το τραγούδι της, το τραγούδι της που δεσμεύει και παρηγορεί. Είδα πολλά λιμάνια. Στοιβαγμένες πράσινες βάρκες επήγαιναν δώθε κείθε σαν εύθυμοι μικροί μαθητές. Κουρασμένα πλοία, με ονόματα περίεργα, εξωτικά, ύψωναν κάθε πρωί τη σκιά τους. Άνθρωποι σκεφτικοί, ώριμοι από την άλμη, ανέβαιναν σταθερά τις απότομες, κρεμαστές σκάλες. Άγρια περιστέρια ζυγίζονταν στις κεραίες.

Ύστερα ενύχτωσε. Μια κόκκινη γραμμή στον ορίζοντα, μόλις έβρισκε απάντηση στις ράχες τών μεγάλων, αργών κυμάτων. Εσάλευαν σαν από κάποια μυστική, εσωτερική αιτία, και άπλωναν πλησιάζοντας, για να σπάσουν απαλά, βουβά. Όλα τ’ άλλα - ο ουρανός, τα βουνά αντίκρυ, το ανοιχτό πέλαγος - ένα τεράστιο μαύρο παραπέτασμα.

Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης ~ Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Πού υπάρχουν καταφύγια;...

* Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε *

«Καταφύγιο». Πόσο παράξενη λέξη. Θα τη χρησιμοποιήσουμε πολλές φορές στη ζωή μας, αλλά συνήθως σε πιο «ανάλαφρες» συζητήσεις. Σχεδόν ποτέ σε συνθήκες ανάγκης ή «πολέμου», τότε που το καταφύγιο θα είναι η μοναδική μας ελπίδα για ζωή. «Καταφύγιο». Μια λέξη που την έμαθα από παιδί, αλλά σπάνια την χρησιμοποιούσα, απλώς τη ζούσα. Για μένα καταφύγιο ήταν η εκκλησία, το στασίδι δεξιά της πόρτας. Για χρόνια ολόκληρα είχα εντοπίσει και ήξερα πού θα είναι το δικό μου καταφύγιο. Και τώρα, τώρα που μεγάλωσα, το αναζητώ σε κάθε εκκλησία της πόλης. 

Μόλις δω την πόρτα ανοιχτή, τρέχω μέσα και κάθομαι σε ένα στασίδι δίπλα στην πόρτα, ανάβω ένα κεράκι και το «φορτώνω» με τις ευχές όλου του κόσμου, όπως έκανα πάντα. Μόνο που τώρα οι ευχές έγιναν πιο πολλές, πιο βαριές, πιο μεγάλες. Τώρα οι ευχές κουβαλούν μια απειλή και μια απελπισία, και τα «καταφύγια» έγιναν λέξεις μεγάλης σημασίας. Μπαίνω μέσα, ανάβω ένα κερί, λέω τα «μυστικά» μου κι όπως τότε που ήμουν μικρός, ψιθυρίζω: «ας γίνουν όλα όπως πριν, ας επικρατήσει η ειρήνη και θα γίνω το καλύτερο παιδί στον κόσμο». Κατά έναν παράξενο τρόπο αυτή η ευχή πάντα έπιανε, ακόμα και αν δεν γινόμουν το καλύτερο παιδί. Εύχομαι μόνο να πιάσει και αυτή τη φορά. Εύχομαι μόνο να πιάσει...

(Το παραπάνω κείμενο ανήκει στον Χρήστο Δασκαλάκη -εδώ-)

(το παρακάτω σε μένα 😊)

Κι όμως, επειδή εδώ πιο κάτω σκάνε πύραυλοι κι ο πόλεμος στις ελληνικές τηλεοράσεις φαντάζει σαν ένα ακόμα σίριαλ, με μουσική υπόκρουση κι "έτσι", η λέξη καταφύγιο εισέβαλλε στις ζωές μας, έτσι απλά. Μαζί με τα σενάρια "ποιές ηλικίες πάνε επιστράτευση;", "πότε λήγουν τα μαράτα;", "ρε σεις, ψόφησε ο Νετανιάχου;" (πού τέτοια τύχη..), ρέει και το σενάριο "πού υπάρχουν καταφύγια;" Ναι, σκουπίσου κι απόφαγες! Καλά μου παιδιά, όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή, τα καταφύγια είναι για τους πλούσιους, εσείς απλά κάντε τον σταυρό σας, και να ξέρετε σάς αγάπησα! Και οκ, τα ρημαδοέφτιαξαν τα καταφύγιά τους "οι έχοντες", να τα κοιτάς (-εδώ-) και να ντρέπεσαι να πατήσεις το πόδι σου! Ε, κι εγώ έχω απορία: άντε κι έρχεται η κακιά η ώρα να πρέπει να πάει πχ. η Καρντάσιαν στο καταφύγιό της στην Αμερική. Κι έτσι όπως δε βάζουν κώλο κάτω οι πλούσιοι, σκάει πόλεμος (που έσκασε) κι η Καρντάσιαν είναι διακοπές στις Μαλδίβες. Πώς σκατά θα χρησιμεύσει το χρυσό καταφύγιο, χρυσή μου; Ποία η πρακτική του εφαρμογή;; Να μας τρελάνετε θέλετε;;

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ *✰ *✰❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

"Όταν ο κόσμος γκρεμίζεται, κάποιοι ανησυχούν για την σκόνη"

Foto: Pinterest ~ *Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤