✿ *Ιούλιος...

Γέμισε χρυσάφι ο κάμπος, γέμισαν τα μάτια θάμπος

Φως το αλώνι τού Αλωνάρη, ήλιο ξέχειλο και στάρι

Τρεμουλιάζει αχνός, η μέρα μες στον διάφανον αιθέρα 

Και του τζίτζικα το πριόνι, όσο πάει και δυναμώνει

Το θερμόμετρο ανεβαίνει, σπίτι του κανείς δε μένει

Μπλουμ! στη θάλασσα πηδάει, όλη η Ελλάδα κολυμπάει

*Ποίημα "Ιούλιος": Ρένα Καρθαίου ~ Art: Stephanie Lambourne

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Φέρτο!...

Εντάξει, αν ξεπεράσει κανείς (ομολογουμένως δύσκολα) την άκρως εκνευριστική "λούπα" τής λέξης "φέρτο" (ίσως και πάνω από..50 φορές!) και τη βγάλει καθαρή -δηλαδή δεν έχει λαλήσει από την τόση επανάληψη-

ε, τότε μπαίνει φουλ σε mood, όχι μόνο Eurovision, αλλά και στη διαπίστωση τής ανατριχιαστικά ρεαλιστικής και γλαφυρής περιγραφής  τής σημερινής ελληνικής κοινωνίας, όσο όμως και τής πΩλιτικής σκοπιάς..

Από τη μια έχουμε τον Ακύλα που είναι υδροχόος  όπως κι εγώ άλλωστε  😛 που είναι ένα παιδί σκέτη λατρεία,  με, όχι τα γαλλικά και το πιάνο του, αλλά από μιά φτωχή οικογένεια που παλεύει διαρκώς να τα φέρει βόλτα..

.. με μιά μάνα που μετανάστευσε για να ταΐσει τα παιδιά της, αλλά και με ένα παλικάρι -τον Ακύλα- που δεν ξεχνά τον αγώνα της, ακόμα και μέσα από τους στίχους τού εν λόγω τραγουδιού "κοίτα μαμά, όσα στερηθήκαμε παλιά, νιώθω πως θα καταφέρω να προσφέρω μη μας λείψει κάτι ξανά"..

Από την άλλη είναι η ελληνική κοινωνία, δύο-τριών ταχυτήτων. Αυτοί που πάνε (αιώνες τώρα) με τον σταυρό στο χέρι, αυτοί που κάνουν υποκριτικούς σταυρούς, κι αυτοί που σε σταυρώνουν. Οι στίχοι τού τραγουδιού μιλούν κατά βάση για την ανθρώπινη ματαιοδοξία, που ξεχνά την ματαιότητα και πέφτει με τα μούτρα στον υπερκαταναλωτισμό, σα να μην υπάρχει θάνατος. Δεν αφορά μόνο μια μερίδα τής κοινωνίας, αλλά και μια αρκετά μεγάλη μερίδα τής πολιτικής σκηνής, κι ακριβέστερα: τής σημερινής κυβερνητικής σκηνής, όπου μετρά 365 σκάνδαλα τον χρόνο:

"Γη κι ουρανό, φέρτο! τον κόσμο όλο, φέρτο!,

     εντός κι εκτός πλανήτη, αν δεν το 'χω φέρτο!" 

 

Ο Ακύλας κι οι συνεργάτες του, έφτιαξαν ένα τραγούδι πολυεπίπεδο, όπου ο ίδιος από μόνος του, όχι μόνο υποστηρίζει, αλλά και απογειώνει! Είναι ένας τόσο to the point performer που αξίζει κάθε επιτυχία και διάκριση! Ωστόσο ας σταματήσουν κάποιοι να ζητούν το πανευκολάκι: "Ακύλα, φέρτο μας!". Πότε θα πάψουν να τα απαιτούν όλα από τους άλλους φορτώνοντάς τους με δυσβάσταχτα βάρη; Ακύλα μόνο ζήστο! ❤

✰*•˛❤˛• *♡ *✰ •˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•✰* ♡*•˛❤˛•*✰

"Δες με μαμά, αγοράζω να κλείσω κενά"~Art: Guimar.me

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Λίγο Μαμά Ακόμα...

Οι ζωές τών ανθρώπων περνούν ξορκίζοντας κι αποχαιρετώντας

Στέφεται ο δούλος τού Θεού Κορνήλιος τη δούλη τού Θεού Αδαμαντία, εις το όνομα τού Πατρός και τού Υιού και τού Αγίου Πνεύματος

Ο μπαμπάς κι η μαμά καθάριζαν φασολάκια όταν τής έκανε πρόταση γάμου κι η μαμά είπε ναι. Ήταν μιά ζεστή μέρα τού Αυγούστου όταν αντάλλαξαν όρκους αιώνιας πίστης κι αγάπης. Κι είναι ίσως το μοναδικό ζευγάρι, που, μερικές δεκαετίες μετά, ανανέωσαν τους όρκους τους την ίδια ακριβώς ημερομηνία ενός ζεστού Αυγούστου. Όπου η μαμά πήγε να παντρευτεί τον μπαμπά στον ουρανό κι έκτοτε λείπουν για ταξίδι τού μέλιτος στο σύμπαν. Άλλωστε αγαπούν τόσο πολύ τα ταξίδια και οι δυο...

..........................................................................................................................

Ξυπνάς κάθε πρωί, και είναι αλήθεια. Αλλά μπορεί και να μην είναι..

..........................................................................................................................

Είμαι ορφανό. Ορφάνεψα ένα ζεστό και όμορφο βράδυ τού Αυγούστου, εκεί που λες πως τίποτα δεν μπορεί να συμβεί. Από εκείνη την στιγμή, έχω γίνει χρονοταξιδιώτης και "περιφέρομαι" μέσα σε στιγμές τού παρελθόντος που παλιά δεν θυμόμουν καν ότι είχαν συμβεί: Ο φλεβαριάτικος βοριάς τρυπά το ξύλινο παράθυρο, και εισβάλλει σαν ακριβό άρωμα στα ρουθούνια μου, καθαρίζοντας το μέσα μου. Ψήνομαι στον πυρετό και θέλω τον μπαμπά μου κι ένα σοκολατάκι. Μα πρώτα πρέπει να κάνω την ένεση..

..........................................................................................................................

Μιά παγωμένη νύχτα τού Δεκέμβρη, όταν τα σύννεφα μπερδεύτηκαν γλυκά στα κλαδιά, και πρόβαλλε η πανσέληνος, "έφυγε" ο μπαμπάς.. Έπεσε στους ώμους μου το βάρος να το ανακοινώσω στη μαμά, κι ενώ η καμπάνα τού χωριού χτυπούσε πένθιμα και με ράγιζε. Ε, λοιπόν, χίλιες φορές να ακούσεις τον πένθιμο ήχο τής καμπάνας, πίστεψέ με, όταν χτυπά για να αποχαιρετήσει τον μπαμπά σου και την μαμά σου, ο ήχος μετατρέπεται σε οδύνη, κι είναι το ίδιο βαρύς με την καμπάνα. Ασήκωτος..

(Εγώ με την μαμά είμαστε στην αυλή, ο μπαμπάς μέσα στο σπίτι, κι οι τρεις "αγκαλιά")

Μάνα μου, είμαι σίγουρη πως, αν πάω τώρα στο παραθαλάσσιο εξοχικό μας, θα σε βρω εκεί πλάι στο κύμα, 86 χρονών θηλυκό, να περπατάς με το μπλε μαγιό σου το ολόσωμο - και να τρίζουν οι πέτρες τής θάλασσας..

 ..........................................................................................................................

Μόλις έναν χρόνο μετά, θα αρχίσει σταδιακά κι επώδυνα, η εκδίκηση τής άνοιας, που δεν σε χώνεψε ποτέ, ολοφάνερο, κι από τότε που είχε ρίξει τα δίχτυα της μες στο σπίτι μας το πατρικό, αποφάσισε να ριζώσει. Οι ρίζες της έτρωγαν τις ρίζες σου, μα εποφθαλμιούσε τον κορμό, τα κλαδιά και τα λουλούδια σου, μάνα μου. Αυτή βάλθηκε να σε μετατρέψει ύπουλα σε χαλασμένο παιχνιδάκι. Παράλληλα όμως (πώς το κατάφερε αυτό το μαγικό!), σου εξάλειφε τον αυταρχισμό σου, σε έκανε την μάνα που ονειρευόμουν από πάντα, σε έκανε την μάνα που αγάπησα άνευ όρων!

 ..........................................................................................................................

Αχ, μάνα μου, σάς είχα από τότε που γεννήθηκα, τρελή αδυναμία.. Ίσως αποζητούσα την αποδοχή σας, ίσως ήμουν υπερβολικά "αγαπησιάρικο" παιδί, κι ήθελα μόνιμα να βιώνουμε μιά "κινηματογραφική" ζωή, απ' αυτές που δεν μαλώνουν ποτέ οι γονείς με το παιδί, κι όλη μέρα αγαπιούνται, γελάνε, γιορτάζουν, συμφωνούν. Ό,τι δεν γίνεται να συμβαίνει δηλαδή..

..........................................................................................................................

Όμως εγώ γι' αυτό πάλευα όλα τα χρόνια, έστω και μέσα από τις μεγάλες συγκρούσεις, αλλά η λατρεία μου για εσάς δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Κι όσο σε περικύκλωνε η άνοια, τόσο πιο πολύ σε στήριζα, σε αγαπούσα, σού(μάς) δημιουργούσα όμορφες στιγμές, σου τηλεφωνούσα όλο και πιο συχνά, σου αγόραζα ζωγραφιές και μαρκαδόρους, παίζαμε μπιρίμπα, περπατούσαμε παρέα. (Θυμάσαι τα τσιγάρα που καπνίζαμε στη βεράντα χαχανίζοντας;)

..........................................................................................................................

Ήξερα μάνα μου πως "μαζεύει το σκοινί", ειδικά από τότε που μπήκες εκτάκτως στην κλινική παύλα γηροκομείο. Αλλά ερχόμουν εκεί -βράχος- κι έφευγα λιωμένη από το κλάμα, στα όρια τής τρέλας, ξεριζωνόταν το στομάχι μου κάθε φορά, μιας και δεν άντεχα ούτε την κατάστασή σου, μα ούτε αυτό το σύμπλεγμα χλωρίνης, αρρώστιας, αποφοράς, αποσύνθεσης. Όμως εγώ εκεί, να σου διαβάζω παραμύθια με εικόνες (ήσουν το παιδί μου!) να σου βάζω άρωμα, να σου λέω σ' αγαπώ κάθε λεπτό, και να διεκδικώ (ήμουν το παιδί σου ρε μαμά!) τα δικά σου σ' αγαπώ, τα δικά σου εκατομμύρια φιλιά, εκείνα που σχημάτιζε ακόμα κι ενστικτωδώς το στόμα σου μέχρι την τελευταία σου ανάσα, μέχρι εκείνο το ελεεινό ανεπίστρεπτο.. Εγώ μέχρι και τότε "θήλαζα" λίγο Μαμά ακόμα αν και όπως πολύ σοφά μού είχες πει "οι γονείς δεν χορταίνονται". Μάνα μου! ❤

Και πού είσαι τώρα να με παρηγορήσεις μαμά

Πέτα Σκέψη Με Χρυσά Φτερά Πέτα Ψηλά Μαμά

*Ο στίχος "πέτα σκέψη με χρυσά φτερά" ανήκει σε Όπερα τού Βέρντι ~ Foto: Google~Pinterest

Προϊόν Πνευματικής Ιδιοκτησίας Απαγορεύεται Ρητά Η Αντιγραφή Και Η Αναδημοσίευση

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤