✿ Πριν πεθάνεις, ζήσε...

Είμαι πάντα ευτυχισμένος. Ξέρεις γιατί; 

Δεν περιμένω τίποτα από κανέναν. 

Οι προσδοκίες πάντα πληγώνουν.

Η ζωή είναι μικρή. Γι’ αυτό αγάπα την

και συνέχισε να χαμογελάς. 

Ζήσε για σένα και πριν μιλήσεις, άκου.

Πριν γράψεις σκέψου, πριν ξοδέψεις δούλεψε, πριν προσευχηθείς συγχώρεσε, πριν πληγωθείς νιώσε, πριν μισήσεις αγάπα, πριν τα παρατήσεις προσπάθησε, πριν πεθάνεις ζήσε!! (Ουίλιαμ Σαίξπηρ)

✰*•˛❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤˛•*✰

Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Δεύτερη ζωή δεν έχει...

Αμ, δεν πέρασε η χρονιά, εμείς περάσαμε. Και δεν έφυγε το 2025, εμείς φύγαμε -και- απ' αυτόν τον χρόνο, και πάμε καλπάζοντας για τον επόμενο.

Είναι άνθρωποι που λόγω δουλειάς, έχουν την ευκαιρία να συλλέγουν συσσωρευμένη σοφία. Την σοφία τών άλλων, των μεγαλύτερων και ασθενέστερων από εκείνους. Η Μπρόνι, νοσοκόμα στην Αυστραλία, φρόντιζε ασθενείς που είχαν μπει στην τελική ευθεία. Ποιά ήταν τα πέντε πιο κοινά απωθημένα αυτών τών ανθρώπων; Για ποιά μετάνιωσαν άραγε;

1) Ότι δεν έζησαν τη ζωή τους σύμφωνα με τα δικά τους "θέλω" αλλά σύμφωνα με τις προσδοκίες τών άλλων. 2) Για τον δυσανάλογο χρόνο που ξόδεψαν για τη δουλειά τους, καταλήγοντας στο: σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. 3) Για τα συναισθήματα που "κλείδωσαν" βαθιά μέσα τους, χάνοντας το "κλειδί" τής ευτυχίας. Η ευτυχία είναι συνειδητή επιλογή. 4) Για το ότι άφησαν να χαθούν από τη ζωή τους, σημαντικοί φίλοι. 5) Για το ότι παγίδευσαν τον εαυτό τους μεταξύ αρνητικών σκέψεων και περιορισμών..

Επειδή "πάντα, πάντα θα 'ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει", ας μην αφήσουμε ανεκμετάλλευτη καμία ευκαιρία. Η ζωή είναι μια. Κι είναι τώρα.

- Πιστεύετε πως τα εγγόνια μας θα δούνε καλύτερες ημέρες;

- Ξέρω κι εγώ; Για όλα είναι ικανά αυτά τα μαλακισμένα!

Francesco Tullio Altan

Foto: Olden Christmas ~ Πληροφορίες κειμένου από εδώ

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Τηλεφώνησε ο γιος μου;...

*τα γεράματα είναι μια δεύτερη βρεφική ηλικία 

..αλλά θα κάνεις πολλά χρόνια να το καταλάβεις παιδί μου.. Κι αν το καταλάβεις, θα 'ναι αποτέλεσμα σκληρής "δουλειάς" με τον εαυτό σου, ενσυναίσθησης και κατανόησης, ώστε να νιώσεις πού βρίσκεται τώρα ο ηλικιωμένος γονιός σου, και πού θα βρεθείς κι εσύ με τη σειρά σου αύριο.

Έσβησαν τα φώτα τού θεάτρου κι άρχισε μια κατάσταση επάνω στην σκηνή, που δεν ήταν θεατρικό έργο. Ήταν βίωμα. Ήταν αλήθεια. Ήταν η μισή εν μέρει, ζωή μου, κι η άλλη μισή πραγματικότητα που φοβάμαι μη με βρει. Γιατί σ΄ αυτήν την παράσταση που έβλεπα παύλα βίωνα, είχα διττό ρόλο και δεν ήμουν μόνο το παιδί ενός ανοϊκού γονιού, αλλά παράλληλα κι ο γονιός ενός παιδιού που έχει ζήσει κατά διαστήματα στο εξωτερικό ή πάλι, έχει ζήσει πολύ καιρό εδώ στην ίδια χώρα με εμένα, αλλά έχει συνήθως ένα "βαρύ" πρόγραμμα που δεν του "επιτρέπει" να με βλέπει συχνά.. Και φαντάσου πως δεν είμαι καν ηλικιωμένη (κι ούτε ανοϊκή) για να είμαι με την ενδόμυχη έννοια μου "τηλεφώνησε ο γιος μου;"  άραγε;

Μια ηλικιωμένη με άνοια και μια φροντίστρια στο ίδιο σπίτι μαζί, δυο γυναίκες με το κοινό ότι έχουν και οι δυο παιδιά που έχουν τη δική τους ζωή -προφανώς- και είναι ή στην ίδια χώρα ή σε άλλη, και όχι, δεν προλαβαίνουν ποτέ σχεδόν τα παιδιά τους, όχι να δουν τις μητέρες τους, αλλά έστω και να τους αφιερώσουν λίγο χρόνο στο τηλέφωνο. Μα, υπάρχει "τηλεφωνική" αγκαλιά;; Υπάρχει ένα "γεια" μέσα από το τηλεφωνικό σύρμα, που να "καλύπτει" συναισθηματικά έναν ανοϊκό ή μη, ηλικιωμένο γονιό ή μια φροντίστρια που έχει προφανώς ανάγκη εργασίας;

Με τα χαρτομάντηλα στα χέρια, γιατί τα δάκρυά μου έτρεχαν ποτάμι καθ' όλη τη διάρκεια τής παράστασης, και με τη διάθεση να θέλω να πάω επάνω στην σκηνή -παύλα: αληθινή ζωή- να αγκαλιάσω και τις δυο αυτές γυναίκες, κύλησε ο θεατρικός χρόνος κι ήρθε ένα, όχι λυτρωτικό, τέλος στην υπόθεση. Γιατί έτσι συμβαίνει στην αληθινή ζωή. Δεν υπάρχει λυτρωτικό τέλος. Παρά μόνο τέλος. Τελειώνει μια κατάσταση ή φεύγει μια ζωή κι έχει μείνει στο σύμπαν το αποτύπωμα ενός παράπονου.. Ενός μεγάλου γαμώτο, γιατί αυτή η γαμημένη η ζωή δεν ήταν αλλιώς. Και όχι, δεν είναι "λόγω Πάσχα", οφείλουμε πάντα ή θα έπρεπε να ισχύει.. εμείς οι άνθρωποι από κάθε ρόλο που φέρουμε να είμαστε "εκεί", είτε ως παιδιά είτε ως γονείς (ή και τα δυο), σε εκείνους που μας αγαπούν κι αγαπάμε, με τη φυσική μας παρουσία γιατί η αγκαλιά δίνει ζωή στη ζωή.

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ *✰ ❤ *✰❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

Μπορεί να φεύγεις με δάκρυα από κάποιες παραστάσεις, αλλά αυτό

είναι το "ζητούμενο": να 'χει "χτυπήσει φλέβα" η Τέχνη τού θεάτρου!

Foto: Pinterest ~ *Απόφθεγμα: Αριστοφάνης

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Μην αφήνετε τα τηγάνια σας να λάμπουν περισσότερο από εσάς!

Έλεγε η γιαγιά μου.. Μην αφήνετε τα τηγάνια σας να λάμπουν περισσότερο από εσάς! Μην παίρνετε τόσο σοβαρά την καθαριότητα τού σπιτιού! Όταν παντρεύτηκα, περνούσα 24 ώρες τής ημέρας προσπαθώντας να κρατήσω τα πάντα καθαρά και τακτοποιημένα σε περίπτωση που ''ερχόταν κάποιος να με επισκεφτεί'', αλλά μετά διαπίστωσα ότι είναι όλοι απασχολημένοι, περπατούν, διασκεδάζουν, εργάζονται κι απολαμβάνουν τη ζωή. - Κι αν εμφανιστεί κάποιος ξαφνικά;

Δεν χρειάζεται να εξηγήσω την κατάσταση στο σπίτι μου σε κανέναν.

Η ζωή είναι μικρή, απολαύστε την!

Ξεσκονίστε… αν χρειάζεται. Αλλά αφιερώστε χρόνο για να ζωγραφίσετε μια εικόνα ή να γράψετε ένα ποίημα, να κάνετε μια βόλτα ή να επισκεφτείτε έναν φίλο, να μαγειρέψετε ό,τι θέλετε, να ποτίσετε τα φυτά σας... δώστε στον εαυτό σας ελεύθερο χρόνο για να πιείτε μια μπύρα, να κολυμπήσετε στην παραλία (ή στην πισίνα), σκαρφαλώστε στα βουνά, παίξτε με σκύλους, ακούστε μουσική, διαβάστε βιβλία, μιλήστε με τους φίλους σας και απολαύστε τη ζωή.

Ξεσκονίστε αν χρειαστεί, αλλά η ζωή συνεχίζεται εκεί έξω.

Σκεφτείτε ότι αυτή η μέρα δεν θα επιστρέψει ποτέ!

Ξεσκονίστε αν χρειαστεί, αλλά μην ξεχνάτε ότι θα γεράσετε και ότι πολλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε τώρα δε θα είναι τόσο εύκολο να τα κάνετε στα γεράματά σας.

Και όταν φύγεις, αφού θα φύγουμε όλοι μια μέρα, θα γίνεις και εσύ σκόνη!
Και κανείς δε θα θυμάται πόσους λογαριασμούς πλήρωσες, ούτε το καθαρό σου σπίτι, αλλά θα θυμάται τη φιλία σου, τη χαρά σου, και όσα δίδαξες..

✰*•˛❤˛•*✰♡*•˛❤✰❤✰❤˛•*♡✰*•˛❤˛•*✰

Το κείμενο είναι αλιευμένο από το διαδίκτυο χωρίς αναφορά πηγής ~ Έχει κοινά με 

ένα άλλο κείμενο εδώ: διαβάζω περισσότερο και ξεσκονίζω λιγότερο ~ Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Η ζωή κρέμεται από μια χρυσή κλωστή...

"Εκείνο το βράδυ βαδίζοντας μέσα στην έρημο ο Ωρελιέν διαισθάνθηκε αυτό που έρχεται μοναχά τη στιγμή του θανάτου: Ότι η ζωή μας κρέμεται από μια κλωστή. Μια χρυσή κλωστή πλεγμένη από τις μέρες που συνειδητοποιείς πως η ανάγκη να σβήσεις τη δίψα σου θα είναι πάντοτε δυνατότερη από την ευχαρίστηση που νιώθεις όταν πίνεις. Πως η ανάγκη να κρατηθείς στη ζωή θα είναι πάντοτε ομορφότερη από την ευχαρίστηση της ίδιας της ζωής".. "Ο Μελισσοκόμος" ~ Μαξάνς Φερμίν ~ Ωκεανίδα 

✿* ✿.｡.:* *.:｡✿*ﾟ’ﾟ･✿.｡.:* *.:｡✿*ﾟ¨✿.｡.:* *.:✿*.:｡✿.｡.:* *.:｡✿*ﾟ’･✿.｡.:✿*¨✿

Η αμμουδιά των διακοπών φάνταζε ιδανική τόσο, όσο δείχνουν οι έρωτες πριν κοπάσουν.

Το ζευγάρι καθόταν στις ψάθινες ομπρέλες και κοιτούσε τον ωκεανό. "Ωκεανέ μου" τον αποκαλούσε κι εκείνη κοιτώντας τον στα μάτια από την πρώτη στιγμή. Ήταν ο Έρωτας.

Η Γυναίκα μπήκε να κολυμπήσει σε βαθιά άγνωστα νερά. Ο Άντρας ούτε καν γύρισε το βλέμμα του. Είχε περάσει προ πολλού ο παφλασμός της καρδιάς του. Τα νερά ήταν ζεστά και την οδηγούσαν γλυκά και ύπουλα προς τα μέσα. Ούτε που κατάλαβε πότε άρχισε να χάνει τον έλεγχο, αφού γνώριζε κολύμπι από τόσο δα μικρό παιδάκι. Εξάλλου φαινομενικά δεν είχε σηκώσει κύμα, εσωτερικά όμως τα νερά είχαν αλλάξει και την στριφογύριζαν ανεξέλεγκτα. Πρώτα άρχισε να νιώθει το αλμυρό νερό στο στόμα της κι ύστερα στο λαιμό, γρήγορα γέμισαν και τα ρουθούνια κι έπειτα τα μάτια πλημμύρισαν από παλιρροιακό κύμα. 

Η ανάσα έβγαινε βραχνή κι η φωνή δεν έβγαινε καθόλου. Τόσος κόσμος γύρω και κανείς δεν αντιλαμβανόταν το παραμικρό. Σε λίγο δεν θα μπορούσε να αναπνέει καν κι εκείνα τα γνωστά δευτερόλεπτα, που περνάνε οι στιγμές από μπροστά και σε αποχαιρετούν, εκείνη σκέφτηκε την ειρωνεία της τύχης. Πνιγόταν λίγα μέτρα μακριά από τον ναυαγισμένο της έρωτα κι εκείνος κάπνιζε αμέριμνα. Κατάπινε νερό κι έκλεινε η φωνή της, αλλά, η ανάγκη να κρατηθεί στη ζωή ήταν ομορφότερη από την ευχαρίστηση της ίδιας της ζωής δίπλα του... 

Το κύμα την ξέβρασε αποκαμωμένη λίγο πιο πέρα από τις ψάθινες ομπρέλες. 

Η άμμος είχε κυριεύσει το σώμα της. Το είχε εμποτίσει. Δεν υπήρχε ούτε μια ικμάδα από το σώμα της που να μην είχε κυριευτεί από την άμμο. Έμεινε περίπου μια ώρα εκεί έξω στην αμμουδιά. Δεν την αναζήτησε κανείς. Ο θάνατος είχε περάσει ξυστά από δίπλα της, αλλά, δεν είχε παράπονο... Τα κατακόκκινα νύχια της παρά τρίχα και θα την οδηγούσαν αρκετά.....κοκέτα στον παρ' ολίγο υγρό τάφο της! Πήγε προς το μέρος του όταν πια η ανάσα της είχε αρχίσει να μοιάζει φυσιολογική. Άνοιξε το πακέτο της κι άναψε τσιγάρο. Οι διακοπές ήταν στη θέση τους. Εκείνος ανυποψίαστος. Δεν έμαθε ποτέ το συμβάν. Δεν υπήρχε λόγος. Ο "Ωκεανός" είχε προ πολλού στερέψει....

(Προϊόν Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητά η αντιγραφή και η αναδημοσίευση)

 foto + foto

__________________________________________________________________