✿ Σαν μια ματιά έξω από το παράθυρο... ("Ξυπνήματα"...) ✿ ✿

Come un sguardo dalla finestra ~ Σαν μια ματιά έξω από το παράθυρο

Πώς ζει μια πολυμελής οικογένεια μέσα σε μια εμπόλεμη ζώνη; Δεν ζει, φυτοζωεί. Όπως εκατομμύρια άλλες που βιώνουν παρόμοιες συνθήκες..

Ο μπαμπάς κι η μαμά αποφασίζουν με κάθε κόστος, να πάρουν τα εννέα παιδάκια τους και να μεταναστεύσουν στη διπλανή χώρα. Ο μπαμπάς οφείλει να δουλέψει σκληρά, να γονατίσει, αλλά να θρέψει τα έντεκα στόματα, μαζί με το δικό του. Άλλωστε είναι το μόνο μέλος που εργάζεται.

Η μοίρα όμως δεν "ραίνει" αυτή την οικογένεια μόνο με φτώχεια, αλλά κι αρρώστια. Κι αφού το εννιάχρονο αγόρι τής οικογένειας πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια, η λύση γι' αυτόν τον πατέρα είναι μονόδρομος.

Ένας μονόδρομος που πρέπει να "περάσει" μέσα από θάλασσα!

Πάμε πάλι από την αρχή; Η πολυμελής οικογένεια τού οικοδόμου Αμπντουλαζίζ είχε την ατυχία να βλασταίνει στην εμπόλεμη Συρία. Οι γονείς αποφασίζουν να πάρουν τα εννέα βλαστάρια τους και να περάσουν στον γειτονικό Λίβανο, μπας και σωθούν από βέβαιο θάνατο. Η σοβαρή ασθένεια όμως τού εννιάχρονου Γιαχία, ανατρέπει τον, έτσι κι αλλιώς φτωχικό προϋπολογισμό τού σπιτικού. Το δημόσιο σύστημα υγείας τού Λιβάνου κατέρρεε. Οπότε η θεραπεία αιμοκάθαρσης τού μικρού Γιαχία..

..περνούσε μέσα από το αβάσταχτο μηνιαίο κόστος τών 1.200 ευρώ. Ο πατέρας δανείζεται από φίλους και συγγενείς το ποσό τών 5.000 ευρώ, κι αποφασίζει να ταξιδέψει μαζί με το παιδί ως την Κύπρο, με την ελπίδα να βρουν γιατρούς που θα μπορούσαν να  προβούν σε μεταμόσχευση νεφρού.

Ναι, αλλά πώς; Βρισκόμαστε στον Λίβανο τού 2024 όταν ο μπαμπάς με το παιδί επιβιβάζονται σε βάρκα που μεταφέρει μετανάστες για Κύπρο. 125 μίλια μόνο απόσταση, πόσο στραβά να πήγαιναν τα πράγματα;.. Ο μικρός Γιαχία είχε υποβληθεί νωρίτερα σε συνεδρία περιτοναϊκής κάθαρσης για να αντέξει το ολιγόωρο ταξίδι, και με μερικά μπουκάλια νερό και λίγους χουρμάδες, ξεκινούν. Επειδή όμως, όπου φτωχός κι η μοίρα του, πέφτουν σε μαύρη τρικυμία, βολοδέρνοντας μια ολόκληρη εβδομάδα. Επιβιώνουν πίνοντας πλέον νερό τής βροχής ώσπου τους εντοπίζει ένα εμπορικό πλοίο.

Ο Γιαχία εισάγεται επιτέλους σε κυπριακό νοσοκομείο, όπου οι γιατροί ενημερώνουν τον Αμπντουλαζίζ ότι τέτοια περιστατικά τα αναλαμβάνει το Εθνικό Κέντρο Μεταμοσχεύσεων Ωνάση στην Ελλάδα, και μια καινούργια οδύσσεια ξεκινά. Οι κυπριακές αρχές σε συνεννόηση με τις ελληνικές, επιτρέπουν σε παιδί και πατέρα να ταξιδέψουν αεροπορικώς. Με τη βοήθεια διερμηνέων και την συμβολή τριών νοσοκομείων ο μικρός Γιαχία..

..περνά τις πύλες τού Ωνάσειου νοσοκομείου στις 17 Ιανουαρίου τού 2026. Ο 32χρονος πατέρας φοβούμενος πως η ζωή τού Γιαχία κρεμόταν πλέον σε μιά κλωστή, γίνεται εκείνος ο δότης νεφρού, γνωρίζοντας πως "ή θα θεραπευόταν το παιδί μου ή θα πεθαίναμε και οι δυο"... Στις 22 Ιανουαρίου 2026 πατέρας και γιος αγκαλιάζονται σφιχτά, πριν μεταφερθούν σε χωριστά χειρουργεία, για δυο παράλληλες επεμβάσεις.

Η επικεφαλής τού νεφρολογικού τμήματος τού Λαϊκού νοσοκομείου, κα Σμαράγδα Μαρινάκη, δηλώνει συγκινημένη: "η μεταμόσχευση ξεπερνά κάθε φράγμα, σύνορα, χώρες, φυλές, θρησκείες". Ο "γλυκατζής" Γιαχία που λατρεύει την σοκολάτα, βγαίνει νικητής. Είναι τέλος Γενάρη, και το κρύο τής Ελλάδας είναι δριμύ. Όταν όμως ο Σύρος Αμπντουλαζίζ Αλνταρβίς κι ο μικρός/μεγάλος ήρωας Γιαχία, βγαίνουν από τα χειρουργεία αμφότεροι, και ρίχνουν μιά ματιά έξω από το παράθυρο, εφορμά η Άνοιξη πιο φωτεινή από ποτέ, φορτωμένη λουλούδια και ζωή!

✰*•˛❤˛•*✰ ✰ ♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰ ♡*•˛❤˛•*✰

Η ανάρτηση συμμετέχει στο δρώμενο τής Αριστέας "ξυπνήματα" εδώ

Αληθινή ιστορία σε ελεύθερο κείμενο: Από εμένα

Ρεπορτάζ: Εφημερίδα Huffpost ~ Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ *Οι άνθρωποι θα σου δώσουν ό,τι έχουν στην καρδιά τους... ✿

Οι άνθρωποι θα σου δώσουν ό,τι έχουν στην καρδιά τους.

Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο.

Μόνο ό,τι έχουν στη καρδιά τους μαζεμένο.

Όπως από τον κρεοπώλη δεν ζητάς ψωμί,

ούτε από τον μανάβη κρέας, έτσι και με τους ανθρώπους.

Μην απαιτείς από άνθρωπο σκληρό να αγαπηθείς.

Ούτε από άνθρωπο αδιάφορο να αρχίσει να σε προσέχει.

Ό,τι έχει καθένας στη καρδιά, βγαίνει αβίαστα. Εύκολα. Απλά.

Με ζόρι και παρακαλητά, μόνο απογοητεύσεις θα εισπράττεις.

Καθένας, σε κερνάει ό,τι έχει στην καρδιά.

Πάρ΄ το απόφαση, και ειρήνευσε την ψυχή σου.

✰*•˛❤˛•*✰ ✰ ♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰ ♡*•˛❤˛•*✰

*Κείμενο: Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος  ~ Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Τηλεφώνησε ο γιος μου;...

*τα γεράματα είναι μια δεύτερη βρεφική ηλικία 

..αλλά θα κάνεις πολλά χρόνια να το καταλάβεις παιδί μου.. Κι αν το καταλάβεις, θα 'ναι αποτέλεσμα σκληρής "δουλειάς" με τον εαυτό σου, ενσυναίσθησης και κατανόησης, ώστε να νιώσεις πού βρίσκεται τώρα ο ηλικιωμένος γονιός σου, και πού θα βρεθείς κι εσύ με τη σειρά σου αύριο.

Έσβησαν τα φώτα τού θεάτρου κι άρχισε μια κατάσταση επάνω στην σκηνή, που δεν ήταν θεατρικό έργο. Ήταν βίωμα. Ήταν αλήθεια. Ήταν η μισή εν μέρει, ζωή μου, κι η άλλη μισή πραγματικότητα που φοβάμαι μη με βρει. Γιατί σ΄ αυτήν την παράσταση που έβλεπα παύλα βίωνα, είχα διττό ρόλο και δεν ήμουν μόνο το παιδί ενός ανοϊκού γονιού, αλλά παράλληλα κι ο γονιός ενός παιδιού που έχει ζήσει κατά διαστήματα στο εξωτερικό ή πάλι, έχει ζήσει πολύ καιρό εδώ στην ίδια χώρα με εμένα, αλλά έχει συνήθως ένα "βαρύ" πρόγραμμα που δεν του "επιτρέπει" να με βλέπει συχνά.. Και φαντάσου πως δεν είμαι καν ηλικιωμένη (κι ούτε ανοϊκή) για να είμαι με την ενδόμυχη έννοια μου "τηλεφώνησε ο γιος μου;"  άραγε;

Μια ηλικιωμένη με άνοια και μια φροντίστρια στο ίδιο σπίτι μαζί, δυο γυναίκες με το κοινό ότι έχουν και οι δυο παιδιά που έχουν τη δική τους ζωή -προφανώς- και είναι ή στην ίδια χώρα ή σε άλλη, και όχι, δεν προλαβαίνουν ποτέ σχεδόν τα παιδιά τους, όχι να δουν τις μητέρες τους, αλλά έστω και να τους αφιερώσουν λίγο χρόνο στο τηλέφωνο. Μα, υπάρχει "τηλεφωνική" αγκαλιά;; Υπάρχει ένα "γεια" μέσα από το τηλεφωνικό σύρμα, που να "καλύπτει" συναισθηματικά έναν ανοϊκό ή μη, ηλικιωμένο γονιό ή μια φροντίστρια που έχει προφανώς ανάγκη εργασίας;

Με τα χαρτομάντηλα στα χέρια, γιατί τα δάκρυά μου έτρεχαν ποτάμι καθ' όλη τη διάρκεια τής παράστασης, και με τη διάθεση να θέλω να πάω επάνω στην σκηνή -παύλα: αληθινή ζωή- να αγκαλιάσω και τις δυο αυτές γυναίκες, κύλησε ο θεατρικός χρόνος κι ήρθε ένα, όχι λυτρωτικό, τέλος στην υπόθεση. Γιατί έτσι συμβαίνει στην αληθινή ζωή. Δεν υπάρχει λυτρωτικό τέλος. Παρά μόνο τέλος. Τελειώνει μια κατάσταση ή φεύγει μια ζωή κι έχει μείνει στο σύμπαν το αποτύπωμα ενός παράπονου.. Ενός μεγάλου γαμώτο, γιατί αυτή η γαμημένη η ζωή δεν ήταν αλλιώς. Και όχι, δεν είναι "λόγω Πάσχα", οφείλουμε πάντα ή θα έπρεπε να ισχύει.. εμείς οι άνθρωποι από κάθε ρόλο που φέρουμε να είμαστε "εκεί", είτε ως παιδιά είτε ως γονείς (ή και τα δυο), σε εκείνους που μας αγαπούν κι αγαπάμε, με τη φυσική μας παρουσία γιατί η αγκαλιά δίνει ζωή στη ζωή.

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ *✰ ❤ *✰❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

Μπορεί να φεύγεις με δάκρυα από κάποιες παραστάσεις, αλλά αυτό

είναι το "ζητούμενο": να 'χει "χτυπήσει φλέβα" η Τέχνη τού θεάτρου!

Foto: Pinterest ~ *Απόφθεγμα: Αριστοφάνης

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Μην αφήνετε τα τηγάνια σας να λάμπουν περισσότερο από εσάς!

Έλεγε η γιαγιά μου.. Μην αφήνετε τα τηγάνια σας να λάμπουν περισσότερο από εσάς! Μην παίρνετε τόσο σοβαρά την καθαριότητα τού σπιτιού! Όταν παντρεύτηκα, περνούσα 24 ώρες τής ημέρας προσπαθώντας να κρατήσω τα πάντα καθαρά και τακτοποιημένα σε περίπτωση που ''ερχόταν κάποιος να με επισκεφτεί'', αλλά μετά διαπίστωσα ότι είναι όλοι απασχολημένοι, περπατούν, διασκεδάζουν, εργάζονται κι απολαμβάνουν τη ζωή. - Κι αν εμφανιστεί κάποιος ξαφνικά;

Δεν χρειάζεται να εξηγήσω την κατάσταση στο σπίτι μου σε κανέναν.

Η ζωή είναι μικρή, απολαύστε την!

Ξεσκονίστε… αν χρειάζεται. Αλλά αφιερώστε χρόνο για να ζωγραφίσετε μια εικόνα ή να γράψετε ένα ποίημα, να κάνετε μια βόλτα ή να επισκεφτείτε έναν φίλο, να μαγειρέψετε ό,τι θέλετε, να ποτίσετε τα φυτά σας... δώστε στον εαυτό σας ελεύθερο χρόνο για να πιείτε μια μπύρα, να κολυμπήσετε στην παραλία (ή στην πισίνα), σκαρφαλώστε στα βουνά, παίξτε με σκύλους, ακούστε μουσική, διαβάστε βιβλία, μιλήστε με τους φίλους σας και απολαύστε τη ζωή.

Ξεσκονίστε αν χρειαστεί, αλλά η ζωή συνεχίζεται εκεί έξω.

Σκεφτείτε ότι αυτή η μέρα δεν θα επιστρέψει ποτέ!

Ξεσκονίστε αν χρειαστεί, αλλά μην ξεχνάτε ότι θα γεράσετε και ότι πολλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε τώρα δε θα είναι τόσο εύκολο να τα κάνετε στα γεράματά σας.

Και όταν φύγεις, αφού θα φύγουμε όλοι μια μέρα, θα γίνεις και εσύ σκόνη!
Και κανείς δε θα θυμάται πόσους λογαριασμούς πλήρωσες, ούτε το καθαρό σου σπίτι, αλλά θα θυμάται τη φιλία σου, τη χαρά σου, και όσα δίδαξες..

✰*•˛❤˛•*✰♡*•˛❤✰❤✰❤˛•*♡✰*•˛❤˛•*✰

Το κείμενο είναι αλιευμένο από το διαδίκτυο χωρίς αναφορά πηγής ~ Έχει κοινά με 

ένα άλλο κείμενο εδώ: διαβάζω περισσότερο και ξεσκονίζω λιγότερο ~ Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Ανασκόπηση 2023 ~ Κοινώς τί χρονιά ήταν κι αυτή Παναγία μου!

Ανασκόπηση 2023, κοινώς τί χρονιά ήταν κι αυτή Παναγία μου! 

Γεγονότα, συγκινήσεις, χαρές, λύπες, απώλειες, δώρα, θάλασσες, ταξίδια, θέατρα, βιβλία, αγάπες, φίλοι, καφέδες, όνειρα πουλιά μου ταξιδιάρικα

Δεν ξέρω αν μια χρονιά θα πρέπει απαραίτητα να τα έχει όλα μέσα, επειδή είμαστε τόσοι άνθρωποι σε μια χώρα, κι όσο και να πεις, όλα θα συμβούν, γιατί, όχι, δεν είναι δεδομένο ότι θα συμβούν όλα, εκτός κι αν.. (ας μην το ανοίξω νωρίς το στόμα μου..) Με τη ρήση "δόξα το θεό, βόηθα Παναγιά" κύλησε (και) το 2023, μιας και το Φλεβάρη συνέβη το χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα έγκλημα στη χώρα: 57 νεκροί στα Τέμπη!

Όχι, κανείς αρμόδιος δεν την πλήρωσε, γιατί στο μεταξύ έγιναν εκλογές, κι ο λαός απεφάνθη πως όλα είναι ανθηρά, και μπαρούτι να γίνουν κι οι 57 νεκροί στα Τέμπη, όπως μπαρούτι είχαν γίνει άλλωστε κι οι 17000 νεκροί από κορονοϊό (έβδομη στον κόσμο(!) η Ελλάδα σε κρούσματα κορονοϊού)

Μετά το πράσινο φως τών ψηφοφόρων, πήραν φόρα: Αττική, Κέρκυρα, Ρόδος, Έβρος και κάηκαν ανελέητα (θράσος που το είχαν!) έτσι από μόνα τους!, με τον Έβρο  μάλιστα να παίρνει και το.. "βραβείο τής μεγαλύτερης πυρκαγιάς ever στην Ευρωπαϊκή Ένωση" (αν δεν ήταν αυτό δόξα, τότε τί)

Ο κόσμος (όταν δεν έσβηνε πυρκαγιές και δεν έκλαιγε νεκρούς και δάση), στα πλαίσια τής αυτοπροστασίας, αναζητούσε στο ίντερνετ ό,τι τού φανεί: τί είναι η αλλαντίαση (έλα μου ντε), γιατί ηλεκτρίζονται τα μαλλιά μου (ενώ ζω στον παράδεισο), γιατί πετάμε χαρταετό (μήπως γιατί ξεχνάμε όσα παθαίνουμε;;), την κακομοίρα τη Βαρδινογιάννενα που πέθανε στη (χρυσή της) "ψάθα", τον τέως βασιλιά που ψόφησε μεν (αλλά ζουν οι όμοιοί του)

Ντάλα καλοκαίρι με θάλασσα "λαδιά", και στην Πύλο πνίγηκαν αβοήθητοι! πάνω από 650 πρόσφυγες - κυρίως παιδιά και γυναίκες (με δαύτους θα ασχολούμαστε; ας μην ερχόντουσαν στην τελική!), ενώ αρχές φθινοπώρου πλημμυρίζει η Θεσσαλία, με άγνωστο ως τώρα αριθμό θυμάτων/χωραφιών

Σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε μια άλλη Ελλάδα (κοίτα τώρα σύμπτωση) η χώρα χτυπούσε τραγικές πρωτιές: ακριβότερη στην Ευρώπη σε καύσιμα και ρεύμα, στο γάλα, στο λάδι (αύξηση 212% μέσα σε ένα χρόνο) στο τυρί, προϊόντα που παράγονται στην ίδια την Ελλάδα! Το βρεφικό γάλα κατά 213% πιο ακριβό από την Ευρώπη! Αλλά η λέξη αισχροκέρδεια άγνωστη!

Σε ένα ακόμα πιο παράλληλο σύμπαν, κι ενώ το 86% τών πολιτών αδυνατεί να πληρώσει τούς λογαριασμούς του, η κυβέρνηση κλείνει νοσοκομεία, προσπαθεί να ιδιωτικοποιήσει τα πανεπιστήμια, 150 φασίστες Κροάτες φτάνουν οδικώς στην Αθήνα και σκοτώνουν έναν οπαδό ομάδας, οι γυναικοκτονίες αυξάνονται, η παραβατικότητα ανηλίκων και νεαρών κλιμακώνεται, ενώ η γνωστή/άγνωστη greek mafia εκτελεί στους δρόμους 25 συμβόλαια θανάτου (την τελευταία 5ετία) Κάθε 4 ώρες γίνεται κι ένα θανατηφόρο τροχαίο-ενώ τις γιορτές έκαναν χρήση κόκας 120 χιλ. άτομα.

Προς το τέλος τού 2023 μάλλον κανείς δεν ξαφνιάστηκε όταν έλαβε χώρα η μεγαλύτερη αποστασία σε κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) με οικονομικό χορηγό επειδή δεν εξελέγη πρόεδρος η "αριστερή" Αχτσιόγλου (και σιγά μην είχαν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο οι αποστάτες) Εν κατακλείδι, τα καταστροφικά γεγονότα τού 2023 είχαν ονοματεπώνυμο: Κυριάκος Μητσοτάκης! Πρώτη φορά δοξάζεται ένα τόσο ανίκανο άτομο από τόσους πολλούς καραγκιόζηδες (ΜΜΕ/ψηφοφόροι) Η χρονιά έκλεισε με ένα γεγονός=χίλιες λέξεις, όταν στον Ερυθρό Σταυρό σε εφημερία, η δεξιά διοικήτρια και το συνάφι της, χόρευαν τσιφτετέλια μπροστά σε φορείο με ασθενή, τού τύπου: πέθανε ο θείος! Όλο το Ελλαδιστάν σε μια σκηνή!

Η δική μου χρονιά πάντως, έκλεισε με την τετ α τετ συνάντηση κορυφής στην Κηφισιά, μεταξύ εμού και του ζευγαριού τής χρονιάς, τον ναζίστα Πλεύρη και τη νεκρόφιλη Σιακαβάρα, αλλέως τη διάφανη και τον άυλο!

2024: φορέστε ξανά μάσκες, καίγεται το πελεκούδι με τον covid, ντυθείτε καλά, 

έξω κάνει πόλεμο, 2000 παιδιά νεκρά στη Γάζα.. Λευτεριά στην Παλαιστίνη ρε!

✰*•˛❤˛•*✰♡*•˛❤ ✰❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*♡✰*•˛❤˛•*✰

Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Έντεκα...

Κάτι απολογισμοί/υπολογισμοί για το πού βρισκόμουν όταν αποφάσισα να κάνω blog, τί μέρα ήταν, τί ώρα ήταν, και ποιά χρονιά, τα ξεχνάμε όλα φέτος και πάμε καινοτόμα να διανύσουμε τα τελευταία 11 χρόνια από τη δημιουργία τού blog...ταξιδεύοντας! Δείξτε μου εμπιστοσύνη και φύγαμε!

..Κι εκεί κάπου το Νοέμβρη τού 2012 (11/11) φτιάχνω μιά ανύπαρκτη κουκκίδα στον αχανή χάρτη τού διαδικτύου, κι αντί να κάτσω να την κοιτάζω και να με κοιτάζει άνευ λόγου και αιτίας, παίρνω ένα αεροπλάνο και φεύγω για Κροατία, Σλοβενία, Μαυροβούνιο, Σερβία, κοινώς για τις δαλματικές ακτές! Επιστρέφω, και βλέπω την κουκκίδα ακούνητη, την αφήνω ξανά σύξυλη και φεύγω για Βουλγαρία (2012) Η επόμενη χρονιά -κι αφού έχω κόψει πλέον το κάπνισμα- με βρίσκει φθινοπωριάτικα στην Ταϊλάνδη (2013), ενώ το σωτήριο έτος (2014) "χτυπάω" κι ένα Ουζμπεκιστάν! Το blog στο μεταξύ, έχει αρχίσει και απορεί...με ποιά τρελή 

έμπλεξε, αλλά δίνει τόπο στην οργή και περιμένει να δει πού το πάω. Την άνοιξη τού (2015) φεύγω για Αγγλία, ενώ το φθινόπωρο τής ίδιας χρονιάς (2015) "πετάγομαι" ως το Βιετνάμ (χρυσή χρονιά ομολογουμένως.. τουριστικώς!) Η Ιορδανία έρχεται στη ζωή μου το (2016), ενώ το (2017) πάω ένα μίνι ταξίδι ως την Τουρκία για να μην πλήττω.. Η άνοιξη τού (2018) είναι υπέροχη στη Μάλτα, αλλά το ίδιο φθινόπωρο (2018) γνωρίζω τον μυρωδάτο Λίβανο. Το blog μου με έχει μάθει πια για τα καλά, κι έτσι...

με πολλή χαρά κάθε φορά, με περιμένει για να φιλοξενήσει στις σελίδες του τα ταξιδιωτικά μου απομνημονεύματα. Η Ρουμανία φαντάζει σαν παραμύθι την άνοιξη τού (2019) και η Ιταλία τής ίδιας χρονιάς (2019) σφραγίζει μαζί με τις ομορφιές της μιά ολόκληρη εποχή, αφού κάπου εκεί καταφτάνει ο κορονοϊός και μου βάζει φρένο! Κάπου όπα κοπελιά και έλεος και βάλε κώλο κάτω τώρα, μπας και πάρεις καμιά ανάσα! Αηδία πια!

Ε, να, κάτι τέτοια γίνονται και ""αναγκάζομαι"" το (2020) να ταξιδέψω στην.. Ελλάδα! Η Τζια/Κέα είχε την τιμητική της με την γνήσια νησιώτικη ομορφιά της! Το (2021) όμως, δεν με κρατά πια καμία πανδημία και ξαμολιέμαι στην Αίγυπτο! Με την ίδια φόρα τ0 (2022) βρίσκομαι 30 χρόνια μετά, ξανά στην Τυνησία! Το blog μου, το έχει πάρει απόφαση πια πως αυτήν εδώ δεν την κρατάμε με τίποτα σε ένα μέρος.. Τί Πέτρα θα ήταν αλήθεια, αν ρίζωνε; Κάπως έτσι ήταν το ίδιο που με ρώτησε τί θα γίνει φέτος (2023) εδώ θα τη βγάλεις; Κουνήσου, πήγαινε κάνα ταξίδι να έχουμε να δώσουμε στους φίλους υλικό! Ε, κατόπιν παρότρυνσης τού blog δηλαδή.. όχι ότι εγώ.. με ξέρετε τώρα ρε φίλοι.. αλλά εγώ να, για σας, τί, για μένα; Πήγα, έφερα υλικό κι επιστρέφω να σας ξεναγήσω στην Κύπρο!

✰*•˛❤˛•*✰♡*•˛✰❤ ✰  ❤ ✰ ❤ ✰˛•*✰♡*•˛❤˛•*✰

Τα πιο πάνω ταξίδια μου, μπορείτε να τα βρείτε στην ετικέτα  Ζω Ταξιδεύοντας  Art: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Πάσχα στο φούρνο...

Βέλαζε το κατσίκι επίμονα βραχνά. 

Άνοιξα το φούρνο με θυμό 

τι φωνάζεις είπα, σε ακούνε οι καλεσμένοι. 

Ο φούρνος δεν καίει, βέλαξε, 

κάνε κάτι αλλιώς θα μείνει νηστική 

χρονιάρα μέρα η ωμότητά σας. 

Έβαλα μέσα το χέρι μου. Πράγματι. 

Παγωμένο το μέτωπο τα πόδια ο σβέρκος 

το χορτάρι η βοσκή τα κατσάβραχα η σφαγή

❤ Καλή Ανάσταση ~ Καλή Λευτεριά! ❤

✰*•˛❤˛•*✰✰♡*•˛✰❤✰❤✰˛•*✰✰♡*•˛❤˛•*✰

Ποίηση: Κική Δημουλά ~ Πάσχα στο φούρνο ~ Foto: Sweet Home

❤¸¸.•*¨*•♫ .............................οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........................❤¸¸.•*¨*•♫

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν κάτι κοτοπουλάκια και λαγουδάκια

Επειδή βρίσκομαι χρονικά μεταξύ μεγαλοβδομάδας και αναμενόμενης ανάστασης (όπως και να το πάρεις), αναρωτιέμαι αν εξακολουθεί να ισχύει το έθιμο τού αίσχους που θυμάμαι πριν από αρκετά χρόνια: να πουλάνε παντού νεογέννητα κοτοπουλάκια. Τα έβρισκε κανείς σε λαϊκές αγορές αλλά ακόμα και στους δρόμους. Τους μικροπωλητές να τα πουλάνε, τις μανάδες να τα αγοράζουν, τα παιδάκια να τα αγκαλιάζουν θεόσφιχτα, να τους πέφτουν κάτω (!) τα δόλια τα κοτοπουλάκια να φοβούνται και να διαμαρτύρονται, ε, και να φτάνουν στον παράδεισο μέχρι να πεις κίμινο..

Επίσης, διαβάζοντας έμαθα πώς εμπλέκονται τα λαγουδάκια με το Πάσχα το ελληνικό. *Το έθιμο τού Λαγού τού Πάσχα, υπάρχει σε πολλές βόρειες ευρωπαϊκές χώρες, στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο λαγός πριν από το Πάσχα βάφει τα αυγά του κόκκινα, και τα κρύβει στους κήπους, ώστε τα παιδιά το πρωί τής Λαμπρής, να τα ψάξουν και να τα βρουν. Το έθιμο αυτό έχει ρίζες στην Λουθηρανή Γερμανία. Ε, και ήρθε.. κάποτε τρέχοντας και στην Ελλάδα, κυρίως σε... σοκολατένια μορφή! 🐇 

✰*•˛❤˛•*✰✰♡*•˛✰❤✰❤✰❤✰˛•*✰✰♡*•˛❤˛•*✰

Θα κάνω κι άλλη ανάρτηση πριν από το Πάσχα, άρα τα λέμε! 

*Πληροφορίες για το Λαγουδάκι τού Πάσχα: Βικιπαίδεια ~ Art: Anikka Jonsdottir ~ Foto: Pinterest

❤¸¸.•*¨*•♫ .............................οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........................❤¸¸.•*¨*•♫