✿ Φέρτο!...

Εντάξει, αν ξεπεράσει κανείς (ομολογουμένως δύσκολα) την άκρως εκνευριστική "λούπα" τής λέξης "φέρτο" (ίσως και πάνω από..50 φορές!) και τη βγάλει καθαρή -δηλαδή δεν έχει λαλήσει από την τόση επανάληψη-

ε, τότε μπαίνει φουλ σε mood, όχι μόνο Eurovision, αλλά και στη διαπίστωση τής ανατριχιαστικά ρεαλιστικής και γλαφυρής περιγραφής  τής σημερινής ελληνικής κοινωνίας, όσο όμως και τής πΩλιτικής σκοπιάς..

Από τη μια έχουμε τον Ακύλα που είναι υδροχόος  όπως κι εγώ άλλωστε  😛 που είναι ένα παιδί σκέτη λατρεία,  με, όχι τα γαλλικά και το πιάνο του, αλλά από μιά φτωχή οικογένεια που παλεύει διαρκώς να τα φέρει βόλτα..

.. με μιά μάνα που μετανάστευσε για να ταΐσει τα παιδιά της, αλλά και με ένα παλικάρι -τον Ακύλα- που δεν ξεχνά τον αγώνα της, ακόμα και μέσα από τους στίχους τού εν λόγω τραγουδιού "κοίτα μαμά, όσα στερηθήκαμε παλιά, νιώθω πως θα καταφέρω να προσφέρω μη μας λείψει κάτι ξανά"..

Από την άλλη είναι η ελληνική κοινωνία, δύο-τριών ταχυτήτων. Αυτοί που πάνε (αιώνες τώρα) με τον σταυρό στο χέρι, αυτοί που κάνουν υποκριτικούς σταυρούς, κι αυτοί που σε σταυρώνουν. Οι στίχοι τού τραγουδιού μιλούν κατά βάση για την ανθρώπινη ματαιοδοξία, που ξεχνά την ματαιότητα και πέφτει με τα μούτρα στον υπερκαταναλωτισμό, σα να μην υπάρχει θάνατος. Δεν αφορά μόνο μια μερίδα τής κοινωνίας, αλλά και μια αρκετά μεγάλη μερίδα τής πολιτικής σκηνής, κι ακριβέστερα: τής σημερινής κυβερνητικής σκηνής, όπου μετρά 365 σκάνδαλα τον χρόνο:

"Γη κι ουρανό, φέρτο! τον κόσμο όλο, φέρτο!,

     εντός κι εκτός πλανήτη, αν δεν το 'χω φέρτο!" 

 

Ο Ακύλας κι οι συνεργάτες του, έφτιαξαν ένα τραγούδι πολυεπίπεδο, όπου ο ίδιος από μόνος του, όχι μόνο υποστηρίζει, αλλά και απογειώνει! Είναι ένας τόσο to the point performer που αξίζει κάθε επιτυχία και διάκριση! Ωστόσο ας σταματήσουν κάποιοι να ζητούν το πανευκολάκι: "Ακύλα, φέρτο μας!". Πότε θα πάψουν να τα απαιτούν όλα από τους άλλους φορτώνοντάς τους με δυσβάσταχτα βάρη; Ακύλα μόνο ζήστο! ❤

✰*•˛❤˛• *♡ *✰ •˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•✰* ♡*•˛❤˛•*✰

"Δες με μαμά, αγοράζω να κλείσω κενά"~Art: Guimar.me

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Μανώλη Λιδάκη .. σε ψάχνω μες στον κόσμο δεν είσαι πουθενά

...ανάβω όλα τα φώτα και είναι σκοτεινά από τότε που έσκασε στ' αυτιά μου σαν βόμβα, η είδηση τού φευγιού σου. Λες και μπορεί ποτέ να φύγεις εσύ! Εσύ που ήσουν -είσαι- μέσα σε όλες μα όλες τις στιγμές τής ζωής μου!

Γιατί είχες αυτό ρε παιδί μου, που η φωνή σου, μου αναστάτωνε την ψυχή. Την αντάριαζε! Μαζί μου όταν τραγουδούσα για τον παιδικό μου έρωτα δεν μετανιώνω που αγάπησα εσένα μόνο, όταν αφιέρωνα στο παιδί μου αχ, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ, για να σε συναντήσω, γι' αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου, γι' αυτό, για να σε συναντήσω. Μαζί μου στα οικογενειακά γλέντια στα δυο σου χέρια γερά κράτησέ με, αυτό το βράδυ κοντά σου μεθώ, μα κι όταν ένιωθα να χάνω έναν έρωτα μια νύχτα αλλάξαμε ματιές, και δώσαμε τα χέρια, σ' αγκάλιαζα, μ' αγκάλιαζες, σ' ανέβαζα στ' αστέρια.. 

Μαζί μου όταν με σκέπαζε η πίκρα έκανα τη μοναξιά μου παραθύρι στα όνειρά μου, κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος και μου μίλησε με θάρρος, μα κι όταν με λάβωσε ο κρητικός έρωτας πάλι εσένα στο μυαλό έχω και ταξιδεύω. Μαζί μου όταν οδηγούσα στην εθνική οδό η παλίρροια θα με πάρει και δε θα με δεις ξανά, μα κι όταν ένιωθα να βουτώ σε βαθιά θλίψη είμαι ένα χαρμάνι σώμα και ψυχή, όλα τα 'χω πάθει όλα τα χω 'δει..

Μαζί μου τα καλοκαίρια να μας πάρει η ψαροπούλα κάτω απ' την ακρογιαλιά, μα κι όταν ανακάλυπτα τα Μέγαρα με τ' όνομά σου σκαλιστό σε πρύμνη και σε πλώρη ~Αύριο θα είναι αργά αναμνήσεις ψέματα~

Σε ψάχνω μες στον κόσμο δεν είσαι πουθενά

...ανάβω όλα τα φώτα και είναι σκοτεινά...

Δυό φορές που είχα την τύχη να σε δω σε μουσική σκηνή, η παρουσία σου ήταν τόσο καθηλωτικά στιβαρή σα να ήρθε ο Ψηλορείτης στην Αττική.

Μ' εκείνη την μεταξωτά αρσενική φωνή.. θεέ μου θεριά που προσπαθεί ο άνθρωπος να παλέψει.. Δήλωνες "ένα κουταβάκι αθώο", μα κατέκτησες τον κόσμο, και έλεγες: το μόνο πράγμα που μάς ανήκει είναι η ψυχή! 

Πολιτικοποιημένος -μα όχι κομματικοποιημένος- όμως οι ατάκες σου έσπαγαν κόκαλα "ο χρόνος  τί είναι; 1) παιδί 2) νέος 3) μιά χαρά φαίνεσαι! Το τελευταίο μού το'παν σήμερα καμιά 15αρια φορές!" Και στα σοβαρά "άκου, δεν κάνω σε κανέναν τη χάρη να τον μισώ".

Κοίτα να δεις τώρα όμως, που από μια παράξενη ""εύνοια"" τής μοίρας, όχι μόνο σού "άναψα" κεράκι, μα σού "άφησα" και δυό χρωματιστά τριαντάφυλλα την ημέρα που μας αποχαιρέτησες. Μα επειδή "ταξίδεψες στο σύμπαν" μέσα στον ύπνο σου, και ξύπνησες στον ουρανό, προσεύχομαι τα άστρα μη σε μαλώσουνε που τραγουδείς τη νύχτα στο πάλκο τού Παραδείσου. Η ψυχή μου άνοιξε στα δυό με το ξαφνικό φευγιό σου Μανώλη μου *κι έγιναν σκόνη τα πανιά και στάχτη τα κατάρτια

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ *✰ ❤ ✰*❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡ 

Foto Pinterest *Το τελευταίο τραγούδι ήταν το 

αγαπημένο του και μ' αυτό τον αποχαιρέτησαν

Κάθε τραγούδι που αναφέρεται στο κείμενο 

ανήκει αποκλειστικά στους δημιουργούς του

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Δώδεκα χρόνια μετά... ήθελα να 'μουνα καλέ μου πουλάκι...

...να πέταγα ψηλά...

Ξημέρωσε 11-11-2024.. Ε, και; 12 χρόνια από τότε που κάποιος έφτιαξε ένα blog ή 11 χρόνια από τότε που κάποιος έκοψε το κάπνισμα ή 8 χρόνια από τότε που κάποιος έχει άνοια ή 25 ημέρες από τότε που η μαμά είναι σε κλινική. Εκείνη η μαμά που έχει 8 χρόνια περίπου άνοια. Εκείνου τού παιδιού που το κατατρώει η αγωνία νύχτα μέρα. Οι τύψεις και το γαμώτο..

Γιατί ξέρεις; Όταν η μαμά είναι στην κλινική, εσύ είσαι απλά ένα παιδί που χάνει τη μαμά του, έστω κι αν εσύ είσαι 100 χρονών κι η μαμά 200.. Και πάλι όταν η μαμά λιώνει από άνοια και γήρας, εσύ είσαι ένα παιδάκι χαμένο στο δάσος. Πας να δεις τη μαμά, και όχι, δεν μπορείς ούτε καν να κρατήσεις τα προσχήματα, τα μάτια σου είναι κάνουλες που απλά παράγουν δάκρυα. Αλλά και πάλι, αυτό που δεν είσαι μόνο παιδί, αλλά και γονιός τού γονιού σου ταυτόχρονα, και δεν ξέρεις ποιον πρωτο- κλαίς..

..είναι λιώσιμο ψυχής.. Και δεν είναι ότι δε ζεις, δεν είναι ότι δεν προσπαθείς να ζήσεις, είναι να.. πώς να στο πω.. είναι που περπατάς, και τα πόδια σου δεν πατάνε στη γη. Αιωρείσαι. Όχι όμως όπως όταν "πετάς" από χαρά, αλλά σα να σ' έχουν κρεμάσει με σκοινί κι είσαι αναγκασμένος να πηγαίνεις αιωρούμενος στις δουλειές σου, στα ψώνια, στο φαρμακείο ή ακόμα και στο ταξίδι.. Ναι, λες, θα πάω ταξίδι, θα ζήσω παράλληλα με "αυτό", αλλά το σκοινί είναι πάντα στον λαιμό σου, κι εσύ αιωρούμενος.

Η μαμά αγαπάει ένα τραγούδι που είναι τόσο παγίδα.. Αποδείχθηκε παγίδα. "Ήθελα να 'μουνα, καλέ μου, πουλάκι, να πέταγα ψηλά", ε, και μετά είναι που εγώ έλεγα τη μαμά πολλές φορές πληγωμένο πουλάκι.. Και να μωρέ, είναι που τώρα αυτό το πουλάκι, το πληγωμένο, πιάστηκε "στο κλουβί" τής ζωής (κανείς δε γλιτώνει, μαμά...) κι εγώ δε θέλω να είμαι ένα εγωιστικό τομάρι που θα σκέφτομαι μόνο ας ζει η μαμά έστω "κι έτσι".

Η μαμά πάλεψε και τα κατάφερε να ζήσει με μιά κάποια ποιότητα, κι εγώ παλεύω -ακόμα- να ζω/ζήσω με μιά κάποια ποιότητα.. Κι η μαμά χάρηκε τόσο όταν πήγα να τη δω στην κλινική παύλα γηροκομείο, και της είπα ότι μόλις γύρισα από ταξίδι.. Μόνο που δεν με ρώτησε πού είχα πάει γιατί από γεωγραφία.. άστα, μην τα ρωτάς! Μόνο ο μπαμπάς -καλή του ώρα εκεί ψηλά που είναι- που ήταν ξυράφι στη γεωγραφία, θα την "στόλιζε" κανονικότατα τη μαμά, ότι "το παιδί είχε πάει, πού να σου πω τώρα και να καταλάβεις, κάπου μεταξύ Ευρώπης και Ασίας; Κάτσε και θα μας ξεναγήσει το παιδί όλους μαζί! Εσύ θυμήσου τις χώρες Γεωργία-Αρμενία!"

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ * ❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤