✿ Ω ναι!...

...ξέρω καλά πως δε χρειάζεται...

Ω ναι! 

Ξέρω καλά πως δε χρειάζεται 

καράβι για να ναυαγήσεις

πως δε χρειάζεται ωκεανός 

για να πνιγείς.

Υπάρχουν πολλοί που ναυαγήσαν 

μέσα στο κοστούμι τους,

μέσα στη βαθιά τους πολυθρόνα,

πολλοί που για πάντα τούς σκέπασε 

το πουπουλένιο τους πάπλωμα.

Πλήθος αμέτρητο 

πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους, 

σ΄ ένα κουπάκι του καφέ, 

σ΄ ένα κουταλάκι του γλυκού.

Ας είναι γλυκός ο ύπνος τους 

εκεί βαθιά που κοιμούνται.

Ας είναι γλυκός και ανόνειρος.

Κι ας είναι ελαφρύ

το νοικοκυριό που τους σκεπάζει

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤*❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

Art: Pinterest ~ Ποίηση: Αργύρης Χιόνης - "Σαν τόν τυφλό μπροστά στόν καθρέφτη ΙΑ'" ~ Καλό Καλοκαίρι παιδιά!

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Η ζωή κρέμεται από μια χρυσή κλωστή...

"Εκείνο το βράδυ βαδίζοντας μέσα στην έρημο ο Ωρελιέν διαισθάνθηκε αυτό που έρχεται μοναχά τη στιγμή του θανάτου: Ότι η ζωή μας κρέμεται από μια κλωστή. Μια χρυσή κλωστή πλεγμένη από τις μέρες που συνειδητοποιείς πως η ανάγκη να σβήσεις τη δίψα σου θα είναι πάντοτε δυνατότερη από την ευχαρίστηση που νιώθεις όταν πίνεις. Πως η ανάγκη να κρατηθείς στη ζωή θα είναι πάντοτε ομορφότερη από την ευχαρίστηση της ίδιας της ζωής".. "Ο Μελισσοκόμος" ~ Μαξάνς Φερμίν ~ Ωκεανίδα 

✿* ✿.｡.:* *.:｡✿*ﾟ’ﾟ･✿.｡.:* *.:｡✿*ﾟ¨✿.｡.:* *.:✿*.:｡✿.｡.:* *.:｡✿*ﾟ’･✿.｡.:✿*¨✿

Η αμμουδιά των διακοπών φάνταζε ιδανική τόσο, όσο δείχνουν οι έρωτες πριν κοπάσουν.

Το ζευγάρι καθόταν στις ψάθινες ομπρέλες και κοιτούσε τον ωκεανό. "Ωκεανέ μου" τον αποκαλούσε κι εκείνη κοιτώντας τον στα μάτια από την πρώτη στιγμή. Ήταν ο Έρωτας.

Η Γυναίκα μπήκε να κολυμπήσει σε βαθιά άγνωστα νερά. Ο Άντρας ούτε καν γύρισε το βλέμμα του. Είχε περάσει προ πολλού ο παφλασμός της καρδιάς του. Τα νερά ήταν ζεστά και την οδηγούσαν γλυκά και ύπουλα προς τα μέσα. Ούτε που κατάλαβε πότε άρχισε να χάνει τον έλεγχο, αφού γνώριζε κολύμπι από τόσο δα μικρό παιδάκι. Εξάλλου φαινομενικά δεν είχε σηκώσει κύμα, εσωτερικά όμως τα νερά είχαν αλλάξει και την στριφογύριζαν ανεξέλεγκτα. Πρώτα άρχισε να νιώθει το αλμυρό νερό στο στόμα της κι ύστερα στο λαιμό, γρήγορα γέμισαν και τα ρουθούνια κι έπειτα τα μάτια πλημμύρισαν από παλιρροιακό κύμα. 

Η ανάσα έβγαινε βραχνή κι η φωνή δεν έβγαινε καθόλου. Τόσος κόσμος γύρω και κανείς δεν αντιλαμβανόταν το παραμικρό. Σε λίγο δεν θα μπορούσε να αναπνέει καν κι εκείνα τα γνωστά δευτερόλεπτα, που περνάνε οι στιγμές από μπροστά και σε αποχαιρετούν, εκείνη σκέφτηκε την ειρωνεία της τύχης. Πνιγόταν λίγα μέτρα μακριά από τον ναυαγισμένο της έρωτα κι εκείνος κάπνιζε αμέριμνα. Κατάπινε νερό κι έκλεινε η φωνή της, αλλά, η ανάγκη να κρατηθεί στη ζωή ήταν ομορφότερη από την ευχαρίστηση της ίδιας της ζωής δίπλα του... 

Το κύμα την ξέβρασε αποκαμωμένη λίγο πιο πέρα από τις ψάθινες ομπρέλες. 

Η άμμος είχε κυριεύσει το σώμα της. Το είχε εμποτίσει. Δεν υπήρχε ούτε μια ικμάδα από το σώμα της που να μην είχε κυριευτεί από την άμμο. Έμεινε περίπου μια ώρα εκεί έξω στην αμμουδιά. Δεν την αναζήτησε κανείς. Ο θάνατος είχε περάσει ξυστά από δίπλα της, αλλά, δεν είχε παράπονο... Τα κατακόκκινα νύχια της παρά τρίχα και θα την οδηγούσαν αρκετά.....κοκέτα στον παρ' ολίγο υγρό τάφο της! Πήγε προς το μέρος του όταν πια η ανάσα της είχε αρχίσει να μοιάζει φυσιολογική. Άνοιξε το πακέτο της κι άναψε τσιγάρο. Οι διακοπές ήταν στη θέση τους. Εκείνος ανυποψίαστος. Δεν έμαθε ποτέ το συμβάν. Δεν υπήρχε λόγος. Ο "Ωκεανός" είχε προ πολλού στερέψει....

(Προϊόν Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητά η αντιγραφή και η αναδημοσίευση)

 foto + foto

__________________________________________________________________