✿ Πριν πεθάνεις, ζήσε...

Είμαι πάντα ευτυχισμένος. Ξέρεις γιατί; 

Δεν περιμένω τίποτα από κανέναν. 

Οι προσδοκίες πάντα πληγώνουν.

Η ζωή είναι μικρή. Γι’ αυτό αγάπα την

και συνέχισε να χαμογελάς. 

Ζήσε για σένα και πριν μιλήσεις, άκου.

Πριν γράψεις σκέψου, πριν ξοδέψεις δούλεψε, πριν προσευχηθείς συγχώρεσε, πριν πληγωθείς νιώσε, πριν μισήσεις αγάπα, πριν τα παρατήσεις προσπάθησε, πριν πεθάνεις ζήσε!! (Ουίλιαμ Σαίξπηρ)

✰*•˛❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤˛•*✰

Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Πού υπάρχουν καταφύγια;...

* Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε *

«Καταφύγιο». Πόσο παράξενη λέξη. Θα τη χρησιμοποιήσουμε πολλές φορές στη ζωή μας, αλλά συνήθως σε πιο «ανάλαφρες» συζητήσεις. Σχεδόν ποτέ σε συνθήκες ανάγκης ή «πολέμου», τότε που το καταφύγιο θα είναι η μοναδική μας ελπίδα για ζωή. «Καταφύγιο». Μια λέξη που την έμαθα από παιδί, αλλά σπάνια την χρησιμοποιούσα, απλώς τη ζούσα. Για μένα καταφύγιο ήταν η εκκλησία, το στασίδι δεξιά της πόρτας. Για χρόνια ολόκληρα είχα εντοπίσει και ήξερα πού θα είναι το δικό μου καταφύγιο. Και τώρα, τώρα που μεγάλωσα, το αναζητώ σε κάθε εκκλησία της πόλης. 

Μόλις δω την πόρτα ανοιχτή, τρέχω μέσα και κάθομαι σε ένα στασίδι δίπλα στην πόρτα, ανάβω ένα κεράκι και το «φορτώνω» με τις ευχές όλου του κόσμου, όπως έκανα πάντα. Μόνο που τώρα οι ευχές έγιναν πιο πολλές, πιο βαριές, πιο μεγάλες. Τώρα οι ευχές κουβαλούν μια απειλή και μια απελπισία, και τα «καταφύγια» έγιναν λέξεις μεγάλης σημασίας. Μπαίνω μέσα, ανάβω ένα κερί, λέω τα «μυστικά» μου κι όπως τότε που ήμουν μικρός, ψιθυρίζω: «ας γίνουν όλα όπως πριν, ας επικρατήσει η ειρήνη και θα γίνω το καλύτερο παιδί στον κόσμο». Κατά έναν παράξενο τρόπο αυτή η ευχή πάντα έπιανε, ακόμα και αν δεν γινόμουν το καλύτερο παιδί. Εύχομαι μόνο να πιάσει και αυτή τη φορά. Εύχομαι μόνο να πιάσει...

(Το παραπάνω κείμενο ανήκει στον Χρήστο Δασκαλάκη -εδώ-)

(το παρακάτω σε μένα 😊)

Κι όμως, επειδή εδώ πιο κάτω σκάνε πύραυλοι κι ο πόλεμος στις ελληνικές τηλεοράσεις φαντάζει σαν ένα ακόμα σίριαλ, με μουσική υπόκρουση κι "έτσι", η λέξη καταφύγιο εισέβαλλε στις ζωές μας, έτσι απλά. Μαζί με τα σενάρια "ποιές ηλικίες πάνε επιστράτευση;", "πότε λήγουν τα μαράτα;", "ρε σεις, ψόφησε ο Νετανιάχου;" (πού τέτοια τύχη..), ρέει και το σενάριο "πού υπάρχουν καταφύγια;" Ναι, σκουπίσου κι απόφαγες! Καλά μου παιδιά, όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή, τα καταφύγια είναι για τους πλούσιους, εσείς απλά κάντε τον σταυρό σας, και να ξέρετε σάς αγάπησα! Και οκ, τα ρημαδοέφτιαξαν τα καταφύγιά τους "οι έχοντες", να τα κοιτάς (-εδώ-) και να ντρέπεσαι να πατήσεις το πόδι σου! Ε, κι εγώ έχω απορία: άντε κι έρχεται η κακιά η ώρα να πρέπει να πάει πχ. η Καρντάσιαν στο καταφύγιό της στην Αμερική. Κι έτσι όπως δε βάζουν κώλο κάτω οι πλούσιοι, σκάει πόλεμος (που έσκασε) κι η Καρντάσιαν είναι διακοπές στις Μαλδίβες. Πώς σκατά θα χρησιμεύσει το χρυσό καταφύγιο, χρυσή μου; Ποία η πρακτική του εφαρμογή;; Να μας τρελάνετε θέλετε;;

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ *✰ *✰❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

"Όταν ο κόσμος γκρεμίζεται, κάποιοι ανησυχούν για την σκόνη"

Foto: Pinterest ~ *Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Ξεχειμωνιάζοντας...

Χειμωνιάτικα αποτυπώματα ✿

 Είναι μια απ' αυτές τίς υπέροχα καταγεγραμμένες 

ημέρες, που περπατάμε με την μαμά στη γειτονιά.

Κοίτα μαμά τα πουλιά, μυρίζεις το γιασεμί; Κρατά 

ακόμα το τρελό του άρωμα, κι ας φθινοπώριασε..

Κάνει τα κόλπα της η φύση μα χειμωνιάζει, το νιώθω.

Έρχεται κακούργος χειμώνας στη ζωή μου 

που θα σε στείλει μακριά.. Μ' ακούς μαμά;..

Μαμά! Μαμά! Πού είσαι μάνα μου; Πες μου ότι

δεν έφυγες, πες μου πως, αν σηκώσω τα μάτια μου

στον ουρανό, θα 'σαι εσύ εκείνο το ηλιοβασίλεμα..

*...μα τα δειλινά μιά φωνή μού ψιθυρίζει μυστικά δεν θα γυρίσεις πια...*

Δωσ' μου ένα σήμα να πιαστώ, γίνε ζουμπούλι

να μεθύσω, γίνε κάτι "πολύ". Έστω και δυνατός

 πονοκέφαλος, να βυθιστώ στη λήθη να σωθώ..

Ζυγίζω μέσα μου την οδύνη και βαραίνει ο χειμώνας. Για πόσο αλήθεια;

Αν ξεχειμωνιάζει θέλω να μου το πεις, παρακαλώ!

Κι αν είσαι τού αλόγου το βλέμμα, ξηγήσου στα ίσια!

Υπόσχεσαι; Υπόσχεσαι, μάνα μου, πως, κάπου 

παραπέρα υπάρχει ένα ξέφωτο; Να ξέρω κι εγώ

τί να κάνω! Υπάρχει ελπίδα μετά τον βράχο που

πλακώνει την ψυχή μου; Διαλύεται η καταχνιά;

 Κάθε που κοιτώ μπροστά, με το βλέμμα στα παλιά,

εσύ..με βλέπεις;; Δεν θέλω να ταράξω την αιώνια

γαλήνη σου. Είσαι μάνα, μα δικαιούσαι -τώρα πια-

..να ζεις ανέμελη μέσα στο σύμπαν. Να πετάς στα 

σύννεφα ψηλά μαζί με τον μπαμπά παρέα. Όμως

λένε αλήθεια όσοι καρτερούν την άνοιξη; Άραγε 

ανθίζουν και μπουμπουκιάζουν τα δέντρα ξανά;

*Λίγο ακόμα και θα ιδώ τις αμυγδαλιές ν' ανθίζουν;;

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Για την Αριστέα και τα 

χειμωνιάτικα αποτυπώματα 

(..κάλλιο αργά..) ~ Petra

*Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης

*Στίχος: Γιώργος Σεφέρης

Ταξιδέψτε μαζί μου με ασφάλεια στην Σρι Λάνκα εδώ!

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤