✿ *Ιούλιος...

Γέμισε χρυσάφι ο κάμπος, γέμισαν τα μάτια θάμπος

Φως το αλώνι τού Αλωνάρη, ήλιο ξέχειλο και στάρι

Τρεμουλιάζει αχνός, η μέρα μες στον διάφανον αιθέρα 

Και του τζίτζικα το πριόνι, όσο πάει και δυναμώνει

Το θερμόμετρο ανεβαίνει, σπίτι του κανείς δε μένει

Μπλουμ! στη θάλασσα πηδάει, όλη η Ελλάδα κολυμπάει

*Ποίημα "Ιούλιος": Ρένα Καρθαίου ~ Art: Stephanie Lambourne

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

╰✿╮Η Φωτογραφία Της Εβδομάδας: Χριστουγεννιάτικες Ευχές!

✨ Αυτό που ήταν σημαντικό, δεν ήταν τα ✨  πυροτεχνήματα, αλλά ότι ήμασταν μαζί απόψε.. μαζί σ' αυτό το μέρος, κοιτάζοντας τον ουρανό 

Άκουσα ένα πουλί να τραγουδά μέσα στο σκοτάδι τού Δεκέμβρη, ένα πράγμα μαγικό και γλυκό για να το θυμάσαι: "είμαστε πιο κοντά στην Άνοιξη απ’ ό,τι ήμασταν τον Σεπτέμβριο", άκουσα ένα πουλί να τραγουδά μέσα στο σκοτάδι τού Δεκέμβρη 🎄🎅🌟 (*Banana Yoshimoto-Oliver Herford)

❤  Καλά Χριστούγεννα με Υγεία! ❤

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Μοναχικό θαλασσοπούλι...

«Πόσο καλύτερη είναι η σιωπή· το φλιτζάνι του καφέ, το τραπέζι. Πόσο καλύτερο να κάθομαι μόνος μου σαν το μοναχικό θαλασσοπούλι που ανοίγει τα φτερά του πάνω στο ξύλο. Ας κάθομαι εδώ για πάντα με γυμνά πράγματα, αυτό το φλιτζάνι του καφέ, αυτό το μαχαίρι, αυτό το πιρούνι, πράγματα από μόνα τους, ο εαυτός μου να είναι ο εαυτός μου» V.Woolf 

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ *✰*❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

V.Woolf  ~ Κύματα (απόσπασμα) ~ Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Ήρθαν τα χελιδόνια...

*Η μνήμη φλυαρεί όπως το χελιδόνι στο ηλεκτρικό σύρμα*

Πάντα ήθελα να το πω αυτό: ήρθαν τα χελιδόνια! Δηλαδή, λογικά έχουν έρθει, γιατί κανείς -από όσους ξέρω- δεν τα έχει δει, όλοι το εικάζουμε, τόσο που τείνω να πιστέψω ότι τα χελιδόνια είναι Ιδέα. Η πιο όμορφη.

Η πιο ελπιδοφόρα, η πιο επαναστατική ιδέα. Γιατί τα χελιδόνια πάνε πακέτο με την άνοιξη, με την αναγέννηση, με την ανανέωση, με την πίστη τών ρομαντικών, πως όλα μπορούν να συμβούν ακόμα κι η Δικαιοσύνη.

Στο μεταξύ, αυτά που έχουν έρθει σίγουρα, είναι τα κουνούπια. Δεν ξέρω αν διασχίζουν λιγότερο ουρανό για να φτάσουν, αυτό που ξέρω είναι πως αφήνουν αποτύπωμα με το καλημέρα σας! Έρχονται, τσιμπάνε, μένουν!

(~Εκείνα που δε θέλω να έρθουν πο-τέ είναι τα σαμιαμίδια! Please God!~)

Αλλά για να επανέλθω στα γλυκά μου τα χελιδόνια, διότι, καθόλου ρατσίστρια δεν είμαι, που αγαπώ τα κουκλοχελιδόνια αλλά αηδιάζω με τα αποκρουστικότατα σαμιαμίδια (μπας και όλα είναι θέμα εμφάνισης; 😊)..

..η άνοιξη είναι εδώ, κι ας κάνει ο Μάρτης πείσματα. Εδώ είναι και τα λουλούδια να δίνουν ρεσιτάλ ομορφιάς, αλλά με επιχειρήματα. Διότι, αν έχω καταλάβει καλά (και δεν έχει ποτίσει η βαφή και μέσα από την ρίζα)..

..ο Σοπενχάουερ είχε πει πως οι παλιάνθρωποι κι οι ποταποί είναι πάντοτε κοινωνικοί (όπα μισό, λάθος ρητό!😛) είπε κάτι σε ένα λουλούδι -δεν ξέρω τί ακριβώς, θα σε γελάσω και δεν το θέλω- και το λουλούδι απάντησε: "Ανόητε! Φαντάζεσαι πως ανθίζω για να με δουν; Ανθίζω για δικό μου λογαριασμό, επειδή έτσι μ' αρέσει κι όχι για τους άλλους. Η δική μου χαρά πηγάζει από το γεγονός ότι υπάρχω!" ~Κι ύστερα ήρθαν τα χελιδόνια..!

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ *✰ ❤ *✰❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

Foto: Pinterest ~ *Στίχος: Βαγγέλης Κάσσος

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Δώδεκα χρόνια μετά... ήθελα να 'μουνα καλέ μου πουλάκι...

...να πέταγα ψηλά...

Ξημέρωσε 11-11-2024.. Ε, και; 12 χρόνια από τότε που κάποιος έφτιαξε ένα blog ή 11 χρόνια από τότε που κάποιος έκοψε το κάπνισμα ή 8 χρόνια από τότε που κάποιος έχει άνοια ή 25 ημέρες από τότε που η μαμά είναι σε κλινική. Εκείνη η μαμά που έχει 8 χρόνια περίπου άνοια. Εκείνου τού παιδιού που το κατατρώει η αγωνία νύχτα μέρα. Οι τύψεις και το γαμώτο..

Γιατί ξέρεις; Όταν η μαμά είναι στην κλινική, εσύ είσαι απλά ένα παιδί που χάνει τη μαμά του, έστω κι αν εσύ είσαι 100 χρονών κι η μαμά 200.. Και πάλι όταν η μαμά λιώνει από άνοια και γήρας, εσύ είσαι ένα παιδάκι χαμένο στο δάσος. Πας να δεις τη μαμά, και όχι, δεν μπορείς ούτε καν να κρατήσεις τα προσχήματα, τα μάτια σου είναι κάνουλες που απλά παράγουν δάκρυα. Αλλά και πάλι, αυτό που δεν είσαι μόνο παιδί, αλλά και γονιός τού γονιού σου ταυτόχρονα, και δεν ξέρεις ποιον πρωτο- κλαίς..

..είναι λιώσιμο ψυχής.. Και δεν είναι ότι δε ζεις, δεν είναι ότι δεν προσπαθείς να ζήσεις, είναι να.. πώς να στο πω.. είναι που περπατάς, και τα πόδια σου δεν πατάνε στη γη. Αιωρείσαι. Όχι όμως όπως όταν "πετάς" από χαρά, αλλά σα να σ' έχουν κρεμάσει με σκοινί κι είσαι αναγκασμένος να πηγαίνεις αιωρούμενος στις δουλειές σου, στα ψώνια, στο φαρμακείο ή ακόμα και στο ταξίδι.. Ναι, λες, θα πάω ταξίδι, θα ζήσω παράλληλα με "αυτό", αλλά το σκοινί είναι πάντα στον λαιμό σου, κι εσύ αιωρούμενος.

Η μαμά αγαπάει ένα τραγούδι που είναι τόσο παγίδα.. Αποδείχθηκε παγίδα. "Ήθελα να 'μουνα, καλέ μου, πουλάκι, να πέταγα ψηλά", ε, και μετά είναι που εγώ έλεγα τη μαμά πολλές φορές πληγωμένο πουλάκι.. Και να μωρέ, είναι που τώρα αυτό το πουλάκι, το πληγωμένο, πιάστηκε "στο κλουβί" τής ζωής (κανείς δε γλιτώνει, μαμά...) κι εγώ δε θέλω να είμαι ένα εγωιστικό τομάρι που θα σκέφτομαι μόνο ας ζει η μαμά έστω "κι έτσι".

Η μαμά πάλεψε και τα κατάφερε να ζήσει με μιά κάποια ποιότητα, κι εγώ παλεύω -ακόμα- να ζω/ζήσω με μιά κάποια ποιότητα.. Κι η μαμά χάρηκε τόσο όταν πήγα να τη δω στην κλινική παύλα γηροκομείο, και της είπα ότι μόλις γύρισα από ταξίδι.. Μόνο που δεν με ρώτησε πού είχα πάει γιατί από γεωγραφία.. άστα, μην τα ρωτάς! Μόνο ο μπαμπάς -καλή του ώρα εκεί ψηλά που είναι- που ήταν ξυράφι στη γεωγραφία, θα την "στόλιζε" κανονικότατα τη μαμά, ότι "το παιδί είχε πάει, πού να σου πω τώρα και να καταλάβεις, κάπου μεταξύ Ευρώπης και Ασίας; Κάτσε και θα μας ξεναγήσει το παιδί όλους μαζί! Εσύ θυμήσου τις χώρες Γεωργία-Αρμενία!"

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ * ❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Όταν η ποίηση...

                                                       ...συναντά το παραμύθι...

Ένα πουλί κάθισε πάνω 

στα κάγκελα τού κήπου 

κάτι είπε στην κοπέλα τής βεράντας 

αλλά εκείνη δεν άκουσε

βούιζε ο κόσμος από τα τζιτζίκια

και τότε σκέφτηκα πως 

αυτή την σκηνή θα τη θυμηθώ κάποτε 

ύστερα από χρόνια 

και θα κλάψω απαρηγόρητος..

♡*•˛❤˛•*✰❤✰*•˛❤ * ❤˛•*✰❤✰*•˛❤˛•*♡

Ποίημα: Τάσος Λειβαδίτης ~ Τα χειρόγραφα τού 

φθινοπώρου (απόσπασμα) ~ Art: Jessica Courtney-Tickle

Δεύτερη εικόνα ΕΔΩ μαζί με το παραμύθι!

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤