✿ *Τον εαυτό της παιδί απ' το χέρι κρατάει...

...στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει... 

Έρχεται μιά στιγμή στη ζωή σου που δεν θα φανταζόσουν ποτέ ότι θα σου προκύψει, αφού εμπλέκεται καθαρά η τεχνολογία και το AI (το ποιό;) -εσύ στο μεταξύ έχεις γεννηθεί το 1821- κι αναρωτιέσαι τί έγινε τώρα ρε φίλε;

Αλλά νά που τα φέρνει έτσι η ζωή, και μιά μέρα σε "συναντάς" τύπου: "από δω η γυναίκα μου κι από δω το αίσθημά μου". Τη μιά -οπτικοποιημένη- στιγμή σου, είσαι ένα αθώο πλασματάκι που αγαπάς όλο τον κόσμο, την άλλη στιγμή σου, έχεις βάλει φτερά στη βαλίτσα σου και βολτάρεις σε όλο τον κόσμο, εν προκειμένω έξω από την Αγιά Σοφιά. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα, μπροστά στο ότι τη μιά χρονική στιγμή είσαι βέρι βέρι καστανομάλλικο μπεμπέ και την άλλη η βαφή έχει ποτίσει μέχρι εγκέφαλο.

Πού να 'ξερε (το μακρινό 1825) αυτό το καστανό Πετραδάκι ότι θα μεγαλώσει και θα θελήσει να γίνει μια ξανθή Πέτρα. Ε, και τώρα τί θες δηλαδή; Ήρθες να "μου την πεις" που δεν κράτησα το φυσικό; Γιατί κατά τα άλλα δεν ξέρω τί άλλο έχουμε να πούμε Πετραδάκι μου, αφού εγώ με το που είδα αυτή την συγκεκριμένη "συνένωση", έκλαιγα τόσο πολύ και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω.. Ε, κι αφού βαλάντωσα πρώτα στο κλάμα, είπα δεν γίνεται άλλο, κι αποφάσισα να δώσω μια χαρωπή νότα σε όλο "αυτό".

θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια

από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα

Μα.. αν γινόταν ποτέ να μπορούσα να βρεθώ σε ένα παράλληλο σύμπαν, με τον εαυτό μου παιδί, θα του έδινα "ραντεβού" στον μικρό κήπο τού πατρικού μου σπιτιού, εκεί που έπαιζα μικρή μόνη μου. Θα ήταν άνοιξη κι η μαμά με τον μπαμπά, θα έπιναν τον καφέ τους μέσα στο σπίτι, και θα με περίμεναν. Αλλά δεν θα έφτανα μόνη.. Θα πήγαινα μαζί με το παιδί μου μικρό επίσης, για να το γνωρίσω στον μικρό μου εαυτό. Κι οι τρεις μαζί -εγώ ως μαμά, εγώ ως παιδί, και το παιδί μου- θα καθόμασταν κάτω από τη μηλιά. Και θα τα γέμιζα με φιλιά και λόγια αγάπης και συγνώμες. Για κάθε πληγή που τους άνοιξα για κάθε στιγμή που τα πόνεσα. Τα δυο παιδιά μου

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε σαν ποτάμι οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες...

✰*•˛❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤˛•*✰

Ένα καλοκαίρι στην Κωνσταντινούπολη

✰*•˛❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤˛•*✰

• Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο Παιδί μου •

Ευχαριστώ την Αριστέα που "έφτιαξε" αυτή τη φωτογραφία!

*Τον εαυτό του παιδί~Στίχοι: Π.Καρασούλος~Μουσική-Ερμηνεία: Μ.Φραγκούλης

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.

θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια, από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.
Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε σαν ποτάμια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.
Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.
Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Λίγο Μαμά Ακόμα...

Οι ζωές τών ανθρώπων περνούν ξορκίζοντας κι αποχαιρετώντας

Στέφεται ο δούλος τού Θεού Κορνήλιος τη δούλη τού Θεού Αδαμαντία, εις το όνομα τού Πατρός και τού Υιού και τού Αγίου Πνεύματος

Ο μπαμπάς κι η μαμά καθάριζαν φασολάκια όταν τής έκανε πρόταση γάμου κι η μαμά είπε ναι. Ήταν μιά ζεστή μέρα τού Αυγούστου όταν αντάλλαξαν όρκους αιώνιας πίστης κι αγάπης. Κι είναι ίσως το μοναδικό ζευγάρι, που, μερικές δεκαετίες μετά, ανανέωσαν τους όρκους τους την ίδια ακριβώς ημερομηνία ενός ζεστού Αυγούστου. Όπου η μαμά πήγε να παντρευτεί τον μπαμπά στον ουρανό κι έκτοτε λείπουν για ταξίδι τού μέλιτος στο σύμπαν. Άλλωστε αγαπούν τόσο πολύ τα ταξίδια και οι δυο...

..........................................................................................................................

Ξυπνάς κάθε πρωί, και είναι αλήθεια. Αλλά μπορεί και να μην είναι..

..........................................................................................................................

Είμαι ορφανό. Ορφάνεψα ένα ζεστό και όμορφο βράδυ τού Αυγούστου, εκεί που λες πως τίποτα δεν μπορεί να συμβεί. Από εκείνη την στιγμή, έχω γίνει χρονοταξιδιώτης και "περιφέρομαι" μέσα σε στιγμές τού παρελθόντος που παλιά δεν θυμόμουν καν ότι είχαν συμβεί: Ο φλεβαριάτικος βοριάς τρυπά το ξύλινο παράθυρο, και εισβάλλει σαν ακριβό άρωμα στα ρουθούνια μου, καθαρίζοντας το μέσα μου. Ψήνομαι στον πυρετό και θέλω τον μπαμπά μου κι ένα σοκολατάκι. Μα πρώτα πρέπει να κάνω την ένεση..

..........................................................................................................................

Μιά παγωμένη νύχτα τού Δεκέμβρη, όταν τα σύννεφα μπερδεύτηκαν γλυκά στα κλαδιά, και πρόβαλλε η πανσέληνος, "έφυγε" ο μπαμπάς.. Έπεσε στους ώμους μου το βάρος να το ανακοινώσω στη μαμά, κι ενώ η καμπάνα τού χωριού χτυπούσε πένθιμα και με ράγιζε. Ε, λοιπόν, χίλιες φορές να ακούσεις τον πένθιμο ήχο τής καμπάνας, πίστεψέ με, όταν χτυπά για να αποχαιρετήσει τον μπαμπά σου και την μαμά σου, ο ήχος μετατρέπεται σε οδύνη, κι είναι το ίδιο βαρύς με την καμπάνα. Ασήκωτος..

(Εγώ με την μαμά είμαστε στην αυλή, ο μπαμπάς μέσα στο σπίτι, κι οι τρεις "αγκαλιά")

Μάνα μου, είμαι σίγουρη πως, αν πάω τώρα στο παραθαλάσσιο εξοχικό μας, θα σε βρω εκεί πλάι στο κύμα, 86 χρονών θηλυκό, να περπατάς με το μπλε μαγιό σου το ολόσωμο - και να τρίζουν οι πέτρες τής θάλασσας..

 ..........................................................................................................................

Μόλις έναν χρόνο μετά, θα αρχίσει σταδιακά κι επώδυνα, η εκδίκηση τής άνοιας, που δεν σε χώνεψε ποτέ, ολοφάνερο, κι από τότε που είχε ρίξει τα δίχτυα της μες στο σπίτι μας το πατρικό, αποφάσισε να ριζώσει. Οι ρίζες της έτρωγαν τις ρίζες σου, μα εποφθαλμιούσε τον κορμό, τα κλαδιά και τα λουλούδια σου, μάνα μου. Αυτή βάλθηκε να σε μετατρέψει ύπουλα σε χαλασμένο παιχνιδάκι. Παράλληλα όμως (πώς το κατάφερε αυτό το μαγικό!), σου εξάλειφε τον αυταρχισμό σου, σε έκανε την μάνα που ονειρευόμουν από πάντα, σε έκανε την μάνα που αγάπησα άνευ όρων!

 ..........................................................................................................................

Αχ, μάνα μου, σάς είχα από τότε που γεννήθηκα, τρελή αδυναμία.. Ίσως αποζητούσα την αποδοχή σας, ίσως ήμουν υπερβολικά "αγαπησιάρικο" παιδί, κι ήθελα μόνιμα να βιώνουμε μιά "κινηματογραφική" ζωή, απ' αυτές που δεν μαλώνουν ποτέ οι γονείς με το παιδί, κι όλη μέρα αγαπιούνται, γελάνε, γιορτάζουν, συμφωνούν. Ό,τι δεν γίνεται να συμβαίνει δηλαδή..

..........................................................................................................................

Όμως εγώ γι' αυτό πάλευα όλα τα χρόνια, έστω και μέσα από τις μεγάλες συγκρούσεις, αλλά η λατρεία μου για εσάς δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Κι όσο σε περικύκλωνε η άνοια, τόσο πιο πολύ σε στήριζα, σε αγαπούσα, σού(μάς) δημιουργούσα όμορφες στιγμές, σου τηλεφωνούσα όλο και πιο συχνά, σου αγόραζα ζωγραφιές και μαρκαδόρους, παίζαμε μπιρίμπα, περπατούσαμε παρέα. (Θυμάσαι τα τσιγάρα που καπνίζαμε στη βεράντα χαχανίζοντας;)

..........................................................................................................................

Ήξερα μάνα μου πως "μαζεύει το σκοινί", ειδικά από τότε που μπήκες εκτάκτως στην κλινική παύλα γηροκομείο. Αλλά ερχόμουν εκεί -βράχος- κι έφευγα λιωμένη από το κλάμα, στα όρια τής τρέλας, ξεριζωνόταν το στομάχι μου κάθε φορά, μιας και δεν άντεχα ούτε την κατάστασή σου, μα ούτε αυτό το σύμπλεγμα χλωρίνης, αρρώστιας, αποφοράς, αποσύνθεσης. Όμως εγώ εκεί, να σου διαβάζω παραμύθια με εικόνες (ήσουν το παιδί μου!) να σου βάζω άρωμα, να σου λέω σ' αγαπώ κάθε λεπτό, και να διεκδικώ (ήμουν το παιδί σου ρε μαμά!) τα δικά σου σ' αγαπώ, τα δικά σου εκατομμύρια φιλιά, εκείνα που σχημάτιζε ακόμα κι ενστικτωδώς το στόμα σου μέχρι την τελευταία σου ανάσα, μέχρι εκείνο το ελεεινό ανεπίστρεπτο.. Εγώ μέχρι και τότε "θήλαζα" λίγο Μαμά ακόμα αν και όπως πολύ σοφά μού είχες πει "οι γονείς δεν χορταίνονται". Μάνα μου! ❤

Και πού είσαι τώρα να με παρηγορήσεις μαμά

Πέτα Σκέψη Με Χρυσά Φτερά Πέτα Ψηλά Μαμά

*Ο στίχος "πέτα σκέψη με χρυσά φτερά" ανήκει σε Όπερα τού Βέρντι ~ Foto: Google~Pinterest

Προϊόν Πνευματικής Ιδιοκτησίας Απαγορεύεται Ρητά Η Αντιγραφή Και Η Αναδημοσίευση

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤