Μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή ενός παιδιού, είναι η αλλαγή περιβάλλοντος. Ρώτα με να σε ρωτώ.
Όταν ήμουν παιδάκι στο δημοτικό, μέναμε στην επαρχία κι οι γονείς μου αποφάσισαν πως θα φεύγαμε για την πρωτεύουσα. Η αλλαγή πλεύσης με βρήκε ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Αμέσως μετά τις διακοπές του σχολείου, εγώ βρισκόμουν κιόλας στην πόλη.
Δυο αναμνήσεις που χαράσσουν τη μνήμη μου, είναι αρχικά η χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου στην επαρχία, όπου ανεβάσαμε ένα θεατρικό κι εγώ υποδυόμουν "το κοριτσάκι με τα σπίρτα"!!! Θυμάμαι ακόμα πόσο παγωμένα ήταν τα πλακάκια της αίθουσας του σχολείου (κανείς δεν σκέφτηκε να έριχνε εκεί μια κουβέρτα;;), όπου παιζόταν το θεατρικό κι εγώ κειτόμουν στα πατώματα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, καθώς, μερικές μέρες μετά, φύγαμε για την Αθήνα....
Την τραυματική περίοδο των αμέσως επόμενων ετών στην πόλη, ως προς την μη προσαρμογή μου στο νέο αυτό περιβάλλον, θα μου επιτρέψεις να σου την πω όταν...εκδώσω βιβλίο! Μιλάμε τώρα για πολλά κεφάλαια ανένταχτων ημερών, μηνών, ετών, και χάνεται στο άπειρο ο χρόνος!!
Η λύση για μένα -για να ξεφεύγω από αυτήν την σκληρή πραγματικότητα εννοώ- ήταν η πιο κλασσική: ονειροπόληση! Από τότε ήμουν ένα ονειροπαρμένο ον! Η πρώτη μέθοδος λοιπόν (παλιά μέθοδος και δοκιμασμένη!) ήταν: κρατάμε ένα βιβλίο στα χέρια και κάνουμε και καλά ότι διαβάζουμε! Η δεύτερη ήταν να κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Ώρες ατελείωτες μιλάμε!
Ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω τον λόγο, αλλά εκτιμώ πως, επειδή το διαμέρισμα το έβλεπα
ως φυλακή, καθόμουν σχεδόν πάντα στο παράθυρο και κοιτούσα απέξω τον δρόμο της πόλης. Πολυκατοικίες κι άγιος ο Θεός. Κι εδώ έρχεται η δεύτερη ανάμνηση που σου έλεγα: μια Πρωτοχρονιά με έκλεισαν οι γονείς μου στο δωμάτιο μου να διαβάσω (!) για να πάει λέει γούρι και να διαβάζω όλη τη χρονιά!!! Ωχ! Παναγία μου! Ακόμα να το χωνέψω, αλλά ας ήταν καλά το παράθυρο του δωματίου μου, που έβλεπε σ' ένα ξέφωτο κι εγώ χάζευα έναν μικρό κηπάκο που είχε η πολυκατοικία και τα περιστέρια που κατέβαιναν για συμπαράσταση ίσως;....
Δεν θα σου ζητήσω να με παρηγορήσεις σήμερα. Θα ήθελα μόνο να μοιραστούμε αν υπήρχε ένα δικό σου "παράθυρο" στα παιδικά χρόνια, που σε παρηγορούσε και γλύκαινε τις μεγάλες αλλαγές. Εκείνες που προέκυπταν μέσα από τις αποφάσεις των γονιών μας, για το καλό μας!
_____________________ "o pio pistos filos tou skylou" _________ Foto ______________________
