Μια μικρή χαραμάδα είχαν ανοίξει τα σύννεφα, ίσα για να επιτρέπουν στον ήλιο να κάνει τα δικά του... Με καθρέφτη τον συννεφιασμένο ουρανό, η θάλασσα είχε παραδοθεί στην απόλυτη άπνοια... Οι γλάροι στο ενδιάμεσο και δυό πάπιες παρέα.
-Γυρίστε προς τα εμένα... (Ποιος μιλάει και γιατί μου χαλάει την ησυχία μου; δεν βλέπει ότι έχω βυθιστεί στο τοπίο;) -Έεεεετσι μπράβο! Τώρα θα σας πονέσω λιγάκι.. (γιατί; τόσην ώρα τι νομίζεις ότι κάνεις;.. έλεος...ακόμα και στη θάλασσα;)
Το βιβλίο είχε κολλήσει στην σελίδα 119. Όταν γύρω σου η ομορφιά σε καλεί, όταν είσαι μέσα στην απεραντοσύνη τής φύσης, καμιά σελίδα κανενός βιβλίου δεν μπορεί να σε αποσπάσει.. -Ανοίξτε λίγο ακόμα το στόμα σας (γιατί μαντάμ; για να μπει καμιά σφίγγα; μια φορά δε με τσίμπησε μια;...και...Έιιιιιιιι! πονάω!!)
-Μην ανησυχείτε, όλοι τρομάζουν στην αρχή με τον τροχό, αλλά μετά συνηθίζουν.. (τι συνηθίζουν τρομάρα σου; και τι δουλειά έχει ο τροχός στην αμμουδιά πρωινιάτικα; εγώ μόλις ετοιμαζόμουν να βάλω τα βατραχοπέδιλα και να βουτήξω στα δροσερά νερά και...)....-Αυτό το δόντι δεν το βλέπω να κρατά για πολύ... Μάλλον θα χρειαστεί απονεύρωση... (Ουφφφφφφφ......είχες δεν είχες καλή μου κυρία, με γύρισες πίσω στην ανατριχιαστική πραγματικότητα...με πήρες από την ακρογιαλιά και με προσγείωσες στο σκατο-οδοντιατρείο σου, σόρρυ κιόλας! κι αν δεν έκανα ο,τι μπορούσα για να ξεχνώ ότι βρίσκομαι επάνω στην ηλεκτρική σου καρέκλα, κι αν δεν με μετέφερα σε μια γλυκιά φθινοπωρινή ημέρα δίπλα στο κύμα...εσύ εκείειειειει! το χαβά σου! ο δολοφόνος με τον τροχό σε νέες περιπέτειες!) -Φτύστε! (...στα μούτρα σου!!!!!..πάνω που λικνιζόμουν στα κύματα!)
