*Ξεκινάμε πάμε μακριά σ' άλλα μέρη σ' άγνωστα νερά...
Δηλαδή εδώ που τα λέμε, όχι και τόσο μακριά, δυό βήματα έκανα μόνο και τσουπ, έφτασα στον προορισμό μου. Που, δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά τώρα όλο και πιο κοντά ταξιδεύω στην Ελλάδα. Από κάτι Ασίες και κάτι Αφρικές, πήγα σε κάτι Μάλτες και σε κάτι Ρουμανίες κι Ιταλίες, και να 'μαι τώρα μιά ανάσα από την Κέα/Τζια. Να μου το θυμηθείτε: η επόμενη ανταπόκριση θα είναι από το μαγευτικό Κολοκοτρωνίτσι τού Ουδεπόποτα.!
Κι όλα αυτά χάρη στην πιο μικρή και κούκλα νονά τού κόσμου (αρχική φωτό) που είχε την φαεινή ιδέα να βαφτίσει στην Κέα/Τζια το πιο όμορφο και χαμογελαστό μωρό τού κόσμου (δες τις επόμενες φωτό) κι έτσι έκανα κι εγώ φέτος μια απόδραση μερικών ωρών! Βρε, όχι βαλίτσα, ούτε τσαντάκι χειρός δεν χρειάστηκα! Κι αντί για αεροπλάνο, πλοίο τής γραμμής! Κι όχι καπέλο δεν είχα, μιά κόμη είχα, πιο..σοφιστικέ να το πω;
Το λοιπόν αυτό το ταξίδι-αστραπή, μού θύμισε κάτι ελληνικά βίντεο κλιπ που γυρνούσαν τη δεκαετία τού '90, που οι πρώτες σκηνές τού βίντεο ήταν με ήλιο και φως, και το τέλος είχε απαραίτητα ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, γιατί το είχαν γυρίσει άρον-άρον μέσα σε μερικές ώρες! 😊😛
Στο δια ταύτα τώρα, η Κέα/Τζια είναι ένας πολύ κοντινός προορισμός για όσους μένουν στην Αττική, με πολλές φυσικές ομορφιές, γιατί, σύμφωνα με την θεωρία μου, δεν υπάρχει άσχημο μέρος. Σίγουρα ένας επισκέπτης θα βρει τα πάντα: ωραία τοπία, καθαρές θάλασσες, γραφικά σοκάκια, ωραία καφέ, νόστιμο φαγητό, τοπικά προϊόντα, τέλεια πλάνα για φωτογράφηση.!
Όχι μόνο δεν έχεις τίποτα να χάσεις πηγαίνοντας στην Κέα/Τζια, όχι μόνο δεν θα σου λείψει τίποτα, ίσα ίσα που θα πάρεις μεγάλες ανάσες, στην ιδέα και μόνο ότι βρίσκεσαι σε ένα κυκλαδίτικο νησί, μια ώρα από το Λαύριο. Ακόμα κι ένα διήμερο είναι αρκετό για να γεμίσεις μπαταρίες που λένε, και να γυρίσεις σπίτι σου άλλος άνθρωπος. Πέρα όμως από αυτό καθαυτό το ταξίδι, υπάρχει και κάτι ακόμα που θα κάνει την Κέα να μείνει ανεξίτηλα στην μνήμη σου: ένα άλλο νησί που ανταμώνεις ταξιδεύοντας, όχι απλά βαρύ σαν Ιστορία, αλλά η ίδια η Ιστορία μπροστά στα μάτια σου: είναι ένα μακρύ νησί εκεί στα διπλανά νερά -η Μακρόνησος- που κάθε σπιθαμή του κρύβει πόνο και αίμα και θυσίες και σκληρά βασανιστήρια (σ' αγαπώ μπαμπά μου..) "Εκεί που Έλληνες βασάνιζαν Έλληνες, εκεί που "πατριώτες" βασάνιζαν Πατριώτες".
Κι εκεί στο φόρτε τής ρομαντικότητας, εκεί που έχει αρχίσει ο ήλιος να δύει μες στη θάλασσα, είναι η ώρα τής επιστροφής. Μιά μικρή αλλά τόσο μεστή, από εικόνες και συναισθήματα απόδραση, έφτασε στο τέλος της. *Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει κι από τα μάτια σβήνει η στεριά, μες στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι κι εγώ σου λέω έχε γειά Τζια.!
✰♡*•˛❤˛•*✰✰♡*•˛❤✰❤˛•*✰✰♡*•˛❤˛•*✰
Υ.Γ Το κείμενο και οι φωτογραφίες υπόκεινται στους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας.
Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή! Οι...συνήθεις ύποπτοι το πιάσανε το υπονοούμενο...
❤¸¸.•*¨*•♫ .............................οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........................❤¸¸.•*¨*•♫
