✿ Σχεδόν...

Ένας σχεδόν ήλιος ανάμεσα στα σύννεφα έκανε το ντεμπούτο του σε ένα σχεδόν παγωμένο πρωινό. Αναποφάσιστος κι ο χειμώνας εφέτος, σχεδόν εφάμιλλος με ένα φθινόπωρο που μας ξεγέλασε κι εκείνο με την σειρά του. Άλλα προσδοκούσαμε, όμως μιά σχεδόν ίδια μοίρα με αυτή τής άνοιξης ήτανε το γραφτό μας. Ξυπνάμε κάθε πρωί αναμένοντας μιά σχεδόν πανο-

μοιότυπη ημέρα. Καφές σκέτος κι ένα κουλούρι κατά προτίμηση, άντε και δυο, μιας και το τραβάει η κλεισούρα. Ψωμί από το φούρνο και σε λίγο...

...ώρα για μαγειρική τέχνη, πλύσιμο τών λαχανικών και τσιγάρισμα τού κοτόπουλου. Σήμερα το μενού έχει μιά ιδιότυπη σούπα με τα μανιτάρια να σωτάρονται με κρασί και να προστίθενται στην κατσαρόλα. Όχι. Δεν είναι άνοιξη, δεν είναι Πάσχα. Είμαστε στις παρυφές τού χειμώνα, αλλά ποιος μας εμποδίζει από μιά συνταγή που να μοιάζει σχεδόν με μαγειρίτσα; Στο τσακίρ κέφι, ζυμώνουμε και δυό-τρία τσουρέκια και..Χριστός Ανέστη!🐇

Να μην ξεχάσω, να μην ανοίξω την τηλεόραση και πέσω επάνω σε σχεδόν νέα από μη δημοσιογράφους. Καλύτερα να συνεχίσω το διάβασμα τού σχεδόν δικαστικού θρίλερ που ξεδιπλώνεται μέσα σε 800 σελίδες, μέχρι να ψηθεί το κοτόπουλο και να σβήσω την σούπα-μαγειρίτσα. Μετακίνηση 4 για να πάω φαγητό στην μαμά και να δω τί κάνει. Χθες πονούσε και πάλι το σχεδόν σπασμένο χέρι της. Μάσκα, αντισηπτικό και φύγαμε. Νωρίς το απόγευμα μιά μεγάλη βόλτα στον μαγικό κόσμο τών social media θα μου δώσει την ψευδαίσθηση τής σχεδόν ψυχαγωγίας, αν δεν μου ανεβάσει τα νεύρα στο ταβάνι με τα αίσχη μιάς σχεδόν κυβέρνησης... Κι όταν πια πέσει το βράδυ, άγριες μέλισσες για να ξεφύγω από την ζοφερή πραγματικότητα τού σήμερα: 2137 κρούσματα και 105 χαμένες ζωές. Όχι σχεδόν. Ακριβώς

✰♡*•˛❤˛•*✰✰♡*•❤✰✰❤˛•*✰✰♡*•˛❤˛•*✰

Art: Claudia Tremblay

❤¸¸.•*¨*•♫ .............................οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........................❤¸¸.•*¨*•♫

✿ Οκτώ

Deja vu.. Κοινώς αυτό το έχω ξαναζήσει. Να μπαίνω στον blogger και να μην ξέρω τί μου γίνεται, και να ανακαλύπτω ότι έχουν αλλάξει όλα. Όχι υπέρ μου. Κι άντε πάλι να μην ξέρω ποιο "κουμπί" πατάμε και πού στο διάολο πήγε η γραμματοσειρά και αν, πατώντας "προεπισκόπηση" θα τιναχτώ στον αέρα, αλλού ο υπολογιστής κι αλλού εγώ. Welcome to the pragmatikotita manitsa. Σε ελεύθερη μετάφραση "ας έκανες πιο συχνά αναρτήσεις να ήξερες τί σου γίνεται". Τώρα ακολουθεί μίνι ανασκόπηση:

Πού βρισκόμουν τους μήνες που εξαφανίστηκα; (στο facebook θα πουν οι φαρμακόγλωσσες😛). Άντε λίγο θάλασσα, άντε καμιά εικοσιπενταριά βιβλία, άντε ένας γάμος και μιά βάφτιση, άντε μια τόση-τοσοδούλα απόδραση, άντε κάτι υποχρεώσεις, ερχόμαστε και πού φτάνουμε; Στο deja vu νούμερο 2: καραντίνα ξανά! Μμμμ, τί είχαμε τί χάσαμε @@λέω σε ξεχάσαμε. Σε ευρεία κλίμακα, είμαστε όλοι περικυκλωμένοι από την γκαντεμιά τού πανσυμπαντικού γκαντέμη, κι αν μας αντέξει το σκοινί, σφύρα μου κλέφτικα. Ρε θα πεθάνουμε όλοι κι ο Κούλης θα διακοπάρει!

Σε small κλίμακα τώρα, άντε να έχω ξανά επέτειο στο blog που κόντεψα να ξεχάσω ακόμα και πού μένει κι έφερνα βόλτα τα τετράγωνα, μέχρι να το βρω για να του ευχηθώ να τα εκατοστήσει (έτσι, για τους τύπους), αφού σήμερα κλείνει τα 8 του χρόνια (μικρό παιδί). Βάλε κι εμένα από δίπλα, που έκοψα το κάπνισμα εδώ και 7 ολόκληρα χρόνια, αλλά από τότε που εκλέχτηκε ο-κακό-χρόνο-να'χει, όλο και ξεφυσάω από τα διαόλια μου, κι όλο μου 'ρχεται μιά σκέψη: "να 'χα τώρα ένα τσιγάρο, την τύχη μου γαμώ".

Στο δια ταύτα, όποιος θέλει μού εύχεται χρόνια πολλά, όποιος θέλει με ρωτάει ποιο βιβλίο διαβάζω αυτές τις ημέρες, όποιος θέλει με ρωτάει πώς γίνεται το φαγκρί στο φούρνο, και στην τελική, όποιος δεν θέλει δεν ασχολείται καν. Όποιος σκέφτεται ότι προσπαθώ να σας δελεάσω, να του καεί το κασετόφωνο (οι νεότεροι απευθυνθείτε στη βικιπαίδεια). Αλλά για να σας..δελεάσω, ένα θα πω: στην επόμενη ανάρτηση (όποτε!😎) το μενού έχει ξενάγηση σε ελληνικό νησί. Ας όψεται ο Μέγας Γρουσούζης που έφερε τον κορονοϊό στον πλανήτη (ναι, αυτός!) και μας κόπηκαν και τα ταξίδια! 

✰♡*•˛❤˛•*✰✰♡*•˛❤❤✰❤❤˛•*✰✰♡*•˛❤˛•*✰

Foto: Pinterest

❤¸¸.•*¨*•♫ .............................οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........................❤¸¸.•*¨*•♫