✿ *Τον εαυτό της παιδί απ' το χέρι κρατάει...

...στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει... 

Έρχεται μιά στιγμή στη ζωή σου που δεν θα φανταζόσουν ποτέ ότι θα σου προκύψει, αφού εμπλέκεται καθαρά η τεχνολογία και το AI (το ποιό;) -εσύ στο μεταξύ έχεις γεννηθεί το 1821- κι αναρωτιέσαι τί έγινε τώρα ρε φίλε;

Αλλά νά που τα φέρνει έτσι η ζωή, και μιά μέρα σε "συναντάς" τύπου: "από δω η γυναίκα μου κι από δω το αίσθημά μου". Τη μιά -οπτικοποιημένη- στιγμή σου, είσαι ένα αθώο πλασματάκι που αγαπάς όλο τον κόσμο, την άλλη στιγμή σου, έχεις βάλει φτερά στη βαλίτσα σου και βολτάρεις σε όλο τον κόσμο, εν προκειμένω έξω από την Αγιά Σοφιά. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα, μπροστά στο ότι τη μιά χρονική στιγμή είσαι βέρι βέρι καστανομάλλικο μπεμπέ και την άλλη η βαφή έχει ποτίσει μέχρι εγκέφαλο.

Πού να 'ξερε (το μακρινό 1825) αυτό το καστανό Πετραδάκι ότι θα μεγαλώσει και θα θελήσει να γίνει μια ξανθή Πέτρα. Ε, και τώρα τί θες δηλαδή; Ήρθες να "μου την πεις" που δεν κράτησα το φυσικό; Γιατί κατά τα άλλα δεν ξέρω τί άλλο έχουμε να πούμε Πετραδάκι μου, αφού εγώ με το που είδα αυτή την συγκεκριμένη "συνένωση", έκλαιγα τόσο πολύ και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω.. Ε, κι αφού βαλάντωσα πρώτα στο κλάμα, είπα δεν γίνεται άλλο, κι αποφάσισα να δώσω μια χαρωπή νότα σε όλο "αυτό".

θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια

από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα

Μα.. αν γινόταν ποτέ να μπορούσα να βρεθώ σε ένα παράλληλο σύμπαν, με τον εαυτό μου παιδί, θα του έδινα "ραντεβού" στον μικρό κήπο τού πατρικού μου σπιτιού, εκεί που έπαιζα μικρή μόνη μου. Θα ήταν άνοιξη κι η μαμά με τον μπαμπά, θα έπιναν τον καφέ τους μέσα στο σπίτι, και θα με περίμεναν. Αλλά δεν θα έφτανα μόνη.. Θα πήγαινα μαζί με το παιδί μου μικρό επίσης, για να το γνωρίσω στον μικρό μου εαυτό. Κι οι τρεις μαζί -εγώ ως μαμά, εγώ ως παιδί, και το παιδί μου- θα καθόμασταν κάτω από τη μηλιά. Και θα τα γέμιζα με φιλιά και λόγια αγάπης και συγνώμες. Για κάθε πληγή που τους άνοιξα για κάθε στιγμή που τα πόνεσα. Τα δυο παιδιά μου

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε σαν ποτάμι οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες...

✰*•˛❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤˛•*✰

Ένα καλοκαίρι στην Κωνσταντινούπολη

✰*•˛❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤˛•*✰

• Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο Παιδί μου •

Ευχαριστώ την Αριστέα που "έφτιαξε" αυτή τη φωτογραφία!

*Τον εαυτό του παιδί~Στίχοι: Π.Καρασούλος~Μουσική-Ερμηνεία: Μ.Φραγκούλης

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.

θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια, από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.
Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε σαν ποτάμια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.
Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.
Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤