✿ Την στρουμφίσαμε...

O Μίκυ Μάους και η Μίνι Μάους δημιουργήθηκαν το 1928 από τον Γουώλτ Ντίσνεϋ και τον Ουμπ Άιγουερκς. Έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση μαζί τον Νοέμβριο τού 1928 στην ιστορική ταινία κινουμένων σχεδίων «ατμόπλοιο Γουίλι» η οποία σηματοδότησε την εποχή τού ήχου στα κινούμενα σχέδια και τους κατέστησε παγκόσμια σύμβολα. Η Μίνι καθιερώθηκε αμέσως ως η αιώνια σύντροφος του Μίκυ, με τις ιστορίες τους να συνδυάζουν ρομαντισμό και περιπέτειες. Έγιναν το σήμα κατατεθέν τής the Walt Disney company, πρωταγωνιστώντας σε εκατοντάδες ταινίες και σειρές. Ο Ντόναλντ Ντακ πρωτοεμφανίστηκε στις 9 Ιουνίου 1934 στην ταινία «η μικρή σοφή πουλάδα». Είναι νευρικός, καλόκαρδος, ατυχής αλλά πολυαγαπημένος. Η Νταίζη Ντακ είναι η αιώνια αγαπημένη τού Ντόναλντ ενώ συχνά την πολιορκεί κι ο Γκαστόνε.

Οι Χιούι, Λιούι, Ντιούι, είναι τα τρία διάσημα ανιψάκια τού Ντόναλντ Ντακ. Το 1938 έκαναν το κινηματογραφικό τους ντεμπούτο στην ταινία κινουμένων σχεδίων «τα ανίψια τού Ντόναλντ». Είναι πανομοιότυπα τρίδυμα, ενώ ξεχωρίζουν αποκλειστικά από το χρώμα των ρούχων και των καπέλων τους: Χιούι: κόκκινο καπέλο, Ντιούι: μπλε, Λιούι: πράσινο. Από την άλλη βέβαια είναι και τα Στρουμφάκια που δημιουργήθηκαν από τον Βέλγο σκιτσογράφο Peyo το 1958. Τη δεκαετία τού 1980 δημιουργήθηκε η πασίγνωστη σειρά κινουμένων σχεδίων, που τα έκανε διάσημα σε όλο τον πλανήτη. Πρόκειται για μικροσκοπικά, μπλε ανθρωπάκια με λευκά παντελόνια και σκουφάκια, αντικαθιστούν ρήματα και ουσιαστικά με τη λέξη «στρουμφ» (τη στρουμφίσαμε!) Ζουν σε ένα κρυφό χωριό στο δάσος με τον σοφό Μπαρμπαστρούμφ. Ο κακός μάγος Δρακουμέλ και η γάτα του η Ψιψινέλ, προσπαθούν διαρκώς να τα πιάσουν (τί σας θυμίζει αυτό;)

✰*•˛❤˛• *♡ *✰ •˛❤ ✰ ❤ * ❤ ✰ ❤˛•✰* ♡*•˛❤˛•*✰

Τα ανέμελά μας χρόνια (ως παιδιά) ήταν αυτά τα κινούμενα σχέδια~Πληροφορίες: ΑΙ

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ *Μαζεύω ήλιο και θάλασσα...

«Μαζεύω ήλιο και θάλασσα για τον χειμώνα. 

Ίσως και τίποτα αισθήσεις και εικόνες που κάποτε, στην ώρα τους, θάρθουν να μου ζητήσουν «να υπάρξουν» γιατί όσο υπάρχουν 

δε μου ζητάνε τίποτα, θα πρέπει να χαθούν για 

ν’ αρχίσουν ν’ αξιώνουν μια θέση στο στίχο. 

Κ’ εμείς: να τις σώσουμε για να σωθούμε»

✰*•˛❤˛• *♡ *✰ •˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•✰* ♡*•˛❤˛•*✰

*Aπόσπασμα από γράμμα τού Γιάννη Ρίτσου στον Τάσο Λειβαδίτη 21/8/1973

Foto: Google Docs ~ Laetitia Freling Photographie

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ *Le belle persone...

Le belle persone restano sempre belle, anche se passano gli anni. Anche senza trucco. Se sono stanche, se hanno le rughe. Perche' la bellezza che e' dentro di noi non invecchia mai. Diventa con gli anni piu' fragile e preziosa. Le belle persone

non smettono mai di brillare.

Οι όμορφοι άνθρωποι παραμένουν πάντα όμορφοι, 

ακόμα κι αν τα χρόνια περάσουν. Ακόμα και χωρίς μακιγιάζ. 

Αν είναι κουρασμένοι, αν έχουν ρυτίδες. Γιατί η ομορφιά που υπάρχει μέσα μας ποτέ δεν παλιώνει. Γίνεται καλύτερη με την ηλικία, πιο εύθραυστη και πολύτιμη. Οι ωραίοι άνθρωποι 

δεν σταματούν ποτέ να λάμπουν.

✰*•˛❤˛• *♡ *✰ •˛❤ ✰ ❤ ❤ ✰ ❤˛•✰* ♡*•˛❤˛•*✰

*Κείμενο: Agostino Degas ~ Art: Pinterest ~ Pat Olson

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ *Ιούλιος...

Γέμισε χρυσάφι ο κάμπος, γέμισαν τα μάτια θάμπος

Φως το αλώνι τού Αλωνάρη, ήλιο ξέχειλο και στάρι

Τρεμουλιάζει αχνός, η μέρα μες στον διάφανον αιθέρα 

Και του τζίτζικα το πριόνι, όσο πάει και δυναμώνει

Το θερμόμετρο ανεβαίνει, σπίτι του κανείς δε μένει

Μπλουμ! στη θάλασσα πηδάει, όλη η Ελλάδα κολυμπάει

*Ποίημα "Ιούλιος": Ρένα Καρθαίου ~ Art: Stephanie Lambourne

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ *Ήταν Ιούνιος...

Ήταν Ιούνιος κι ο κόσμος μύριζε τριαντάφυλλα

Κι αυτό είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρει κανείς 

για τις όμορφες στιγμές τής καλοκαιρινής ζωής 

"Ήταν Ιούνιος κι ο κόσμος μύριζε τριαντάφυλλα. Ο ήλιος ήταν σαν χρυσή σκόνη πάνω από την καταπράσινη πλαγιά τού λόφου"

Ανοιχτά σχόλια: εδώ

*Κείμενο: Maud Hart Lovelace 

Art: Kim Johnson~Peter Adderley

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ *Τον εαυτό της παιδί απ' το χέρι κρατάει...

...στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει... 

Έρχεται μιά στιγμή στη ζωή σου που δεν θα φανταζόσουν ποτέ ότι θα σου προκύψει, αφού εμπλέκεται καθαρά η τεχνολογία και το AI (το ποιό;) -εσύ στο μεταξύ έχεις γεννηθεί το 1821- κι αναρωτιέσαι τί έγινε τώρα ρε φίλε;

Αλλά νά που τα φέρνει έτσι η ζωή, και μιά μέρα σε "συναντάς" τύπου: "από δω η γυναίκα μου κι από δω το αίσθημά μου". Τη μιά -οπτικοποιημένη- στιγμή σου, είσαι ένα αθώο πλασματάκι που αγαπάς όλο τον κόσμο, την άλλη στιγμή σου, έχεις βάλει φτερά στη βαλίτσα σου και βολτάρεις σε όλο τον κόσμο, εν προκειμένω έξω από την Αγιά Σοφιά. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα, μπροστά στο ότι τη μιά χρονική στιγμή είσαι βέρι βέρι καστανομάλλικο μπεμπέ και την άλλη η βαφή έχει ποτίσει μέχρι εγκέφαλο.

Πού να 'ξερε (το μακρινό 1825) αυτό το καστανό Πετραδάκι ότι θα μεγαλώσει και θα θελήσει να γίνει μια ξανθή Πέτρα. Ε, και τώρα τί θες δηλαδή; Ήρθες να "μου την πεις" που δεν κράτησα το φυσικό; Γιατί κατά τα άλλα δεν ξέρω τί άλλο έχουμε να πούμε Πετραδάκι μου, αφού εγώ με το που είδα αυτή την συγκεκριμένη "συνένωση", έκλαιγα τόσο πολύ και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω.. Ε, κι αφού βαλάντωσα πρώτα στο κλάμα, είπα δεν γίνεται άλλο, κι αποφάσισα να δώσω μια χαρωπή νότα σε όλο "αυτό".

θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια

από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα

Μα.. αν γινόταν ποτέ να μπορούσα να βρεθώ σε ένα παράλληλο σύμπαν, με τον εαυτό μου παιδί, θα του έδινα "ραντεβού" στον μικρό κήπο τού πατρικού μου σπιτιού, εκεί που έπαιζα μικρή μόνη μου. Θα ήταν άνοιξη κι η μαμά με τον μπαμπά, θα έπιναν τον καφέ τους μέσα στο σπίτι, και θα με περίμεναν. Αλλά δεν θα έφτανα μόνη.. Θα πήγαινα μαζί με το παιδί μου μικρό επίσης, για να το γνωρίσω στον μικρό μου εαυτό. Κι οι τρεις μαζί -εγώ ως μαμά, εγώ ως παιδί, και το παιδί μου- θα καθόμασταν κάτω από τη μηλιά. Και θα τα γέμιζα με φιλιά και λόγια αγάπης και συγνώμες. Για κάθε πληγή που τους άνοιξα για κάθε στιγμή που τα πόνεσα. Τα δυο παιδιά μου

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε σαν ποτάμι οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες...

✰*•˛❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤˛•*✰

Ένα καλοκαίρι στην Κωνσταντινούπολη

✰*•˛❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰♡*•˛❤˛•*✰

• Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο Παιδί μου •

Ευχαριστώ την Αριστέα που "έφτιαξε" αυτή τη φωτογραφία!

*Τον εαυτό του παιδί~Στίχοι: Π.Καρασούλος~Μουσική-Ερμηνεία: Μ.Φραγκούλης

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.

θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια, από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.
Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε σαν ποτάμια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.
Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.
Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Φέρτο!...

Εντάξει, αν ξεπεράσει κανείς (ομολογουμένως δύσκολα) την άκρως εκνευριστική "λούπα" τής λέξης "φέρτο" (ίσως και πάνω από..50 φορές!) και τη βγάλει καθαρή -δηλαδή δεν έχει λαλήσει από την τόση επανάληψη-

ε, τότε μπαίνει φουλ σε mood, όχι μόνο Eurovision, αλλά και στη διαπίστωση τής ανατριχιαστικά ρεαλιστικής και γλαφυρής περιγραφής  τής σημερινής ελληνικής κοινωνίας, όσο όμως και τής πΩλιτικής σκοπιάς..

Από τη μια έχουμε τον Ακύλα που είναι υδροχόος  όπως κι εγώ άλλωστε  😛 που είναι ένα παιδί σκέτη λατρεία,  με, όχι τα γαλλικά και το πιάνο του, αλλά από μιά φτωχή οικογένεια που παλεύει διαρκώς να τα φέρει βόλτα..

.. με μιά μάνα που μετανάστευσε για να ταΐσει τα παιδιά της, αλλά και με ένα παλικάρι -τον Ακύλα- που δεν ξεχνά τον αγώνα της, ακόμα και μέσα από τους στίχους τού εν λόγω τραγουδιού "κοίτα μαμά, όσα στερηθήκαμε παλιά, νιώθω πως θα καταφέρω να προσφέρω μη μας λείψει κάτι ξανά"..

Από την άλλη είναι η ελληνική κοινωνία, δύο-τριών ταχυτήτων. Αυτοί που πάνε (αιώνες τώρα) με τον σταυρό στο χέρι, αυτοί που κάνουν υποκριτικούς σταυρούς, κι αυτοί που σε σταυρώνουν. Οι στίχοι τού τραγουδιού μιλούν κατά βάση για την ανθρώπινη ματαιοδοξία, που ξεχνά την ματαιότητα και πέφτει με τα μούτρα στον υπερκαταναλωτισμό, σα να μην υπάρχει θάνατος. Δεν αφορά μόνο μια μερίδα τής κοινωνίας, αλλά και μια αρκετά μεγάλη μερίδα τής πολιτικής σκηνής, κι ακριβέστερα: τής σημερινής κυβερνητικής σκηνής, όπου μετρά 365 σκάνδαλα τον χρόνο:

"Γη κι ουρανό, φέρτο! τον κόσμο όλο, φέρτο!,

     εντός κι εκτός πλανήτη, αν δεν το 'χω φέρτο!" 

 

Ο Ακύλας κι οι συνεργάτες του, έφτιαξαν ένα τραγούδι πολυεπίπεδο, όπου ο ίδιος από μόνος του, όχι μόνο υποστηρίζει, αλλά και απογειώνει! Είναι ένας τόσο to the point performer που αξίζει κάθε επιτυχία και διάκριση! Ωστόσο ας σταματήσουν κάποιοι να ζητούν το πανευκολάκι: "Ακύλα, φέρτο μας!". Πότε θα πάψουν να τα απαιτούν όλα από τους άλλους φορτώνοντάς τους με δυσβάσταχτα βάρη; Ακύλα μόνο ζήστο! ❤

✰*•˛❤˛• *♡ *✰ •˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•✰* ♡*•˛❤˛•*✰

"Δες με μαμά, αγοράζω να κλείσω κενά"~Art: Guimar.me

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ Σαν μια ματιά έξω από το παράθυρο... ("Ξυπνήματα"...) ✿ ✿

Come un sguardo dalla finestra ~ Σαν μια ματιά έξω από το παράθυρο

Πώς ζει μια πολυμελής οικογένεια μέσα σε μια εμπόλεμη ζώνη; Δεν ζει, φυτοζωεί. Όπως εκατομμύρια άλλες που βιώνουν παρόμοιες συνθήκες..

Ο μπαμπάς κι η μαμά αποφασίζουν με κάθε κόστος, να πάρουν τα εννέα παιδάκια τους και να μεταναστεύσουν στη διπλανή χώρα. Ο μπαμπάς οφείλει να δουλέψει σκληρά, να γονατίσει, αλλά να θρέψει τα έντεκα στόματα, μαζί με το δικό του. Άλλωστε είναι το μόνο μέλος που εργάζεται.

Η μοίρα όμως δεν "ραίνει" αυτή την οικογένεια μόνο με φτώχεια, αλλά κι αρρώστια. Κι αφού το εννιάχρονο αγόρι τής οικογένειας πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια, η λύση γι' αυτόν τον πατέρα είναι μονόδρομος.

Ένας μονόδρομος που πρέπει να "περάσει" μέσα από θάλασσα!

Πάμε πάλι από την αρχή; Η πολυμελής οικογένεια τού οικοδόμου Αμπντουλαζίζ είχε την ατυχία να βλασταίνει στην εμπόλεμη Συρία. Οι γονείς αποφασίζουν να πάρουν τα εννέα βλαστάρια τους και να περάσουν στον γειτονικό Λίβανο, μπας και σωθούν από βέβαιο θάνατο. Η σοβαρή ασθένεια όμως τού εννιάχρονου Γιαχία, ανατρέπει τον, έτσι κι αλλιώς φτωχικό προϋπολογισμό τού σπιτικού. Το δημόσιο σύστημα υγείας τού Λιβάνου κατέρρεε. Οπότε η θεραπεία αιμοκάθαρσης τού μικρού Γιαχία..

..περνούσε μέσα από το αβάσταχτο μηνιαίο κόστος τών 1.200 ευρώ. Ο πατέρας δανείζεται από φίλους και συγγενείς το ποσό τών 5.000 ευρώ, κι αποφασίζει να ταξιδέψει μαζί με το παιδί ως την Κύπρο, με την ελπίδα να βρουν γιατρούς που θα μπορούσαν να  προβούν σε μεταμόσχευση νεφρού.

Ναι, αλλά πώς; Βρισκόμαστε στον Λίβανο τού 2024 όταν ο μπαμπάς με το παιδί επιβιβάζονται σε βάρκα που μεταφέρει μετανάστες για Κύπρο. 125 μίλια μόνο απόσταση, πόσο στραβά να πήγαιναν τα πράγματα;.. Ο μικρός Γιαχία είχε υποβληθεί νωρίτερα σε συνεδρία περιτοναϊκής κάθαρσης για να αντέξει το ολιγόωρο ταξίδι, και με μερικά μπουκάλια νερό και λίγους χουρμάδες, ξεκινούν. Επειδή όμως, όπου φτωχός κι η μοίρα του, πέφτουν σε μαύρη τρικυμία, βολοδέρνοντας μια ολόκληρη εβδομάδα. Επιβιώνουν πίνοντας πλέον νερό τής βροχής ώσπου τους εντοπίζει ένα εμπορικό πλοίο.

Ο Γιαχία εισάγεται επιτέλους σε κυπριακό νοσοκομείο, όπου οι γιατροί ενημερώνουν τον Αμπντουλαζίζ ότι τέτοια περιστατικά τα αναλαμβάνει το Εθνικό Κέντρο Μεταμοσχεύσεων Ωνάση στην Ελλάδα, και μια καινούργια οδύσσεια ξεκινά. Οι κυπριακές αρχές σε συνεννόηση με τις ελληνικές, επιτρέπουν σε παιδί και πατέρα να ταξιδέψουν αεροπορικώς. Με τη βοήθεια διερμηνέων και την συμβολή τριών νοσοκομείων ο μικρός Γιαχία..

..περνά τις πύλες τού Ωνάσειου νοσοκομείου στις 17 Ιανουαρίου τού 2026. Ο 32χρονος πατέρας φοβούμενος πως η ζωή τού Γιαχία κρεμόταν πλέον σε μιά κλωστή, γίνεται εκείνος ο δότης νεφρού, γνωρίζοντας πως "ή θα θεραπευόταν το παιδί μου ή θα πεθαίναμε και οι δυο"... Στις 22 Ιανουαρίου 2026 πατέρας και γιος αγκαλιάζονται σφιχτά, πριν μεταφερθούν σε χωριστά χειρουργεία, για δυο παράλληλες επεμβάσεις.

Η επικεφαλής τού νεφρολογικού τμήματος τού Λαϊκού νοσοκομείου, κα Σμαράγδα Μαρινάκη, δηλώνει συγκινημένη: "η μεταμόσχευση ξεπερνά κάθε φράγμα, σύνορα, χώρες, φυλές, θρησκείες". Ο "γλυκατζής" Γιαχία που λατρεύει την σοκολάτα, βγαίνει νικητής. Είναι τέλος Γενάρη, και το κρύο τής Ελλάδας είναι δριμύ. Όταν όμως ο Σύρος Αμπντουλαζίζ Αλνταρβίς κι ο μικρός/μεγάλος ήρωας Γιαχία, βγαίνουν από τα χειρουργεία αμφότεροι, και ρίχνουν μιά ματιά έξω από το παράθυρο, εφορμά η Άνοιξη πιο φωτεινή από ποτέ, φορτωμένη λουλούδια και ζωή!

✰*•˛❤˛•*✰ ✰ ♡*•˛❤ ✰ ❤ ✰ ❤˛•*✰ ✰ ♡*•˛❤˛•*✰

Η ανάρτηση συμμετέχει στο δρώμενο τής Αριστέας "ξυπνήματα" εδώ

Αληθινή ιστορία σε ελεύθερο κείμενο: Από εμένα

Ρεπορτάζ: Εφημερίδα Huffpost ~ Foto: Pinterest

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤

✿ *Τσουγκρίσματα...

Μ' ένα αυγό σαν τού σπουργίτη κι είπα νικητής θα βγω... τσακ! μού τσάκισες τη μύτη. Μα σα γύρισες τ΄αυγό, τσακ! σε τσάκισα κι εγώ! 

Και Χριστός Ανέστη όλοι με φιλιά, πολλά φιλιά, ψάλλαμε στο περιβόλι όπου ανθούσε η πασχαλιά!*

Καλό Πάσχα Με Υγεία

❤ Και Ειρήνη Αμήν! ❤

*και με της Ανάστασης τη χάρη 

 φέρτε να τσουγκρίσουμε τ'αυγά 

*Στίχοι: Στ.Σπεράντζας~Foto: Pinterest~Ανοιχτά σχόλια: Εδώ!

❤...........οι σκέψεις μου κάνουν θόρυβο...........❤